ऋषयः दिव्यान् रक्षः समाचरन्तः वृणन्ते स्म। बृहस्पतिः स्वसखिभिः सह महत्त्वं नः प्रापयेत्, यथा दाता पिता दूरात् अपि निष्कल्मषः भवति, एवं वयं दानशीलानां कृते दोषरहिताः स्याम। अहं श्रद्धया हविषा च तं ज्येष्ठं, कल्याणतमं ब्रह्मणस्पतिम् अभ्यर्चयामि। देव्या ऋच्यैन्द्रं स्तौमि, यं देवाः पुरोहितत्वाय राजानं कृतवन्तः। बृहस्पतिः प्रियः सर्वांगीणश्च नः मूलं स्थापयतु, सः धनकामं वीर्यं च ददातु, नः अपद्भ्यः सुरक्षया नयतु। बृहस्पतिम् अमृतं हविष्मन्तः स्तोमेन आह्वयामः, सः सनातनः शुद्धस्वरः, गृहेषु पूजितः, अजय्यः, अस्माकं कृते कृपां करोतु। तं बृहस्पतिं, महाबलिनं, त्वरिताः रक्ताः अश्वाः वहन्ति, यस्य आसनं नीलमिव नभः, रूपं च तेजसा भूषितम्। सः शुद्धः, शतपत्रः, सुन्दरः, हेमकेशः, बृहस्पतिः स्वबलसमृद्धः, तेजस्वी, मित्राणां बहूनां समृद्धिं ददाति। दिव्यौ द्यावापृथिव्यौ, सृष्टिकर्तारौ, बृहस्पतिम् महत्त्वेन महयतः; कौशल्येन सौहृदेन च ब्रह्मणस्पतेः वाचं गूढतरां कृतवन्तौ। अयं स्तोमः, हे ब्रह्मणस्पते, इन्द्रस्य वज्रिणः कृते कृतः; त्वं नः रक्षां ददातु, नः मनांसि गृहाण, शत्रूणां द्वेषः नश्यतु। बृहस्पतिः च त्वं च, हे इन्द्र, दिव्यपार्थिवयोः धनयोः अधिपतī, स्तोतृणां धनं ददातं, सदा नः आशीर्भिः रक्षतम्। ऋत्विजः, रक्तं क्षीरं नरश्रेष्ठाय इन्द्राय समर्पयन्तु; गावः सोमं पातुं ददतु, यः सर्वं सोमं इच्छति। यद् दिवि रमणीयं भोजनं स्थापितम्, तत् प्रतिदिनं पुष्ट्या आवहथ; हृदया मनसा च, हे इन्द्र, सिद्धं सोमं पिब। सोमः बलाय जातः, मातरः तव महत्त्वं प्राकाशयत्; इन्द्रः, त्वं पृथिव्याम् अन्तरिक्षं च पूरयः, देवेषु युद्धेन मार्गं कृतवान्। यदा त्वं, इन्द्र, गर्वितान् महाबलिनः शत्रून् सशस्त्रः जितवान्, मानवैः सह युद्धं कृत्वा प्रसिद्धिं लभेमहि। इन्द्रस्य प्राचीनानि कर्माणि वदामि, नवानि च; यदा देव्यः तस्य वीर्यं न शेकुः, तदा सोमः केवलं तस्याभवत्। इदं विश्वं तव गोष्ठम्, सूर्येण यद् दृश्यते; त्वं गोनाम् एकः गोप्ता, अस्मान् तव दत्तं धनं भोक्तुं कुरु। बृहस्पतिः च इन्द्रः च दिव्यपार्थिवधनयोः अधिपती, स्तोतृणां धनं दत्तं, सदा नः शुभेन रक्षतम्। विश्णो, त्वं मात्रया च देहेन चातिक्रम्य वर्धसे, तव महत्त्वं न कश्चन प्राप्नोति। उभे तव क्षेत्रे वेद्महि, त्वं परमं व्योम्नि संप्रेक्षसे। न जातः, न जातानन्तरः, कश्चन तव महत्त्वस्य अन्तं प्राप्नोति; त्वं दिवं उच्चं विपुलं धारयः, पृथिव्याः पूर्वां दिशं स्थापयः। पृथिवी पुष्ट्या समृद्धा, दुग्धवती, मनुष्याय हितानि ददातु; विश्णो, त्वं उभे लोकौ विवृत्य, रश्मिभिः पृथिवीं सर्वतः स्थापयः। यज्ञस्य