इन्द्रः च विष्णुः च, महान्यः वीर्येण, शम्बरस्य नवतिः नव च दुर्गाणि भग्नवन्तौ। वर्चिनः शतम् अपि शत्रून्, सहस्रं च बलिनां, तयोः अप्रतिषेध्यान्, हत्वा धर्मस्य विजयम् अवाप्तवन्तौ। तयोः महनीयः स्तोत्रः, यः उन्नतः च महत्त्वेन तयोः पदानाम् स्तुतिं करोति, तयोः शक्त्या वर्धते। अहम् विष्णवे सभासु स्तुतिम् उपहरामि, इन्द्राय च गीतानि समराणां मध्ये समृद्धिं वहन्तु इति प्रार्थये। विष्णवे अहम् वषट्कारं करोमि, तवेदं हविः प्रतिगृहाण, विस्तृतपद। मम सुप्रशस्तानि गीतानि त्वां वर्धयन्तु, सर्वे च यूयं सदा अस्मान् श्रेयसेन पालयन्तु। मनुष्यः यः विष्णुं विस्तृतपदम् अनुव्रतो भक्त्या सेवितुम् इच्छति, यः धृत्या यज्ञेन चोपास्ते, तं विष्णुः कदापि न परित्यजति। त्वं विष्णो, सर्वजनान् अनुग्रहम् ददासि, अव्ययम्, सदा चलन्तं च ज्ञानम्। अस्मान् श्रियै, अश्वैः, दीप्तेन धन्येन च समृद्धिं कुरु। त्रिः देवः विष्णुः शतगाथो महत्त्वेन इमां पृथिवीं व्यचरत्। सः वीर्यवतां श्रेयांस्, यस्य नाम प्राचीना च स्थिरा। सः विष्णुः पृथिवीं क्षेत्राय व्यचरत्, प्रजाः पुष्णन्। तस्य स्तुतयः स्थिराः, जनाः दृढाः, सः विस्तृतं, सुदृढं वासस्थानम् अकरोत्। अहम् अद्य विस्तृतपदस्य तव पुण्यनाम उद्घोषयामि, तव कर्माणि जानन्। त्वां स्तौमि, महाबल, यः जङ्गलदेशे वससि, यः अस्य विश्वस्य पराकाष्ठाम् धारयति। किं त्वत्तः, विष्णो, गूढं स्यात्, यदा अहम् विस्तृतपदः एतद् उद्घोषितवान्? मा अस्मभ्यं रूपम् अचक्षीः—यदा त्वम् अन्येन रूपे सभायाम् अविर्भूतः। विष्णवे अहम् वषट्कारम् करोमि, तवेदं हविः प्रतिगृहाण, विस्तृतपद। मम सुप्रशस्तानि गीतानि त्वां वर्धयन्तु, सर्वे च यूयं सदा अस्मान् श्रेयसेन पालयन्तु। त्रयः स्वराः, यः अग्रे दीप्ताः, प्रकटयन्ति, यैः मधुप्रवाहिनी धेनुः दुहित्रीता। ते वत्सं जनयन्ति, ओषधीनां गर्भम्; जातमात्रः वृषभः उच्चैः नदति। यः ओषधीनां, आपां च पोषकः, सर्वस्य चलनस्य स्वामी, सः देवः त्रिधा आश्रयं रक्षां च ददाति, त्रिधा प्रकाशम्, स्वेन भेषजेन अस्मान् रक्षति। सारथिः त्वया बली भवति; रथः तव इच्छया गच्छति। माता पितुः दुग्धं लभते, तेन पिता वर्धते, तेन पुत्रः अपि। यस्मिन् सर्वाणि लोकाः प्रतिष्ठिताः, त्रयः दिवः, त्रिधा आपः प्रवहन्ति। त्रयः पात्राणि, तेषां सिक्तिभिः, सर्वतः दीप्तिमन्तम् मधु सिञ्चन्ति। एषा वाक्, पर्जन्याय, सूर्यस्य स्वामिने, प्रीयताम्; हृदि तिष्ठतु। वर्षाणि अस्मान् हर्षयन्तु, फलेन ओषधयः, देवैः रक्षिताः, अस्मभ्यं पुष्यन्तु। सः वृषभः, बीजधारकः, भूतानाम् शाश्वतः; तस्मिन् जगतः चलाचलस्य आत्मा। सः सत्यम् शतम् शरदः पातु, सः सदा अस्मान् श्रेयसेन रक्षतु। पर्जन्यं दिवः सुतम्, उदारम्, गायत; सः अस्मभ्यं यवस्य समृद्धिं ददातु। यः ओषधीनां, गावः, अश्वानाम् बीजं सृजति—सः पर्जन्यः, मनुष्याणां प्रजापतिः। तस्मै मधुतमम् हविः जुहोत, सः अस्मभ्यं पोष्यं अन्नं ददातु। संवत्सरम् ब्राह्मणाः व्रतानि चरन्तः मौनिनः आसन्; पर्जन्येन