सरस्वती देवी या सुमनसः कीर्तिमती च, यज्ञे अस्माकं हविः प्रसादेन गृह्णातु। य एव माप्रज्ञाः, तैः सह श्रद्धया सम्पूज्य, सा देवी अस्मभ्यं सम्पदं ददातु, मित्रेभ्यः अपि अधिकीं। य एते श्रद्धया समर्पिताः हवयः, तान् सरस्वति स्वीकुर्यात्; सा स्वस्य प्रियतमं रक्षणं स्थापयित्वा, वृक्षस्य छायामिव शरणं यथा प्राप्नुवन्ति, एवं वयं त्वां प्राप्नुमः। अत्र, सरस्वति, वसिष्ठः भाग्यवान् तव द्वाराणि उद्घाटितवान्; हे शुभ्रे, स्तौतारं संवर्धय, अस्मान् बलं देहि, सदा अशिषा पालय। अहं महतीं स्तुतिं सिन्धूनां देव्या सरस्वत्यै गायामि; वसिष्ठः सुमधुरैः स्तोत्रैः तां पूजयति, पृथिव्याम् अन्तरिक्षे च। तव उभे क्षेत्रे, हे शुभ्रे, महिमा परिपूर्णा, तत्र जनाः निवसन्ति; त्वं मारुतानां सखा, दातारां दानशीलतां प्रेरय। सौम्या सरस्वती अस्मान् सौभाग्यवतीं करोतु; सा जागरूका, बलसम्पन्ना; जामदग्निवत् स्तुत्या, वसिष्ठवत् गीत्या सा वन्द्यते। ये जाता, ये बलवन्तः, ये दानशीलाः पुत्राः, तान् वयं सरस्वतीं आह्वयामः। हे सरस्वति, तव ये तरङ्गाः मधुराः, घृतप्रवाहिन्यः, तैः अस्माकं रक्षिका भूयाः। वयं तव पोषदुग्धं, सर्वेभ्यः दृश्यं, सन्ततये आहाररूपेण पीयाम। यज्ञे, पुरुषाणां आसने, पृथिव्याम्, यत्र साधवः हृष्यन्ति, यत्र अहं इन्द्राय सोमं पेषयामि, तत्र आनन्दाय प्रथमे वीर्याय। वयं दिव्यानि रक्षणानि वृत्याम; बृहस्पतिः सह बन्धुभिः अस्मान् महत्त्वं ददातु, यथा दाताः पितरं दूरात् दोषरहितं कुर्वन्ति। अहं श्रद्धया च हविभिः ज्येष्ठं, शुभमं ब्रह्मणस्पतिं स्तौमि; दिव्यं स्तोत्रं इन्द्रं यशसा पूजयतु, यं देवाः पुरोहिताय राजानं कृतवन्तः। बृहस्पतिः, प्रियः सर्वं व्याप्नुवान्, अस्माकं मूलं स्थापयतु; सः सम्पदाम् इच्छां वीर्यं च ददातु, अस्मान् सुरक्षया पारयतु। वयं बृहस्पतिं, अमृतं, स्तोत्रे रमन्तं, प्राचीनं शुद्धस्वरं, गृहेषु पूजितं, अजय्यं, कृते आह्वयामः। शीघ्राः रक्ताश्वाः बृहस्पतिं वहन्ति, महान्तं, यस्य आसनं नीलमिव व्योम, रूपं दीप्तिमान्, तेजसा भूषितम्। सः शुद्धः, शतपत्रः, सुन्दरः, हिरण्यकेशः, बलवान्, दीप्तमान्, बृहस्पतिः स्वबलसमृद्धः, बहुविद्युत् सखिभ्यः सम्पदां दाता। दिव्यौ द्यावापृथिव्यौ, सृष्टिकर्तारौ, बृहस्पतिं महत्त्वेन वर्धयतुः; कौशल्येन सख्येन च ब्राह्मणं गूढतमं कृतवन्तौ। एषः स्तोत्रः, हे ब्रह्मणस्पते, इन्द्राय वज्रिणे कृतः; अस्मान् रक्ष, अस्माकं चिन्ताः गृहाण, हे बुद्धिमन्, रिपोः द्वेषः नाशय। बृहस्पतिः च त्वं च, इन्द्र, दिव्यपार्थिवयोः सम्पदां अधिपतिः; स्तौतारं धनं दत्तम्, सदा अशिषा अस्मान् पालयतम्। हे होतारः, रौद्रं पयः नराणां वृषभाय समर्पयत; गावः इन्द्राय सोमपिपासवे पानं पातु। यद् दिवि रमणीयं भोजनं स्थापितम्, तत् प्रतिदिनं पोषणं जनयथ; हृदया मनसा च, इन्द्र, सोमं स्वीकृत्य पिब। बलाय जातः सोमः पेषितः; तव मातरः तव महत्त्वं व्याहरन्; इन्द्र, त्वं