वरुणस्य महिमानं वसिष्ठः श्रद्धया वर्णयति। तस्य श्वासः वायुः, वस्त्रं व्योम, यः नित्यं नूतनं भवति; तस्य बलं अश्वस्य इव, दृढं शीघ्रं च। पृथिव्यां च दिवि च, सर्वे प्रियस्थानानि वरुणस्य सन्ति। पृथिवी-द्यौः वरुणस्य सीमाः, सुव्यवस्थिताः, पश्यतः। सत्यम्, प्रज्ञा, यज्ञचिन्तकाः, ये विवेकिनः, तस्य इच्छां ज्ञातुम् प्रयत्नं कुर्वन्ति। वरुणः चिन्तयमानं प्रति उक्तवान्—गौः त्रिः सप्त नामानि धारयति। यो मार्गस्य रहस्यं जानाति, स तद् न वदति; प्रेरितः जनः आगामि युगाय तद् अधिगच्छति। तत्र दिवि त्रि स्वर्गाः, पृथिव्यां त्रि भूमयः, षट् व्यवस्थिताः। प्राज्ञः राजा वरुणः दिवि सुवर्णमयं झूलं निर्मितवान्, यः तेजस्वी अस्ति। वरुणः, व्योमवत्, नदीमधि स्थितः; तेजस्वी, शीघ्रः, श्वेतः पशुः, बिन्दुशक्तिमान्, तस्य अस्ति। स गम्भीरचिन्तया विश्वं पश्यति; तस्य शासनं उत्तमं, स सर्वस्य राजा अस्ति। यः दयां दुष्टाय अपि ददाति—वरुणस्य समक्षं वयं पापरहिताः स्याम। अदितेः नियमं अनुगम्य, बलवर्धनं कुर्वन्तः, सदा तव आशिषा रक्ष्येमहि। वसिष्ठः, उत्तमं स्तोत्रं वरुणाय समर्पयति—यः उदारः, समीपवर्ती, पूज्यः, सहस्रदानः, महाबलः। तस्य दर्शनं कृत्वा, अग्नेः समीपं वरुणचिन्तनं च प्राप्तवान्। दिव्यं अन्नं धारयन्तः, पोषकाः, तेषां रूपं मया दृश्यताम्। यदा वरुणः अहं च नौका आरोहितवन्तौ, यदा मध्यसागरं प्रति प्रस्थितवन्तौ, यदा जलमध्ये पताकाभिः गच्छन्तौ, तदा तेजस्वी झूलं झूलयाम। वरुणः नौकायाः वसिष्ठं ऋषिं कृतवान्, महाशक्त्या; गायकम्, प्रेरितं, शुभदिनसम्पन्नं, दिवाः च उषसः च विस्तारितवन्तः। कुत्र तानि मित्राणि, यैः सह पूर्वं सहचर्यं कृतवन्तः? हे वरुण, महाबलिन्, स्वयंसंस्थ, अहं तव सहस्रद्वारं गृहं प्राप्तवान्। यः तव नित्यं प्रियः मित्रः, अपराधी अपि, स तव सहचरः भवतु। वयं पापयुक्ताः तव क्रोधं न अनुभवेम; स्तुतिं कुर्वन्तं गायकम् रक्ष। यदा स्थायि स्थानानि उपास्महे, वरुणः तव पाशात् वयं विमुक्ताः स्याम। यजमानाः अदितेः गोदत्तं समीपं गच्छन्तु; सदा तव शुभेन रक्ष। हे वरुण, हे राजन्, मृत्तिकागृहं न गच्छेयम्; दयालु भव, महाबलिन्, कृपा दर्शय। यदि कम्पमानः अस्मि, अपक्वपात्रस्य इव, हे गर्जन्, दयालु भव, महाबलिन्, कृपा दर्शय। यदा संकल्पः विफलः, मार्गः च्युतः, हे शुद्ध, दयालु भव, महाबलिन्, कृपा दर्शय। यदा जलमध्ये स्थितः, तृषितः वृद्धः च, दयालु भव, महाबलिन्, कृपा दर्शय। यद् यत् मानवाः दिव्यनियमं विरुद्धं कुर्वन्ति, हे वरुण, जानन्तः वा अजानन्तः वा, तद् पापं नो न बाधताम्। तव शुद्धं मधुरं सोमं पुरोहितैः उत्साहेन तर्पितम्; आगच्छ, वायो, तव वाहैः, सोमं पिब। वायवे, अध्वर्युः शुद्धं सोमं समर्पयति; स तं मानवेषु प्रसिद्धं करोति, प्रत्येकजन्मनि पुरस्कारः उत्सुकाय जनाय जातः। यस्य कृते द्वौ लोके धनाय जातौ; यस्य कृते धिषणा दिव्यं धनं ददाति; तदा वाहाः वायुम् अनुवर्तन्ते, तेजस्वी धनदः