स्वर्गे यत् रमणीयं भोजनं त्वया निवेशितं, तत् इन्द्र, त्वं प्रतिदिनं तस्य पोषणं प्रबोधयसि। हृदयेन मनसा च सम्यक् स्वीकृत्य, इन्द्र, त्वं सुतं सोमं पिब, यः तव कृते सम्यक् समर्पितः। सोमः बलाय जातः, सः सम्यक् सुतः; तव मातरि तव महत्त्वं प्रख्यापितम्। हे इन्द्र, त्वं पृथिव्याम् अन्तरिक्षं च व्याप्य, देवाय पन्थानं संग्रामे कृतवान्। यदा त्वं महावीर्यैः गर्वितैः सह युद्धम् अकरोः, तदा त्वं तान् प्रतिरोधिनः बाहुभ्याम् अभिभूतवान्; यदा मनुष्यैः सह युद्धम् अकरोः, तदा त्वया सह वयं कीर्तिमन्तं संग्रामं जयेम। अहं इन्द्रस्य प्राचीना कर्माणि वदामि, च नूतनानि अपि मघवतः क्रियाणि; यदा देव्योऽपि तस्य शक्तिम् असहन्त, तदा सोमः केवलं तस्य अभवत्। इदं सर्वं जगत् तव एव चरित्रम्, यत् सूर्यस्य नेत्रेण पश्यसि। त्वं इन्द्र, गवां एकः गोप्ता, एकाधिपः; अस्माकं तव दत्तं धनं विभज। बृहस्पते, त्वं च इन्द्रः च दिव्यं भूम्यं च धनं पालयथः। स्तोत्रकाराय धनं देहि, गायके अपि; सदा अस्मान् शुभेन रक्ष। विश्णो, त्वं रूपेण च परिमाणेन च अतीतः, तव महत्त्वं कश्चन न प्राप्नोति। वयं तव उभे क्षेत्रे विद्मः, त्वं परमं व्योम अवगच्छसि। न जातः, न जातानन्तरः कश्चन तव परमं महत्त्वं प्राप्नोति, हे देव विश्णो। त्वं उच्छ्रितं, विततम् द्यां धारयित्वा, पूर्वां दिशं भूमेः स्थापयामासिथ। पृथिवी पुष्ट्या समृद्ध्या च पूर्यताम्, दुग्धेन च मानवाय हितं भूतु। विश्णो, त्वं उभे लोकौ विवृत्य, पृथिवीं समन्तात् रश्मिभिः स्थापयामासिथ। यज्ञाय विशलं स्थानं कृतवान्, सूर्यं, उषसं, अग्निं च प्रादर्शयः। दासस्य मायां, दृढायुधस्य, त्वं वीर्येण संग्रामे नाशयः। इन्द्र-विश्णू, शम्बरस्य नवति नव दुर्गाणि भित्त्वा, वर्चिनः शतम्, सहस्रं च अशक्यस्य वीर्यस्य हन्तारौ अभवताम्। एष स्तोत्रः, उन्नतः, तव महतीः त्रिणि पदा स्तौति, तव शक्त्या वर्धते। विश्णवे सभासु स्तोत्रं ददामि; इन्द्र, अस्माकं गीतानि स्पर्धासु समृद्धिं जनयन्तु। विश्णवे वषट्कारं करोमि; इदं हविः गृहाण, उरुगाय। मम सम्यक् स्तुतयः त्वां वर्धयन्तु; सर्वे अस्मान् सदा शुभेन रक्षन्तु। अधुना मनुष्यः विश्णुं, उरुगायं, भक्त्या सेवितुम् इच्छेत्। यः धृत्या यज्ञेन च पूजयति, तं विश्णुः न परित्यजति। त्वं, विश्णो, सर्वजनानां प्रीतिं ददासि, अव्ययीं, सदा प्रवृत्तां