ऋषिः वसिष्ठः स्वेन प्रेरितेन मनसा, कीर्तिं श्रेयश्च कामयमानः, स्तोत्रैः इन्द्रमग्नी पूजयति स्म। सः प्राचीनान् धनान् यशश्च प्रार्थयन्, वीर्यश्लाघिनाव् इन्द्रमग्नी, वृत्रहणू, बलवन्तौ, नूतनानि उत्तमानि च वरदानि दातुं प्रार्थयति। यदा द्वे महती सैन्ये परस्परं युध्यमाने, तदा वीरनायकस्य शक्त्या प्रेरिते, सः भगवतीनां समीपे सोमपेष्यजनानां सहायतया, अधार्मिकान् विनाशयितुं देवौ आह्वयति। ततः सः पुनः इन्द्रमग्नी, सोमपेषणाय यज्ञे, सुमनसः आगन्तुं प्रार्थयति, यतः तौ कदापि न विस्मृत्य, सदैव अश्वैः विजयैः सह प्रत्यागच्छतः। पुनः अग्निं श्रद्धया प्रज्वाल्य, सः मित्रं, वरुणं, इन्द्रं च आह्वयति। यत्किञ्चिदपि अपराधं कृतवन्तः स्म, तत् क्षन्तुं याचते; आर्यमा अदितिश्च तस्मात् विमोचयेतामिति प्रार्थयति। एवं श्रद्धया हुतैः, सः अग्निं च तौ कुमारौ सह, पुरस्कारलाभाय प्रार्थयति। इन्द्रः, विष्णुः, मरुतश्च आवृत्य, सौभग्येन रक्षां कुर्वन्तु। तदा, इन्द्रमग्नी, एषः प्राचीनः स्तवः मम चिन्तायाः जातः, यथा मेघात् वर्षा सृज्यते। गायनस्य आह्वानं शृणुतं, इन्द्रमग्नी, अस्माकं स्तोत्राणि गृह्णीतं; अधिपतीव, अस्माकं चिन्ताः समृद्ध्या पूरयेताम्। कदापि इन्द्रमग्नी, अस्मान् पापे, दोषे वा न नयेताम्; न च गृहेषु हानिं कुर्वन्तु। सुमेधया, दुहितरं धेनुं चोपयुज्य, वयं नम्रया स्तुत्या इन्द्रमग्नी समर्पयामः। यतः, प्रेरिताः सदा एवं वहन्ति, साहाय्यार्थं, बलसम्पदः चाप्नोति। उत्साहेन, कौशलयुक्तैः स्तोत्रैः, वयं ज्ञानाय पुरस्काराय च इन्द्रमग्नी आह्वयामः। इन्द्रमग्नी, सहाय्येन आगच्छेताम्, यौ जनानाम् उपस्थाता; न किञ्चित् दुष्टवाक्यं अस्मान् बाधेत। न च कस्यापि मनुष्यस्य दुष्टभावः वा हानिः अस्मान् समीपं आगच्छेत्; इन्द्रमग्नी, रक्षां दत्तम्। यद्यपि गवां संपदः, सुवर्णं, अश्वान् वा इच्छामः, इन्द्रमग्नी तत् प्राप्नुयाम। यदा सोमः पिपील्यते, तदा नरः सप्तभिः हुतैः इन्द्रमग्नी आह्वयन्ति। स्तोत्रैः, शत्रुघ्नौ, हर्षेण गीतैः, उच्चैः आह्वाय्येते। तस्मात्, दुष्टचित्तं, अज्ञं, राक्षसं च विनाशयेताम्; शक्त्या रिपुं नुदेताम्, तमः अपि नुदेताम्। एवमस्ति, सरस्वती अपि स्वेन वेगेन प्रवहन्ती, बलवती नदी, स्वं दुर्गं वहन्ती, रथिन्येव अग्रे सरितः सर्वाः अत्यत्यज्य महत्या विराजते। सा सरस्वती, एकैव नदीषु, शुद्धा, पर्वतादारभ्य समुद्रपर्यन्तं प्रवहन्ती, जगतः संपदं वहन्ती, नहुषाय घृतं मधु च दुह्यती। सः, सुमनासु स्त्रीषु वृद्धो, वृषभः, बालः, यजमानानां मध्ये महाबलः, दानशीलाय पुरस्कारान् ददाति, वितरणाय रूपं भूषयति। सरस्वती, सौम्या, कीर्तिमती, अस्माकं यज्ञे हवीं प्रतिगृह्णातु; मापकज्ञैः, श्रद्धया पूजया च, अस्मभ्यं