त्रयो वाचः तेजस्विनः अग्रे दीप्तिमन्तः प्रकटिताः, ये मधुरसप्रवाहिनीं दुग्धवतीं धेनुम् आकृषन्ति। ताः वाचः वत्सं, औषधीनां गर्भं, निर्मान्ति; जातमात्रः वृषभः गर्जति। सः सर्वस्य जगतः, वनस्पतीनां, आपां, संवर्धकः, त्रिधा देवः, त्रिधा आश्रयम्, त्रिधा ज्योतिः, स्वस्य औषधेन अस्मान् रक्षति। त्वया रथवान् बलवान् भवति; रथः तव इच्छानुसारं सञ्चरति। माता पितुः क्षीरम् गृह्णाति, तेन पिता वर्धते, तेन पुत्रः अपि वर्धते। यस्मिन् सर्वे लोकाः स्थिताः, त्रीणि दिवः, त्रिधा आपः प्रवहन्ति। त्रीणि पात्राणि, तेषां अभिषेकैः, मधु सर्वतः दीप्तिमन्तं परितः सिञ्चन्ति। एषा वाणी परजन्याय, सूर्यस्य अधिपाय, रम्या भवतु; हृदि तिष्ठतु। वर्षाः अस्मान् आनन्दं ददतु; देवैः रक्षिताः फलवन्त्यः औषधयः अस्माकं समृद्धिं कुर्युः। स वृषभः बीजवाहकः, सततं जीवेषु नित्यः; तस्मिन् चलनाचलनयोः आत्मा स्थितः। सत्यम् शतशरदं अस्मान् रक्षतु; त्वं सदा कल्याणेन अस्मान् पालय। परजन्यं दिवः पुत्रं, उदारं, स्तुत्वा गायामः। सः अस्माकं यवस्य समृद्धिं ददातु। सः औषधीनां, गोत्राणां, अश्वानां बीजं निर्माति—परजन्यः मानवस्य जनकः। तस्मै मधुरतमं हविः समर्पयामः; सः पोषकं अन्नं ददातु। संवत्सरं ब्राह्मणाः व्रतानि पालयन्तः मौनम् आस्थाय स्थिताः; परजन्येन प्रेरिताः मेढकाः वाणीं प्रवर्तयन्ति। दिव्याः आपः तस्य उपरि आगच्छन्ति, शुष्कः सरोवरः इव शयानः, मेढकाः धेनवः वत्सैः इव एकत्र समागच्छन्ति। वर्षा तेषु सिञ्चति, तृषिताः वर्षाकालस्य प्रतीक्षां कुर्वन्तः, पुत्रः पितरं आह्वयति इव, प्रत्येकः अन्यं संबोधितुम् आगच्छति। जलस्य अतिप्रवाहे, अपि तृप्तिः न प्राप्ता, एकः अन्यं उत्सुकः गृह्णाति; मेढकः सिक्तः, चित्रवर्णः स्ववाणीं हरितवर्णेन संयोजयति। अन्यः अन्यस्य वाणीं अनुकरणं करोति, शिष्यः गुरोः इव शिक्षां गृह्णाति; सर्वेषां वाचः सममिव प्रतीताः, जलमध्ये मधुरं गायन्ति। तेषु कश्चित् पिङ्गलः, श्यामः, चित्रः, हरितः; नाम्ना समानाः, स्वरूपेण विविधाः, तथापि सर्वत्र एकत्र वाणीं प्रगृह्णन्ति। सोमयज्ञे ब्राह्मणाः सरोवरस्यान्तः वाणीं कुर्वन्ति इव, तस्मिन दिवसे संवत्सरानन्तरं मेढकाः वर्षाकालबोधकाः अभवन्। ब्राह्मणाः सोमपिबन्तः, संवत्सरपर्यन्तं यज्ञं समाप्य वाणीं कुर्वन्ति; ऋत्विजः अग्निना तप्ताः प्रकटिताः, केचित् गुप्ताः। तैः दिव्यं ऋतम् रक्षितम्, द्वादशं ऋतुम् न विस्मृतम्; संवत्सरस्य अन्ते वर्षाकाले, तप्ताः विमुक्तिम् प्राप्ताः। पिङ्गलः, श्यामः, चित्रः, हरितः, अस्मान् धनानि ददुः; मेढकाः गवः इव शतानि सहस्राणि ददन्ति, आयुः विस्तारयन्ति। इन्द्र सोमौ, असुरं दहतम्, दूरं कुरुतम्, निपातयतम्, बलिनौ, ये तमसः वृद्धिम् कुर्वन्ति। अस्माकं शृणुतम्, निष्कासयतम्, हन्तम्, दूरं कुरुतम्, स्तम्भयतम्, अत्रिपुत्रौ। इन्द्र सोमौ, तं दुष्टवाचं, तीक्ष्णं, दावाग्निवत् चलन्तं, प्रार्थनाद्वेषिणं, मांसभक्षं, उग्रनेत्रं, दुष्टं, अनृतं, मायाविनं, द्वेषं