सर्वेभ्यः नमः। सूर्यः, दिव्यः प्रकाशः, सर्वान् दृष्ट्वा, देवगणानां च, मानवाणां च समागमेषु समागच्छति। यः शुद्धदृष्ट्या सर्वं प्रेक्षते, वरुण, त्वं सर्वं पश्यसि। त्वम् आकाशं व्याप्त्वा, तव किरणैः विशालं विस्तारं मापसि, जन्मानि च पश्यसि, हे सूर्य। सप्त सुवर्णघोडाः तव रथं वहन्ति, हे देव सूर्य, ज्वलितकान्तिः, सर्वदृष्टिः। चक्रस्य पुत्रः सूर्यः सप्त द्युतिमतीं अश्वान् युज्य, आत्मनियोजितः सः गच्छति। अन्धकारात् उर्ध्वं गत्वा, उच्चतमं प्रकाशं वयं पश्यामः; देवेषु देवः, सूर्यः, परमप्रकाशः, वयं तं प्राप्नुमः। आज सूर्य, सर्वेषां मित्रः, उच्चतमं स्वर्गं गत्वा, मम हृदयरोगं दूरं करोतु, मम पीतवर्णं च नाशयतु। श्वेतपात्रेषु पीतवर्णं स्थापयामः; एवं हल्दीपात्रेषु तं स्थापयामः। एष सूर्यः सर्वशक्तिमतीं प्रकटितः, शत्रुं दूरं कृत्वा, न अहं शत्रोः शक्तिम् उपगच्छामि। इन्द्रं, रामं, यः बहुविधं स्तुत्यः, समुद्रप्रभुः, गानाय योग्यः, स्तुत्यः। यः, स्वर्गाणां समानः, मनुष्यैः न परिमितः, यः शक्तिमान्, स्तुत्यः। इच्छन्तः, स्वसुखं प्राप्नुवन्ति, यः मध्यप्रदेशं व्याप्नोति; चतुराः, तेषां बलैः, इन्द्रं चतुरशक्तिमान् चढ़न्ति, यः आनन्दे प्रकटितः। त्वं, हे इन्द्र, अंगिरसां गवां चयनं कृतवान्, दूरवासीं मार्गं उद्घाटयन्, ज्ञातः मार्गः; तव सेनया तु विमदाय धनं ददाति, पत्थरं नृत्यं करोति। त्वं जलानां आवरणानि उद्घाटितवान्, हे इन्द्र, धनदायकः, यदा त्वं वृत्रं हत्वा सूर्यं दृष्टये आकाशे उपतिष्ठसि। त्वया शक्तिमैव चतुराणि चतुराणि पतितानि, यः स्वभावतः निद्राति; त्वं पिप्रुं दुर्गाणि च भङ्गं कृतवान्, हे पुरुष, र्जिष्वन् च शत्रुषां वधाय सहायः। त्वं कुत्सं शुश्नां च वधाय सहायः; प्राचीनकाले त्वं शत्रूणां वधाय जन्म लभ्यते। सर्वाणि शक्तयः तव समागतम्, सदा समीपः; तव दानं सोमयज्ञे सुखं ददाति; तव वज्रम्, यः तव भुजयोः स्थितः, तीक्ष्णः—तस्माद् सर्वं शत्रुबलं नाशयति। आर्याणां च दस्यूनां च विवेचनं कुरु, हे इन्द्र, यः यज्ञे पवित्रं चास्य यज्ञे च यज्ञकर्तुः सहायकः; यज्ञकर्तुः प्रेरकः भूत्वा—त्वं सर्वं कृते तव कृते दातव्यं होमेषु। इन्द्र, यः अनुयाति च न अनुयाति, शत्रुं च भङ्गं कृतवान्; वृद्धं च, यद्यपि वृद्धः, न तं क्षमते—स्तुत्यः, विनीतः गर्वितं हन्ति। यदा उषसः शक्तिं निर्मितवान्, यः स्वर्गं पृथिवीं च व्याप्नोति, तव बलं, हे इन्द्र, जयति; तव मनः वातपुत्रेन युज्यते, यः सर्वं प्रसिद्धिं प्राप्नोति। उषसः ज्ञानं, यः इन्द्रं सर्वेभ्यः उन्नतं करोति; तीव्रः जलं प्रतियोगे विमोचयन्, शुश्नां च दुर्गाणि भङ्गं कृतवान्। त्वं रथे बलवंतः, यत्र शार्यतायाः दानानि तव सुखाय अर्पितानि; इन्द्र, यदा त्वं सोमस्य प्रीणना, तदा त्वं स्वर्गे अमरत्वं गच्छसि। त्वं युवा वाक्यं महाबोधाय दत्तवान्, काक्शिवताय, हे इन्द्र, यज्ञस्य दानानि च सम्प्रेषणानि। इन्द्र, यः युक्तः अश्वैः, गवां, रथैः, धनैः