बुद्धिं च। अस्मान् समृद्ध्या, अश्वैः, तेजस्विना संपदा च पुष्णु। त्रिः देवः इमां पृथिवीं व्यचरत्, शतगायत्रः विश्णुः, महिमा। विश्णुः, बलिष्ठतमः, अग्रे गच्छतु; तस्य नाम पुरातनं, ध्रुवं च। सः इमां भूमिम् क्षेत्राय व्यचरत्, विश्णुः, मानवजातिं पुष्णन्। तस्य स्तुतयः स्थिराः, तस्य जनाः दृढाः; सः विस्तीर्णं, सुप्रतिष्ठितं वासस्थानं अकरोत्। अद्य, उरुगाय, तव पुण्यं नाम प्रकाशयामि, तव कर्माणि ज्ञात्वा। त्वां स्तौमि, महाबल, अरण्ये निवसन्तम्, अस्य विश्वस्य परं व्योम धारयन्तम्। किं विश्णो, तव किंचिद् गुह्यं स्यात्, यदा अहं, उरुगाय, तद् उक्तवान्? न अस्मान् तव रूपं गुह्यं कुरु—यदा त्वं अन्येन रूपेण सभायाम् आविर्भूतः। विश्णवे वषट्कारं करोमि; इदं हविः गृहाण, उरुगाय। मम सम्यक् स्तुतयः त्वां वर्धयन्तु; सर्वे अस्मान् सदा शुभेन रक्षन्तु। अधुना मनुष्यः विश्णुं विजयाय, सेवाय च, भक्त्या उपासेत्। यः धृत्या, यज्ञेन च, पूजयति, तं विश्णुः न परित्यजति। त्वं, विश्णो, सर्वेषां जनानां कृपां ददासि, अव्ययीं, सदा प्रवृत्तां बुद्धिं च। अस्मान् समृद्ध्या, अश्वैः, तेजस्विना संपदा च पुष्णु। त्रिः देवः इमां पृथिवीं व्यचरत्, विश्णुः, शतगायत्रः, महिमा। विश्णुः, बलिष्ठतमः, अग्रे गच्छतु; तस्य नाम पुरातनं, ध्रुवं च। सः इमां भूमिम् क्षेत्राय व्यचरत्, विश्णुः, मानवजातिं पुष्णन्। तस्य स्तुतयः स्थिराः, तस्य जनाः दृढाः; सः विस्तीर्णं, सुप्रतिष्ठितं वासस्थानं अकरोत्। अद्य, उरुगाय, तव पुण्यं नाम प्रकाशयामि, तव कर्माणि ज्ञात्वा। त्वां स्तौमि, महाबल, अरण्ये निवसन्तम्, अस्य विश्वस्य परं व्योम धारयन्तम्। किं विश्णो, तव किंचिद् गुह्यं स्यात्, यदा अहं, उरुगाय, तद् उक्तवान्? न अस्मान् तव रूपं गुह्यं कुरु—यदा त्वं अन्येन रूपेण सभायाम् आविर्भूतः। विश्णवे वषट्कारं करोमि; इदं हविः गृहाण, उरुगाय। मम सम्यक् स्तुतयः त्वां वर्धयन्तु; सर्वे अस्मान् सदा शुभेन रक्षन्तु। त्रिणि वाचः प्रकाशय, या अग्रे दीप्ताः, या एतद् मधु प्रवाहितं स्तनं अपाकर्षन्। ताः वत्सं, ओषधीनां गर्भं कुर्वन्ति; जातमात्रः वृषा उच्चैः नदति। यः ओषधीनां, आपां च पोषिता, यः सर्वस्य चरस्य अधिपः, सः देवः, त्रिधा, अस्मान् आश्रयम्, त्रिधा तेजः, स्वेन भेषजेन च ददाति। सारथिः त्वया बलवान् भवति; रथः तव इच्छया निर्मितः प्रसरति। माता