कुरुतम्। इन्द्र सोमौ, पापकारिणः गर्ते, आधारहीने गम्भीरे, तमसि क्षिप्त्वा, न कश्चित् पुनः उत्थातुं शक्नोति; तव कोपः, बलम्, एवं नियोजितम्। इन्द्र सोमौ, दिवः वज्रं, भूमेः विनाशं, दुष्टवाचस्य दण्डं, पर्वताद् दिव्यं तेजः उत्थापयतम्, येन असुरं विनष्टवन्तौ। इन्द्र सोमौ, दिवः शिलां, अग्निना तप्तां, शिलाभेदिनीं अस्त्रैः, अमृतैः तीक्ष्णैः अस्त्रैः, दुष्टान् हन्तम्, तेषां मौनं कुरुतम्। इन्द्र सोमौ, मम प्रार्थना सर्वतः युष्मान् आवृत्य अस्तु, यज्ञे अश्वः इव; यज्ञं युष्मभ्यं पुरोहिताभ्यः समर्पयामि—राजानौ इव, बुद्धिम् दत्तम्, स्तोत्राणि पुरस्कृत्य फलम् दत्तम्। विजयी अस्त्रैः, विश्वासघातिनः, असुरान्, भङ्गकर्तारः स्मरतम्; इन्द्र सोमौ, पापकारी सुगमं मार्गं न प्राप्नुयात्, सः अस्मान् कदापि न बाधेत। यः मां पापमना, मिथ्यावचसा, जलं छिद्रशालिना गृह्णाति इव, पश्यति—इन्द्र, सः परित्यक्तः, वाचालः न भवतु। ये पापवाचं रमन्ते, वा स्वभावेन साधून् दूषयन्ति—सोमः तान् सर्पाय दत्तः, वा विनाशस्य गोदाम् पतन्तु। यः अस्माकं रसं, पानं, अग्ने, अश्वान्, गाः, जनं वा हन्तुम् इच्छति—शत्रुः, चौरः, वा दस्युः—सः नष्टः, तनुजः विनष्टः। सः तनुजः, तनुः, सर्वत्र दूरं स्थितः; त्र्यः भूम्यः अधः निपातयत; कीर्तिः क्षीयताम्, देवाः, यः दिनरात्रौ अस्मान् हन्तुम् इच्छति। विदुषः सत्यासत्ययोः भेदः स्पष्टः; द्वौ शब्दौ, सत्यम् बलिष्ठम् च, प्रतिस्पर्धन्ति—सोमः सत्यम् रक्षति, मिथ्यां विनाशयति। सोमः निर्दोषं न हन्ति, न्यायपालं क्षत्रियं न हन्ति; सः असुरं, मिथ्यावदं हन्ति—इन्द्रस्य बलात् उभौ पराजितौ। यदि अहम् अद्य मिथ्यादेवः, वा व्यर्थः अस्मि, हे देवाः—तथापि, हे अग्ने, सर्वजन्मविद्, किं अस्माकं प्रति धारयसि? ये मिथ्यावादिनः, तैः विनाशः युज्यताम्। यदि अद्य अहम् अभिचारकः, वा पुरुषं हन्तुम् अर्हामि, तर्हि सः स्वसखिभिः वियुक्तः, दशपथं पुरुषैः वियुक्तः, यः मिथ्या मां अभिचारकं आह्वयति। यः मां अभिचारकं आह्वयति, वा 'अहं शुद्धः' इति असुरः सन् वदति—इन्द्रः तं महावज्रेन हन्तु, सर्वेषु प्राणिषु अधमस्थानं नयतु। या रात्रौ कुक्कुटिका इव चलति, रूपं गुप्त्वा विश्वासघातिनी—सा अनन्तगर्ते निपातयताम्, शिलाः असुरं ताडयन्तु। उत्थाय, मरुतः, शत्रून् विखण्डयत, असुरान् गृहीत्वा मर्दयत; ये पक्षिणः इव रात्रौ उड्डयन्ति, वा यज्ञे शत्रुवत् स्थिताः। दिवः शिलां, हे इन्द्र, सोमेन श sharpened, पूर्वतः, पश्चिमतः, अधः, उपरि—पर्वतेन असुरान् ताडय। एते कुक्कुटदन्ताः, आक्रमन्ति; इन्द्रम् आक्रमन्ति, निर्दोषं ताडयितुम् इच्छन्ति। शक्र, शस्त्रं दूषकान् प्रति तीक्ष्णं कुरुष्व; वज्रं अभिचारकान् प्रति विमोचय। इन्द्रः पराशराय अभिचारकान् नाशकः अभवत्, ये यज्ञं प्रवर्तयन्ति, तान् दूरं नयति। शक्रः असुरान् निपातयामास, काष्ठं कुल्हारः इव छिनत्ति, पात्रं विदारयति इव, सः असुरान् प्रति गतः।