इन्द्रः सोमश्च महाबलवन्तौ देवौ, तौ दुष्टकर्माणं, क्रूरं, अग्निवत् सर्वं दहन्तं, प्रपञ्चदुष्टं, मांसभोजिनं, भीषणनेत्रं, अनृतप्रियं, अधर्मचरं, मायाविनं च, तस्य शत्रुत्वं स्वीकुरुतं, तं दुष्टप्रवृत्तिं द्वेष्यं कुरुतम् इति ऋषिः प्रार्थयति। तौ इन्द्रः सोमश्च पापकृतः गह्वरं निपातयतां, अधः निरालम्बं तमसि क्षिपतां, यथा तेषां कश्चन पुनरुत्थानं न स्यात्, एवं तयोः कोपः शक्तिश्च प्रवर्तेताम्। तौ इन्द्रः सोमश्च दिवः अश्मानं, भूमेः विनाशनं, दुष्टवाचः दण्डरूपेणावतरतां; पर्वतान्न दिव्यं तेजः उद्धृत्य, येन पूर्वं वृत्रं निहतम्, तेनैव पुनः दुष्टं नाशयतम्। इन्द्रः सोमश्च दिव्यं शिलाखण्डं, अग्निना तप्तं, शिलाभेदिनं शस्त्रं स्वेन, अमृतं तीक्ष्णं मृत्युदं शस्त्रं समादाय, दुष्टान् निहतम्, तान् मौन्यं नयतम्। मम इयं प्रार्थना, हे इन्द्र सोम, सर्वतः युष्मान् परिव्याप्तुं यथा शीघ्रश्वः प्रतिस्पर्धायां धावति तथा संवृणोतु। अहं यद् हविः युष्मभ्यं यजमानः समर्पयामि, तद् राजवत् प्रतिगृह्णीतं, मेधां च दत्तं, स्तोत्राणि च प्रतिपूज्यन्ताम्। युष्माभिः विजयीभिः शस्त्रैः दम्भकान्, राक्षसान्, विध्वंसकान् निहत्यान् स्मरतम्, हे इन्द्र सोम, पापकृत् न सुलभं मार्गं प्राप्नुयात्, न च कदापि अस्मान् हिंसायाः कृते समुपेतु। यो मां पापबुद्ध्या, मिथ्यावाचा, जले चलनेव छिद्रयुक्तेन पात्रेण गृह्णाति, स इन्द्रेण परित्यक्तः, वाचं हीनः क्रियताम्। ये दुष्टवाचं रमन्ते, वा स्वभावेन साधून् दूषयन्ति, तान् सोमः सर्पाय ददातु, वा विनाशस्य अंकं पतन्तु। योऽस्माकं रसम्, सोमपानम्, अश्वान्, गावः, जनान् च हिंसितुमिच्छति—शत्रुः, स्तेनः, अपहरणकारकः वा—स देहतः, प्रजया च विनश्यतु, नाशं यान्तु। सः शरीरतः, प्रजया च दूरेऽस्तु, सर्वासां पृथिवीनां अधः पतितः, यशश्च तस्य क्षीयताम्, ये दिनं वा रात्रिं वा अस्मान् हिंसितुमिच्छन्ति। विवेकिनः सत्यं मिथ्ये च भेदं स्पष्टं पश्यन्ति; द्वयोः वाक्योः—सत्यस्य बलिष्ठस्य च—सोमः तं रक्षति, मिथ्यावादिनं नाशयति। सोमः निर्दोषं न हिंसति, न धर्मरक्षकं वीरं; राक्षसं नाशयति, मिथ्यावादिनं विनाशयति, उभौ अपि इन्द्रस्य बाहुबलात् पराजितौ। यदि अहं मिथ्यादेवोऽस्मि, वा निरर्थकः, हे अग्ने, तथापि त्वं सर्वजन्मविद् अस्माकं किमपि न कृतवान्, ये मायया वदन्ति, ते विनाशेन सह युज्यन्ताम्। यदि अद्य अहं मायावी, वा मनुष्यं हिंसितवान्, तर्हि यः मां मिथ्या मायावीति ब्रूते, सः स्वजनात् दशधा पृथक् क्रियताम्। यो मां मायावीति वदति, अथवा 'अहं शुद्धः' इति राक्षसत्वेन वदति, तं इन्द्रः महता वेगेन निहन्तु, सर्वेषां प्राणिनां मध्ये अधमस्थानं प्राप्नोतु। या रात्रौ लाङ्गलवत् गच्छति, स्वं रूपं छद्मना गुप्तवती, सा अनन्तगह्वरं पतितु, अश्मनः राक्षसं ताडयन्तु। मरुतः उत्थाय शत्रून् विखण्डयन्तु, राक्षसान् गृह्णन्तु, विदारयन्तु; ये पक्षिवत् रात्रौ पतन्ति, ये यज्ञे रिपवः सन्ति, तान् नाशयन्तु। इन्द्रः सोमेन तीक्ष्णीकृतं दिव्यं शिलाखण्डं समवर्तयतु, पूर्वतः, पश्चिमतः, अधः, उपरि च—पर्वतेन राक्षसान् ताडयतु। एते खलु श्वदंष्ट्राः, इन्द्रं प्रहाराय इच्छन्ति, निर्दोषान् आक्रमितुम् इच्छन्ति; शक्र, त्वं निन्दकान् प्रति