पितुः दुग्धं प्राप्नोति, तेन पिता वर्धते, तेन पुत्रः अपि। यस्मिन् सर्वे लोकाः प्रतिष्ठिताः, त्रीणि दिवः, त्रिधा आपः प्रवहन्ति। त्रीणि पात्राणि, तैः प्रक्षालनैः, मधु सर्वतः दीप्ताय पिप्रति। एषा वाणी परजन्याय, सूर्यस्य अधिपाय, प्रियं भूयात्; सा हृदि वसतु। वृष्टयः अस्मान् हर्षयन्तु, फलिन्यः ओषधयः, देवैः रक्षिता, अस्मान् पुष्णुयुः। सः वृषा, बीजधारी, नित्यः भूतिषु; तस्मिन् चराचरस्य आत्मा। सः सत्यम् शतं शरदः पातु; सः सदा अस्मान् शुभेन रक्षतु। परजन्यं दिवः पुत्रं स्तुहि, दातारं महादानम्। सः अस्मभ्यं समृद्धिं यवस्य ददातु। यः ओषधीनां, गावां, अश्वानां च बीजं करोति—परजन्यः, मानवस्य प्रजापिता। तस्मै मधुरं हविः जुहुयात्; सः अस्मभ्यं पुष्टं भोजनं ददातु। संवत्सरं ब्राह्मणाः नियमं पालयन्तः मौनं आस्थिताः; परजन्येन प्रेरिताः, मेंढका वदन्ति। यदा दिव्याः आपः तस्य उपरि पतन्ति, शुष्कः सरः इव शयानः, तदा मेंढकाः, धेनुभिः वत्सैः सह, एकत्र समागच्छन्ति। यदा वृष्टिः तान् आप्लावयति, पिपासिताः वर्षाकालस्य प्रतीक्षां कुर्वन्तः, पुत्रः पितरं आह्वयति इव, प्रत्येकः अन्यं सम्बोधितुं आगच्छति। एकः अन्यं आलम्बते, उत्सुकः, यदा आपः अतिवहन्ति, तृप्तिम् अप्राप्ताः; यदा मेंढकः सिक्तः, पिङ्गलः श्यामेन सह स्वरेण मिलति। यदा एकः अन्यस्य स्वरं अनुकरणं करोति, शिष्यः आचार्यं इव शिक्षते, सर्वाणि तेषां वचनानि सममिव दृश्यन्ते, यदा ते सलिलेषु मधुरं वदन्ति। एकः पिङ्गलः, एकः श्यामः, एकः चित्रः, एकः हरितः तेषु; नाम्ना एकत्वम्, रूपेण नानात्वम्, सर्वत्र च मिलित्वा स्वरेण वदन्ति। सोमयाजिनः ब्राह्मणाः, पूर्णे सरे, यथा वदन्ति, तथा तस्मिन्नेव दिने संवत्सरानन्तरम्, मेंढकाः वर्षाकालप्रवाचकाः अभवन्। ब्राह्मणाः, सोमपायिनः, वाक् अकरोत्, संवत्सरं यज्ञं कुर्वन्तः; ऋत्विजः, अग्निना तप्ताः, दृश्यन्ते, केचित् गोप्यन्ते। ते ऋतं रक्षितवन्तः, द्वादशं मासं न लंघयन्तः; संवत्सरस्य आगमे, वर्षाकाले, तप्ताः विमोचनं प्राप्नुवन्ति। पिङ्गलः, श्यामः, चित्रः, हरितः, सर्वे अस्मभ्यं धनानि ददुः; मेंढकाः, धेनवः इव, शतानि सहस्राणि च ददुः, आयुः वर्धयन्ति। हे इन्द्र सोम च, असुरं दह, अपाकुरु, नय, बलिनौ, यौ तमः वर्धयतः। अस्माकं शृणुतं, तं निष्कासयतं, हन्यतं, निष्कासयतं, स्तम्भयतं, हे अत्र्यस्य पुत्रौ।