च, यः यज्ञे समृद्धिं ददाति। एषः श्रद्धा अहं वदामि, वृषभः, ज्योतिर्मयः, यः सत्यं बलं च शक्तिमान्; एषः सभा, हे इन्द्र, वयं सर्वे नायकाः च दानशीलाः च तव रक्षणे। उत्कृष्टैः स्तोत्रैः, इन्द्रं स्तौमः, ज्योतिर्मयः, यः सहस्रशक्तिमान् सहस्रशक्तिमान् सहस्रशक्तिमान्। यः, पर्वतस्य सदृशः, अचलं, शक्तिसंयुक्तः, बलवंतः। यदा इन्द्रः वृत्रं हत्वा, जलानि विमोचयति, सोमेन आनन्दितः। यः युद्धेषु उत्तमः रक्षकः, ज्योतिर्मयः, आनन्दितः, बुद्धिमान्—तं इन्द्रं स्पष्टदृष्ट्या, सर्वश्रेष्ठं दातृं, यः सोमं प्रियं करोति। यः स्वर्गे आसनानि भरे, समुद्रस्य समानं, तस्मिन् वृत्रं हत्वा, जलानि स्थिरं कृतानि; इन्द्रस्य शक्तिः, अविरतं, जलानि ददाति, तेषां बलं न चोरयति। तस्य आनन्दे जलानि वेगं गच्छन्ति, यथा तीव्रं, यदा इन्द्रः वज्रं धारयन्, सोमेन साहसिकः, वलस्य आवरणानि भङ्गं कृतवान्। तस्य तेजः तापं च, युद्धे उत्सुकः; त्वं आकाशस्य तले गत्वा, जलानि जयित्वा। यदा, वृत्रस्य अवतरणे, कठिनं धारयित्वा, त्वं इन्द्र, वज्रं प्रहारं कृतवान्। तरंगाः तव, इन्द्र, त्वं गम्भीर जलस्य समानं, यः स्तुतिः तव वृद्धि करति। तव बलं, तव बलं, तव बलं, तव बलं, तव बलं, तव बलं, तव बलं, तव बलं। त्वं, इन्द्र, वृत्रं तव अश्वैः हतवान्, मनुष्याय मार्गं उद्घाटयन्, जलानि विमोचयन्। तव वज्रं, तव भुजयोः, तव वज्रं, तव भुजयोः, तव वज्रं, तव भुजयोः, तव वज्रं, तव भुजयोः, तव वज्रं, तव भुजयोः। महान्, ज्योतिर्मयः, स्तुत्यः स्तोत्रं तेषां भयात्, यथा स्वर्गस्य शिखरं चढ़न्ति, यदा मारुतः, गानानां आनन्दितः, इन्द्रं, पुरुषाणां नेता। सर्वं इन्द्र, तव वज्रस्य गर्जनात्, आकाशं कम्पितं, तव वज्रस्य गर्जनात्, तव वज्रस्य गर्जनात्। यदा, तव आनन्दे, वृत्रस्य मस्तकं च्छिन्नं कृतवान्, यः बन्धितः, सोमस्य बलं धारयन्। यदा, इन्द्र, पृथिवी दशभिः भुजैः च सर्वं जनं विस्तृतं, तदा, हे दातृ, तव प्रसिद्धं बलं प्रकटितं, तव शक्तिः आकाशे उन्नतं। त्वं, तव स्वतः शक्त्या, इन्द्र, साहसी मनः, आकाशस्य च सर्वस्य पार्श्वे गत्वा। त्वं पृथिवीं तव शक्तिं मापयन्; जलानि च सूर्यं च व्याप्नोति, स्वर्गं च गच्छसि। त्वं पृथिवी मापः, ऊर्ध्वं जगतां स्वामी। त्वं सर्वं मध्यप्रदेशं तव महिम्ना व्याप्नोति; सत्यं, अन्यः तव तुल्यः न अस्ति। यस्य न स्वर्गः न पृथिवी तस्य सीमां गच्छन्ति, न नद्योः तस्य शक्तिं प्राप्नुवन्ति; न च, तस्य आनन्दे, जलानि, युद्धे, तस्य सन्निधिं प्राप्नुवन्ति—सः एव मनुष्यमध्ये सर्वं कृतवान्। इह मारुतः तस्मिन् युद्धे चिच्छदुः; सर्वे देवाः सह तव सह, यदा, तव प्रज्वलितं अस्त्रं, इन्द्र, वृत्रस्य पलायनं हतवान्। अस्मिन् यज्ञे वयं इन्द्रं वाचं प्रकटयामः, सूर्यगृहस्य गृहे इन्द्रं स्तौमः। यतः अद्यापि, धनं प्राप्यते यथा तस्मिन् यज्ञे यः यत्नं करोति; न कदापि निन्दितः यः धनदातृणां मध्ये स्तुत्यः। इति श्रीऋग्वेदे।