इन्द्रवायू, सहस्रशः शतशश्च तव शीघ्रयुजो युक्तयो, सम्पूर्णगुणसम्पन्नाः, सर्वदा त्वां अनुयान्ति। तैः युक्तिभिः, उत्तमबुद्धिसम्पन्नौ, वीर्यवन्तौ, अस्माकं समीपं आगच्छतं, सोममधुना यजमानैः उपन्यस्तं पिबतम्। यथा कीर्तिलाभाय उत्सुकाः सन्तः, वसिष्ठाः स्वस्तुतिभिः स्तोत्रैः इन्द्रवायू आह्वयन्ति, बलं च प्रसादं च प्रार्थयन्तः; सदा अशिष्यैः अस्मान् पालयतम्। वायो, शुद्धमधुना तुष्टः अस्माकं समीपं आगच्छ, तव सहस्रशः युक्तयः सम्पूर्णगुणसम्पन्नाः आगच्छन्ति। एष ते सोमः, मदायुक्तः, मया तव कृते समर्पितः, यं त्वं प्राचीनकाले अपि अङ्गीकृतवान्। सोमस्य प्रवाहकः यज्ञे आत्मानं स्थापयति, यथाऽत्र इन्द्रवायू पातुं सोमं पिपासतः; यदा ऋत्विजः श्रद्धया कौशलपूर्वकं युष्मभ्यं प्रथमो मधुश्च्युतः पायः उपहरन्ति। यैः युक्तिभिः त्वं यजमानस्य समीपं गृहे हविर्दायिनं इच्छन्नुपयासि, वायो, तैः अस्मभ्यं कल्याणभाग्यं धनं, वीर्यं, पशून्, अश्वांश्च ददातु। यूयं इन्द्रवायू, सोमपानं प्रियं कुर्वन्तौ, वास्तवतो देवौ, हविः इच्छन्तौ, महात्मनौ; शत्रून्मार्गयन्तौ वीरैः सह, विजयं ददातु, युद्धे शत्रून् जेष्यामः। शतशः सहस्रशश्च युक्तिभिः अस्माकं यज्ञे आगच्छ, वायो, एष सोमः त्वां तुष्टिं यच्छतु; सदा अशिष्यैः अस्मान् पालय। इन्द्राग्नी, वृत्रहणौ, एष नूतनः शुद्धः स्तोत्रः भवद्भ्यां समर्पितः; आवां आह्वये, सुप्रार्थनीयौ, यथा शीघ्रं उत्सुकाय बलं ददाथः। युवां हि महान्तौ, नित्यं बलवर्द्धमानौ, अन्नपूर्णगृहे स्थितौ, प्राचीनं महत् अश्वसम्पन्नं बलं अस्मभ्यं दत्तम्। यदा धीराः, कीर्तिलाभाय इच्छन्तः, सभां स्तोत्रैः उपयान्ति, यथा शीघ्रपथिकाः लक्ष्यार्थिनः, तदा, इन्द्राग्नी, नरः युवां आह्वयन्ति। प्रेरितः स्तोतुं कीर्तिलाभाय, धनं यशः च प्रार्थयन्, वृत्रहणौ इन्द्राग्नी, बलवन्तौ, नूतनं श्रेष्ठं चिरस्थायी च लाभं अस्मभ्यं दत्तम्। यदा द्वे महती सैन्ये, परस्परं स्पर्धे, वीरनायकबलात् सञ्चालिते, तदा, देवौ, यजमानैः सह सभायां, सोमपेषिभिः असुरान् सह शत्रून् विनाशयतम्। इन्द्राग्नी, अस्मिन्सोमपेषणे, अस्माकं हिताय आगच्छतम्; युवां हि न कदापि अस्मान् त्यजथः, युवयोः अश्वाः सदा विजयैः प्रतिनिवर्तन्ताम्। अग्ने, श्रद्धया प्रज्वालितः, मित्रं वरुणं च इन्द्रं च आह्वय; यदपि अपराधं कुर्मः, तद् क्षन्तुमर्हसि; अर्यमन् अदितिश्च अस्मान् तस्मात् विमोचयन्तु। एभिः उत्सुकैः हविभिः, अग्ने, वयं युवाभ्यां सह विजयम् अवाप्नुयाम; इन्द्रः विष्णुः मरुतश्च अस्मान् परिवेष्टु; सदा अशिष्यैः अस्मान् पालयन्तु। एष पुरातनः स्तवः, इन्द्राग्नी, मम चिन्तनात् जातः, यथा मेघात् वर्षः उत्पद्यते। गायकस्य आह्वानं शृणुतं, इन्द्राग्नी, अस्माकं गीतानि गृह्णीतम्; अधिपती इव, अस्माकं