पृथिव्याम् अन्तरिक्षं च व्याप्य, देवानां युद्धे मार्गं कृतवान्। यदा त्वं दर्पयुक्तान् बलिनः शत्रून् सशस्त्रः जेष्ट, यदा त्वं मानवैः सह युद्धे, तदा त्वया सह वयं यशस्विनं संग्रामं जयेम। अहं इन्द्रस्य प्राचीनानि कर्माणि वदामि, अद्य च नवानि मघवतः; यदा देव्यो बलं न शेकुः, तदा सोमः केवलं तस्य अभवत्। इदं सर्वं जगत् तव एव गोष्ठम्, यत् सूर्यचक्षुषा पश्यसि। त्वं गोनां गोप्ता, इन्द्र, एकः अधिपः; अस्मान् तव दत्तस्य धनस्य भागिनः कुरु। बृहस्पतिः च त्वं च, इन्द्र, दिव्यपार्थिवधनयोः अधिपतिः; स्तौतारं गायकं च सम्पदं दत्तम्, सदा कल्याणेन अस्मान् पालयतम्। अतीत्य मितिं रूपं च, त्वं, विष्णो, वर्धसे, तव महत्त्वं कश्चन न प्राप्नोति। उभे तव क्षेत्रे वयं विद्मः, देव विष्णो, त्वं परं व्योम अवगाहसे। न जातः नोत जातोऽन्यः, विष्णो, तव परमं महत्त्वं प्राप्नोत; त्वं ऊर्ध्वं पृथिव्याः पूर्वां दिशं च स्थापयामास। पृथिवी पुष्टिपूर्णा, दुग्धवती, मानवाय हितदायिनी भूयात्; विष्णो, त्वं उभे लोकौ व्याप्तवान्, तेजसा पृथिवीं सर्वतः स्थापयामास। त्वं यज्ञाय विस्तीर्णं क्षेत्रं कृतवान्, सूर्यं, उषसं, अग्निं च प्रादर्शयः; दासस्य मायां, सशस्त्रां, त्वं, वीरौ, संग्रामे नाशयताम्। इन्द्रविष्णू, शम्बरस्य नव नवति पुरः भग्नवन्तौ; वर्चिनः शतं, अजय्यस्य सहस्रं वीरान् हत्वा। एषः स्तोत्रः, उन्नतम्, तव वीर्याणि स्तौति, तव पादविक्षेपैः वर्धते; त्वां विष्णो, सभासु स्तौमि, इन्द्र, मम गीतानि स्पर्धासु समृद्धिं जनयन्तु। त्वदर्थं, विष्णो, वषट्कारं करोमि; इदं हविः गृहाण, उरुगाय; मम स्तुतयः त्वां वर्धयन्तु, सर्वे अस्मान् सदा कल्याणेन पालयन्तु। अधुना मनुष्यः विष्णुं उरुगायं भक्त्या सम्पादयितुम् इच्छेत्; यः श्रद्धया यज्ञेन च पूजयति, तं विष्णुः कदापि न परित्यजति। त्वं, विष्णो, सर्वेषां जनानां कृपां ददासि, अव्यया, नित्यगतिः बुद्धिः; अस्मान् समृद्ध्या, अश्वैः, दीप्तधनेन च समृद्धिं ददातु। त्रिः देवः पृथिवीं विक्रम्य, शतश्लोकः विष्णुः, महत्त्वेन स्थितः; विष्णुः, सर्ववीर्येषु श्रेष्ठः, प्रगतिः कुर्यात्; तस्य नाम प्राचीनं, नित्यम् अविनाशी। सः पृथिवीं कृषये विक्रम्य, विष्णुः, मानवाय समृद्धिं ददाति; तस्य स्तुतयः स्थिराः, तस्य जनाः दृढाः; सः विस्तीर्णं, दृढं निवासं कृतवान्। अधुना, विष्णो, तव पुण्यं नाम अहम् उद्घोषयामि, तव कर्म विदित्वा; त्वां, महाबल, कानने वसन्तं, परं क्षेत्रं धारयन्तं स्तौमि। किं, विष्णो, तव गूढं स्यात्, यदा अहम्, उरुगाय, एतद् उद्घोषितवान्? अस्मद्रूपं मा गुह्याः, यदा त्वं अन्यं रूपं सभायाम् आविर्भूतः। त्वदर्थं, विष्णो, वषट्कारं करोमि; इदं हविः गृहाण, उरुगाय; मम स्तुतयः त्वां वर्धयन्तु, सर्वे अस्मान् सदा कल्याणेन पालयन्तु। एवं सरस्वती, बृहस्पतिः, इन्द्रः, विष्णुः च, ऋषिभिः स्तुताः, यज्ञेषु पूजिताः, विश्वस्य कल्याणाय, सम्पदां, बलं, रक्षणं च ददाति।