विशालं स्थानं कृत्वा, सूर्यं, उषसं, अग्निं च प्रादर्शयः; दासस्य मायां च बलिष्ठां युद्धेन नाशयः। इन्द्रविश्णू, शम्बरस्य नवति नव दुर्गाणि भित्वा, वर्चिनः शतं, अयोध्यस्य सहस्रं च शत्रून् हत्वा। एष स्तोमः, उच्चैः पादैः महत्त्वं ददाति; संमितेषु त्वां विश्णो, स्तौमि; इन्द्राय च मे गीतानि समृद्धिं जनयन्तु। त्वं विश्णो, वषट्कारं कुर्वे, इदं हविः गृहाण; स्तुतिभिः वर्धस्व, सदा नः शुभेन रक्षतम्। मनुष्यः विश्णुं उरुगायं भक्त्या सेवितुम् इच्छेत्; यः धैर्येण यज्ञेन च पूजयति, तं विश्णुः न कदापि त्यजति। त्वं, विश्णो, सर्वेभ्यः अनुग्रहम् ददासि, अक्षयम्, चेष्टमानं ज्ञानम्; अस्मान् शुभैः अश्वैः, धनैः, सौभग्येन समृद्धिं कुरु। देवः विश्णुः त्रिः पृथिवीं पदैः अतीत्य, महत्त्वेन स्थितः; सः पुरातनं नाम धारयन्, समृद्धिं ददातु। विश्णुः यज्ञाय पृथिवीं व्याप्य, मानवजातिं पुष्णाति; तस्य स्तुतयः स्थिराः, प्रजाः दृढाः, सः विशालं, सुस्थिरं वासस्थानं कृतवान्। अधुना, विश्णो, तव पुण्यं नाम जानन्, तव कर्माणि स्तौमि; त्वां वनान्ते स्थितं, राष्ट्रस्य परं देशं धारयन्तं, नमामि। किं त्वत्तः गुह्यं, हे विश्णो? यद् अहम् उक्तवान्, तद् त्वं न गूह्यः; अस्मान् सभायाम् अन्येन रूपेण दृष्ट्वा, न त्वं रूपं निह्नुयाः। त्वं विश्णो, वषट्कारं कुर्वे, इदं हविः गृहाण; स्तुतिभिः वर्धस्व, सदा नः शुभेन रक्षतम्। त्रयः स्वराः, अग्रे दीप्ताः, इमां मधुमतीम् उधरीं स्रवन्तीम् आवहन्ति; ते वत्सं, ओषधीनाम् गर्भं, जनयन्ति; जातमात्रः वृषा नदति। यः ओषधीनां, आपां च पोषकः, सर्वस्य चलतश्च स्थाणोः अधिपः, सः देवः त्रिधा आश्रयं, रक्षां, त्रिधा ज्योतिः, स्वेन भेषजेन ददाति। सारथिः त्वत्तः बलवान् भवति; रथः तव इच्छया गच्छति; माता पितुः क्षीरं गृह्णाति, तेन पितृ वर्धते, तेन पुत्रः अपि। यस्मिन् सर्वे लोकाः स्थिताः, त्रीणि दिवः, त्रीणि आपः प्रवहन्ति; त्रीणि पात्राणि, स्वेन सिक्त्या, मधु सर्वतः दीप्ताय सिञ्चन्ति। एषा वाणी, पर्जन्याय, सूर्यस्य अधिपाय, प्रीयताम्; हृदि स्थाप्यताम्। वर्षाः नः हर्षं ददतु, ओषधयः, देवैः रक्षिता, नः पुष्टिं ददतु। सः वृषा, बीजवाहकः, नित्यः; तस्मिन्सर्वस्य चराचरस्य आत्मा स्थितः; सत्यम् शतशरदं नः पातु, सदा नः शुभेन रक्षतु। पर्जन्यं दिवः पुत्रं, दानशीलं, गायन्तु; सः नः यवेन समृद्धिं ददातु। यः ओषधीनां, गावः, अश्वानां बीजं जनयति, सः पर्जन्यः, मनुष्याणां जनकः। तस्मै मधुरं हविः जुहुयात्, सः नः पुष्टं भोजनं ददातु। संवत्सरं ब्राह्मणाः व्रतम् आचरन्तः मौनिनः आसन्; पर्जन्येन प्रेरिताः, अधुना मण्डूकाः वक्तुं आरब्धवन्तः।