मनांसि समृद्ध्या पूरयतम्। इन्द्राग्नी, न अस्मान् अनिष्टाय वा निन्दाय वा नयेतम्; न अस्माकं वासे पीडां कुरुतम्। इन्द्राग्नी, वयं महान्तं सुप्रशंसितं स्तोत्रं श्रद्धया समर्पयामः; प्रज्ञया दुह्यमानया धेन्वा, भवद्भ्यां सहाय्यं याचामहे। ह्येव, प्रेरिताः सदा एवं भवद्भ्यां सहाय्यं याचन्ते, बलस्य धनस्य च प्राप्तये। गीतिभिः, उत्साहसम्पन्नैः कौशलयुक्तैश्च, वां आह्वयामः, प्रज्ञायाः फलं इच्छन्तः। इन्द्राग्नी, सहाय्येन आगच्छतम्, जनानां पोषकौ; न किञ्चिद् अमंगलवाक्यं अस्मासु प्रभावं कुर्यात्। न चाप्रियचेतसां कस्यापि मानवस्य हिंसा वा अमंगलं अस्मान् समीपं आगच्छेत्; इन्द्राग्नी, अस्मान् रक्षतं। यद्वा गोभिः, हिरण्येन, अश्वैर्वा धनं इच्छामः, इन्द्राग्नी, तद् अवाप्नुयाम। यदा सोमः पिन्यस्यते, इन्द्राग्नी, तदा मानवाः सप्तभिः हविभिः युष्मान् सम्यक् पूजयन्ति। स्तोत्रैः, शत्रुघ्नौ, उत्सवगानैः, उच्चैः शब्दैः आहूयध्वे। एवं, दुष्टचेतसं मूढं राक्षसं च विनाशयतम्; शत्रुम् अपि शक्त्या हनुतम्, अधःस्थं च शक्त्या हनुतम्। सरस्वती, अपनीया: वहाभिः प्रवाहेन च प्रवहन्ती, महती नदी, स्वधाम धारयन्ती, रथ्येव अग्रे गच्छन्ती, सर्वान् नद्यः अत्यशय्य महिमा। सरस्वती एव नद्यः मध्ये विशुद्धा, पर्वताद् समुद्रं प्रवहन्ती; सा लोकं धन्यं करोति, नहुषाय घृतं मधु च दुह्यति। सः, राजन्यस्त्रीषु वृद्धिम् आप्तः, वृषभः, शिशुः, यजमानां मध्ये महत्तमः; दानशीलाय पुरस्कारान् ददाति, वितरणाय स्वरूपं भूषयति। सरस्वती, सौम्या, कीर्तिमती, अस्माकं यज्ञे हवीं गृह्णातु; मापयितृभिः सह, श्रद्धया युक्तैः, अस्मभ्यं धनं ददातु, मित्रान् अपि अतिक्रान्तम्। एतानि श्रद्धया दत्तानि हविः, अस्माकं स्तुतिं गृह्णातु, सरस्वती; तव प्रियतमं रक्षणं स्थापयित्वा, वृक्षस्य छायामिव त्वां शरणं याम। अत्र, सरस्वति, वसिष्ठः भाग्यवान् द्वाराणि उद्घाटयत्; वर्धस्व, विशुद्धे, स्तोतुः कृते, अस्मभ्यं बलं देहि, सदा अशिष्यैः पालय। महतीं गीतिं सरस्वत्यै, नदीनां देव्यै, गायामि; वसिष्ठः प्रशस्तिभिः, पृथिव्याश्च दिवश्च स्तौति। तव उभे क्षेत्रे, विशुद्धे, महिम्ना परिपूर्णे, तत्र जनाः निवसन्ति; त्वं अस्माकं सहायिका भव, मरुतां सखी, दातारां दानं प्रेरय। सरस्वती, शुभदा, अस्मान् भाग्यवन्तं करोतु; सा सजग्रा, बलसम्पन्ना; जमदग्निवत् स्तुता, वसिष्ठवद् गीताभिः। ये जाता, बलवन्तः, दानशीलपुत्राश्च, तान् सरस्वतीं आह्वयामः। सरस्वति, तव ये वहाः, मधुराः घृतवत्यः, तैः अस्माकं रक्षिका भव। सरस्वत्याः पोष्यं क्षीरं, येन सर्वे पश्यन्ति, तद् वयं पिबेम, सन्ततये आहाररूपेण। यज्ञे, पुरुषाणां स्थाने, पृथिव्यां, यत्र साधवः हृष्टाः, यत्र अहं इन्द्राय सोमं पिन्यसे, तत्र हर्षाय प्रथमाय वीर्याय।