शस्त्रं तीक्ष्णीकुरु, मायाविषु वज्रं मुञ्चतु। इन्द्रः पराशरस्य कृते मायाविनः विनाशकः अभवत्, ये हविर्दोलायमानाः तान् अपाकरोति; शक्रः राक्षसान् निहन्ति, यथा दारुच्छेदकः वनं छिनत्ति, यथा पात्रं विदलति, तथा सः असुरान् नाशयति। उलूक-राक्षसं, काकोलूक-राक्षसं, शुनदंष्ट्र-राक्षसं, कुक्कुट-राक्षसं, श्येन-राक्षसं, गृध्र-राक्षसं च, तान् विनाशय, अस्मान् रक्ष, हे इन्द्र। राक्षसः, मायावी, पापकृत् संयुक्तौ, कृमिवद् नः न अभिभवतु। पृथिवी अस्मान् भूमिस्थात् रक्षतु, अन्तरिक्षं च दिवश्च उपरिस्थात् रक्षेताम्। इन्द्रः, मायाविनं, या स्त्री मायया हिंसां करोति, ताम् अपि नाशय; ग्रीवां पिधाय, मूलं खादन्तः राक्षसाः नाशयन्तु, सूर्ये उदिते तव दर्शनं न प्राप्नुयुः। इन्द्र सोम, सर्वतः पश्यतम्, जाग्रतम्; राक्षसाणां प्रति विनाशं, मायाविषु वज्रं मुञ्चतम्। मित्राः, अन्यद् न भाषध्वम्, न विचिकित्सध्वम्; सोमपेषणे इन्द्रमेव स्तुत्यं कुर्वन्तु, पुनः पुनः स्तोत्राणि गायन्तु। स इन्द्रः, वृषभवत् अनियन्त्रितः, धेनुवद् सर्वान् सहमाना, द्वेषं हर्ता, संयोजयिता, उभयोरपि विजेता, महत्तमः अस्ति। यद्यपि जनाः नानाविधं त्वां आह्वयन्ति, तथापि अस्माकं प्रार्थना तव कृते अस्तु, हे इन्द्र, अद्य तव वृद्धये स्यात्। सः प्राज्ञः, उदारः, सर्वान् नरान् अतिक्रामति; नानारूपैः समीपं गच्छ, अस्माकं कृते समीपस्थं लाभं दत्तु। हे शतक्रतो, अश्मभिद्, त्वां न महता मूल्येन ददामि, न सहस्रेण, न दशसहस्रेण, न शतेन, न शतानां दानेन। त्वं उदारः, हे इन्द्र, मम, पितुः भ्रातुः च, ये पिबन्ति, तेषां कृते; त्वं धनदः, मातरं च रक्षसि, धनाय, प्रियाय च। क्वासि, क्व वससि? तव मनः बहुषु स्थानेषु। त्वं युद्धप्रियः, पुराभिद्, गायत्रीसा गतोऽसि। तस्मै गायत्रीं गायन्तु, उदारं पुराभिदं स्तुवन्तु, येन काण्वस्य स्थानं प्राप्तम्, येन वज्रपाणिना नगराणि ध्वस्तानि। ये तव दशयुक्ताः, शतयुक्ताः, सहस्रयुक्ताश्च अश्वाः, ते महाबलवन्तः शीघ्रगामिनः, स्तुताः सन्तु, तैः सह आगच्छ। अद्य त्वां, हे इन्द्र, गोदुग्धवत् आह्वयामि, गायत्रीमितिं, प्रवाहितं सोमं च; त्वां दुग्धधेनुवत् पिपासामि, पूर्त्यै, समृद्धये। यदा राक्षसः, सूर्यः, एतशः, वातपत्रेण वक्रः, कुत्सं अर्जुनस्य पुत्रं हरति स्म, तदा शतक्रतुर्हि इन्द्रः गन्धर्वं संकटात् उद्धृतवान्। यो, अपि सहायं विना, प्राचीनान् प्रजाः संधिषु रक्षति स्म, सः उदारः, बहुपतिः, पुनः विखण्डितं एकीकुर्यात्। हे इन्द्र, न अस्मान् त्यक्तवतामिव, अनाथवतामिव कुर्यात्; हे वज्रिन्, न वनानिव परित्यक्तान्, न प्रभातानिव निराशान् अस्मान् कुर्यात्। अत्र न किञ्चिद् अभावम्, न नाशं प्राप्तवन्तः स्म, हे वृत्रहन्; तव महता दानात्, हे महाबल, वयं पुनः स्तुत्या त्वां तर्पयेम। यदि मम स्तुतिः, हे इन्द्र, तव श्रवणीयं, तर्हि शीघ्रगाः आपः, पवित्रं गत्वा, त्वां हर्षयन्तु, हे बलवर्धन। अद्य, हे मित्र, अस्मिन्सभास्थले आगच्छ; उदारस्य स्तुतिः त्वां प्राप्नोतु; तव कृते अहम् एतत् उत्तमं स्तोत्रं निर्मिमि। एवं ऋषिः भक्त्या, श्रद्धया, इन्द्रं सोमं च स्तौति, तयोः कृपां, रक्षां च याचते, दुष्टानां नाशं, साधूनां रक्षणं, स्वजनस्य कल्याणं च प्रार्थयन्।