मित्रेभ्यः अपि अधिकं धनं ददातु। एतानि श्रद्धया हुतानि, स्तुतिं च गृह्णातु, सरस्वति; तव प्रियतमां रक्षां स्थापयित्वा, वटमिव शरणं यच्छामः। अत्र, सरस्वति, वसिष्ठः पुण्यात्मा द्वाराणि उद्घाटयति; त्वं शुद्धे, स्तुतये समृद्धिं कुरु, बलं देहि, सौभग्येन नः सदा रक्ष। अहं महतीं गीतिं गायामि, सरस्वत्यै, नदीनां देव्यै; सा वसिष्ठेन शुभैः स्तोत्रैः पूज्यते, पृथि्वी-द्यावः अपि स्तुवतः। तव उभे क्षेत्रे, शुद्धे, महत्या पूर्णे, तत्र जनाः वसन्ति; त्वं मारुतमित्रे सहायिनी भूत्वा, दानशीलानां दानं प्रेरय। सरस्वती, शुभदा, अस्मान् सौभाग्यवतीं करोतु; सा जागरूका, बलवती; जमदग्निवत् स्तूयमाना, वसिष्ठवद् गीत्या पूज्यते। ये जाता, ये बलवन्तः, ये दानशीलाः, तान् सरस्वतीं वयं आह्वयामः। सरस्वति, तव या: धाराः, मधुमतीः, घृतवाहिनीः, ताभिः अस्मान् रक्ष। सरस्वत्याः पोष्यं पयः, यत् सर्वेभ्यः दृश्यते, तद् वयं पिबामः, सन्तानस्य आहाराय। यज्ञे, नराणां मध्ये, पृथिव्यां, यत्र साधवः हृष्यन्ति, तत्र अहं इन्द्राय सोमपेषणं करोमि, हर्षाय, प्रथमे तेजसे च। वयं दिव्यानि रक्षांसि वृणीमहे; बृहस्पतिः सखा च अस्माकं महत्त्वं ददातु, यथा दानशीलाय दोषरहिताः स्याम, पितेव दूरात् ददाति। अहं श्रद्धया हुतैः च, ज्येष्ठं, शुभं ब्रह्मणस्पतिं स्तौमि; दिव्यः स्तवः इन्द्रं, देवैः पुरोहिताय नियुक्तं, कीर्तयतु। बृहस्पतिः, प्रियः, सर्वं व्याप्नुवन्, अस्माकं मूलं स्थापयतु; सः धनस्य, वीर्यस्य च कामं पूरयतु, अस्मान् सुरक्षितया नयतु। वयं बृहस्पतिं, अमृतं, स्तोत्रे रममाणं, प्राचीना, शुद्धस्वरं, गृहपतिषु पूज्यं, अजितं, सहाय्याय आह्वयामः। रक्ताश्वाः शीघ्राः बृहस्पतिं वहन्ति, महान्तं, यस्य स्थानं नीलमिव व्योम, रूपं दीप्तिमन्तं, तेजसा भूषितम्। सः शतदलः, मनोज्ञः, सुवर्णकेशः, बलवान्, दीप्तिमान्, बृहस्पतिः, स्वबलवाँ, उच्चैः स्थितः, सखिभ्यः बहुषु संपदः ददाति। दिव्यौ द्यावापृथिव्यौ, सृष्टिकर्तारौ, बृहस्पतिं महत्त्वेन बृंहितवन्तौ; कौशलात्, मैत्र्यैः च, तौ ब्रह्मवाचं गम्भीरतमं कृतवन्तौ। अयं स्तवः, हे ब्रह्मणस्पते, इन्द्राय, वज्रिणे, कृतः; अस्माकं रक्षां दत्त, अस्माकं चिन्ताः गृह्णीत, रिपोः द्वेषः विनाशय। बृहस्पतिः च इन्द्रश्च, दिव्यपार्थिवयोः धनयोः अधिपती; स्तौतारं धनं दत्तं, सौभाग्येन अस्मान् सदा रक्षतम्। हे ऋत्विजः, रक्तं पयः पुरुषर्षभाय समर्पयत; धेनोः सोमं इन्द्राय, सर्वं सोमपिपासवे, स्रावयत। एवं ऋषिः वसिष्ठः श्रद्धया, स्तुतिभिः, यज्ञैः च, इन्द्रमग्नी, सरस्वतीं, बृहस्पतिं च पूजयन्, सौम्यं, बलं, संपदं, रक्षां च प्रार्थयन्, यज्ञस्य महिमा, देवतानां कृपा, सरस्वत्याः पुण्यं, बृहस्पतेः तेजः च अनुबोधितवान्।