प्रेरिताः, अधुना मण्डूकाः वक्तुम् आरब्धवन्तः। दिव्याः आपः येन उपगताः, शुष्कः सरसः इव शयानः, मण्डूकाः, धेनवः वत्सैः इव, एकत्र मिलन्ति। यदा वर्षा तेषु पतति, तृषिताः वर्षाकालस्य प्रतीक्षया, पुत्रः पितरम् इव आह्वयति, एवं एकः अन्यं सम्भाषते। एकः अन्यं आलम्बते, उत्सुकः, यदा आपः प्रवहन्ति, अपि च तृप्तिः न जाताः; सिक्तः मण्डूकः, पिङ्गलः हरिणा सह स्वरेण मिश्रयति। यदा एकः अन्यस्य स्वरम् अनुकरोति, शिष्यः गुरुम् इव शिक्षते, सर्वाणि तेषां वचनानि समं इव श्राव्यन्ते, यदा ते सलिलेषु मधुरं वदन्ति। एकः पिङ्गलः, एकः कृष्णः, एकः चित्रकः, एकः हरितः; एकनामानः अपि, विविधरूपाः, सर्वत्र एकत्र स्वरम् उच्चारयन्ति। सोमयज्ञे ब्राह्मणाः, पूर्णसरे वदन्तः इव, संवत्सरानन्तरम् दिवसे, मण्डूकाः वर्षाकालवाचः अभवन्। ब्राह्मणाः सोमपाः वाक् अकरोत्, संवत्सरम् यज्ञैः युक्ताः; ऋत्विजः, अग्निना तप्ताः, प्रकटिताः, केचित् गूढाः। ते ऋतं रक्षितवन्तः, द्वादशमासं न अतिचक्रुः; संवत्सरस्य समागमे, तप्ताः मोक्षं लभन्ते। पिङ्गलः दत्तवान्, कृष्णः दत्तवान्, चित्रकः दत्तवान्, हरितः अपि दत्तवान् अस्मभ्यं धनानि; मण्डूकाः, धेनवः इव, शतानि सहस्राणि च ददति, आयुः दीर्घं कुर्वन्ति। इन्द्र सोमौ, असुरं दहतम्, निष्कासयतम्, पतयतम्, तमः वर्धयन्तम्; शृणुतम्, निष्कासयतम्, हन्तम्, स्तम्भयतम्, अत्रिपुत्रौ। यः पापं ब्रूते, उग्रः, अग्निवत् चलति, तस्मिन् द्वेषं स्थापयतम्, प्रार्थनाद्वेषिणम्, मांसादम्, विकृतदृष्टिम्, दुष्टम्, अनृतम्, मायाविनम्। दुष्कृतः, इन्द्र सोमौ, गह्वरं क्षिपतम्, अधः, तमसि; न कोऽपि तेषां पुनः उत्थातुं शक्नोति—युष्माकं क्रोधः, वीर्यं तत्र प्रवर्तताम्। इन्द्र सोमौ, दिव्यं वज्रं, भूमेः नाशं, दुरुक्ताय वहतम्; पर्वतेभ्यः दिव्यम् तेजः उद्धृत्य, येन असुरं नाशितवन्तौ। दिवः अश्मानम्, अग्निना तप्तं, पतयतम्; अमृतैः तीक्ष्णैः शस्त्रैः, दुष्टान् हन्तम्, मौन्याय गच्छन्तु। मम एषा प्रार्थना, इन्द्र सोमौ, सर्वतः युष्मान् आवृत्य अस्तु, त्वरितः अश्वः इव; यज्ञं युष्मभ्यं ब्राह्मणवत् उपहरामि, युवां राजानौ इव, अस्मभ्यं प्रज्ञां दत्तम्, इमानि स्तोत्राणि प्रतिगृह्णीताम्। विजयायुधैः स्मरतम्, विश्वासघ्नान्, असुरान्, भञ्जकान् हन्तुम्; इन्द्र सोमौ, दुष्कृत् न सुलभं मार्गम् प्राप्नुयात्, न कदापि अस्मान् हिंसायाः अभिगच्छेत्। यः मां पापबुद्ध्या, अनृतवाक्येन वा, जले चलनेव जालकेण गृहीत्वा, पश्यति—सः परित्यक्तः भवतु, इन्द्र, वाचालः मा भूयात्। ये पापवाचः रमन्ते, वा स्वभावेन साधून् दूषयन्ति—सोमः तान् सर्पाय दद्यात्, वा विनाशस्य अङ्के पतन्तु। यः अस्माकं रसम्, सोमम्, अश्वान्, गावः, जनान् हिंसितुम् इच्छति, अग्ने, शत्रुः वा, चौरः वा, दस्युः वा—सः नश्यतु, शरीरे, सन्ततौ च विनश्यतु। सः शरीरतः, वंशतः च दूरे अस्तु; सर्वत्राधः त्रिषु पृथिवीषु पतितः; तस्य कीर्तिः क्षीयताम्, देवाः, यः अस्मान् दिवा वा नक्तं वा हिंसितुम् इच्छति।