युक्तः। उषसः उदिताः, शुभदिनानि यच्छन्त्यः, विस्तीर्णं प्रकाशं दर्शयन्त्यः; गावः अपि विस्तीर्णे व्याप्यन्ति, जलानि स्वमार्गे प्रवाहितानि। ताः सत्यसंकल्पाः, स्वेच्छया युक्ताः, इन्द्रवायोः वीरपूरितं रथं वहन्ति; शीघ्रवाहाः स्वामिनोः युक्ताः। ये स्वर्गं, गोः, अश्वं, धनं, सुवर्णं धारयन्ति; इन्द्रवायू, महाबलिनौ, सर्वजीवितं अश्वैः वीरैः च युद्धेषु जयन्ति। यथा शीघ्राश्वाः कीर्तिं इच्छन्ति, वसिष्ठाः युष्मान् शुभैः स्तोत्रैः स्तुवन्ति; बलं ददातः, शुभाय आह्वयाम—सदा तव शुभेन रक्ष। कः जानाति, तान् प्राचीनान् देवाः, निर्दोषान् महाबलिनः, श्रद्धया पूजितान्; ते वायवे, मनवे च, सूर्येण सह, उषसः उदितवन्तः। तेजस्वी दूताः, अव्यभिचारिणः रक्षकाः, मासान् ऋतून् च पश्यन्ति; इन्द्रवायू, तव स्तुतिः नित्यनवीनम्, तव कृपां, नवसमृद्धिं इच्छामि। अन्नसमृद्धाः, धनवर्धकाः, प्राज्ञाः, तेजस्विनः, वाहानां यशः बहुलम्; ते वायुम् एकसंकल्पेन स्थिताः; सर्वे पुरुषाः स्वामिनः कर्माणि कृतवन्तः। यथा तव शरीरस्य विस्तारः, बलस्य महिमा, दृष्टेः प्रकाशः, इन्द्रवायू, शुद्धं सोमं हर्षेण पिबताम्; अत्र पुण्यकुशे उपविशतम्। रम्यवाहाः युक्त्वा, इन्द्रवायू, एकरथं आगच्छतम्; अत्र तव श्रेष्ठं मधुसंभृतं भागं, तव कृपा अस्मान् प्राप्तव्यम्। शतसहस्राणि शीघ्रवाहानां, इन्द्रवायू, सर्वसंपूर्णाः, युष्मान् अनुवर्तन्ति; तैः आगच्छताम्, शुभबुद्धियुक्तौ, सोमं पिबतम्। यथा उत्सुकाः कीर्तिम् इच्छन्ति, इन्द्रवायू, वसिष्ठाः शुभैः स्तोत्रैः आह्वयन्ति, बलाय, तव कृपायै प्रयत्नं कुर्वन्ति; सदा तव शुभेन रक्ष। आगच्छ, वायो, शुद्धे रममाणः; तव सहस्रवाहाः सर्वसंपूर्णाः आगच्छन्तु; अत्र तव सोमपानं, यत् अहं तव कृते तर्पितवान्, प्राचीनं पेयं त्वया स्वीकृतम्। शीघ्रपात्री यज्ञे स्थितः, सोमं इन्द्रवायू पिबताम्; यदा पुरोहिताः श्रद्धया कौशल्येन च तव श्रेष्ठं मदु सोमं यच्छन्ति। तैः वाहैः यैः त्वं यजमानं समीपं आगच्छसि, वायो, गृह्ये हविर्भोगं इच्छन्, अस्माकं धनं शुभभागं ददातु, वीर्यं, गोः, अश्वं च। त्वं, वायो, इन्द्रः च, सोमपानं रममाणौ, सत्यदेवौ, हविंच्छुकौ, महात्मानौ; शत्रून् वीरैः हत्वा, वयं विजयी स्याम, युद्धे शत्रून् पुरुषैः जयेम। शतसहस्रवाहैः यज्ञे आगच्छ, वायो, अनेन तर्पणेन रमस्व; सदा तव शुभेन रक्ष। इन्द्राग्नी, वृत्रहन्तारौ, शुद्धं नूतनं स्तोत्रं स्वीकारयतम्; अहं युष्मान् आह्वयामि, सुलभावाह्व्यौ, शीघ्रं बलं उत्सुकाय दत्तम्। युवां महाबलिनौ, नित्यं संयुक्तबलौ; अन्नपूर्णगृहे स्थितौ, प्राचीनं यशस्वि बलं, अश्वसमृद्धं दत्तम्। यदा प्राज्ञाः, विशिष्टिम् इच्छन्तः, सभायां स्तोत्रैः आगच्छन्ति, उत्सुकाः धावकाः लक्ष्यं इच्छन्ति, इन्द्राग्नी, पुरुषाः युष्मान् आह्वयन्ति। एवं वसिष्ठः श्रद्धया, स्तुतिभिः, यज्ञैः, सोमपानेन, देवतानां महिमानं, तेषां दयां, तेषां रक्षणं च प्रार्थयति—सदा शुभेन रक्ष।