इन्द्रः, वरुणः, मित्रः, आर्यमन् च महतीं कीर्तिं महत् संरक्षणं च अस्माकं ददतु। अदितेः सत्यधारिण्याः अनावरणं ज्योतिः अस्माकं मार्गं आलोकयतु; सवितुः दिव्यं तेजः स्तुत्यं सदा वयं स्तुमः। यज्ञकाले अहं, राजानः, इन्द्रवरुणयोः समीपं श्रद्धया हविः समर्पयामि। घृतस्य प्रवाहः, यौष्माकं बाहुषु स्थापितः, बहुविधं रूपं धृत्वा सर्वत्र प्रवहति। युवयोः राज्यं विशालं, दीप्तिमत्, स्थिरं च आकाशवत् मार्गैः नियोजितम्। वरुणस्य निन्दा अस्मान् व्यपगच्छतु, इन्द्रः अस्माकं लोकं विस्तारितु। यज्ञः अस्माकं सभासु सम्यक् सिद्धः, शोभनः भूयात्; अस्माकं स्तोत्राणि विशिष्टेषु जनेषु प्रशंसितानि भूयुः। देवैः सह वित्तं अस्माकं समीपं आगच्छतु; उज्ज्वलैः सहायैः वयं पारं गच्छेम। इन्द्रवरुणौ, सर्वसम्पन्नं वित्तं, बहुधनं, बहुसम्पदं च अस्मभ्यं दत्तम्। आदित्यः वीर्यवान्, अनन्तः, असत्यं निवार्य, रत्नानि ददाति। एष आठवः स्तोत्रं इन्द्रवरुणयोः समर्पितम्, सन्ततिः सन्तानस्य समृद्ध्यर्थम्। वयं उत्तमदानेन अलङ्कृताः, दिव्यं पूजनं प्राप्नुयाम; युवां सदा अस्मान् आशीर्भिः रक्षताम्। मम बुद्धिः शुद्धा, सोमं इन्द्रवरुणयोः समर्पयामि। उषा देवीवद्, घृतमालिनी, विस्तीर्णं संरक्षणं वहन्ती, अस्माकं समीपं आगच्छतु। यत्र देवैः आहूताः युद्धं कुर्वन्ति, यत्र ध्वजाः दीप्ताः पतन्ति, तत्र इन्द्रवरुणौ शत्रून् हन्ति, तान् सर्वदिशः तिरस्कृत्य वितरति। अपि जलानि, स्वकीयं यशः धारयन्ति, स्वगृहे इन्द्रवरुणौ देवत्वेन पूजयन्ति। एकः विशिष्टः जनसमूहं धारयति, अपरः शत्रून् हन्ति, अजितः। आदित्य, यः बलयुक्तः, श्रद्धया युष्मान् उपगच्छति, सः सत्यज्ञः पुरोहितः भूयात्। सः तव साहाय्याय आगतः, हविः वहन्, समृद्ध्यर्थं उपविष्टः, अनुग्रहाय उत्सुकः। एष आठवः स्तोत्रं इन्द्रवरुणयोः समर्पितम्, सन्ततिः सन्तानस्य समृद्ध्यर्थम्। वयं उत्तमदानेन अलङ्कृताः, दिव्यं पूजनं प्राप्नुयाम; युवां सदा अस्मान् आशीर्भिः रक्षताम्। महात्मना धीरः सन्ततिः विस्तारयति; सः महतीं दिवं पृथिवीं च उपधारयति। सः उन्नतं नभः ऊर्ध्वं निनदयति, ताराणि व्योम्नि विस्तारयति। स्वरूपेण सह भाषते; कदा अहं वरुणस्य मध्ये वसिष्यामि? किम् मम हविः सः गृह्णाति, कदा दयालुः, सौम्यः, अस्मान् पश्येत्? एतत् अहं वरुणं पृच्छामि, द्रष्टुम् इच्छन्, समीपं आगच्छामि, जिज्ञासाय उत्सुकः। अपि धीराः एवं वदन्ति—वरुणः पापं स्वयम् गृह्णाति। वरुण, किम् तत् प्राचीनं अपराधं, यद् तव भक्तं, तव मित्रं, दण्डयितुम् इच्छसि? हे सुलभप्रार्थ्य देव, तद् वद। श्रद्धया अहं शीघ्रं तव समीपं आगच्छामि। पितृपातकात् अस्मान् विमोचय, यानि वयं स्वशरीरेण कृतानि तानि च विमोचय। राजन्, वसिष्ठं मोचय, वत्सं यथा पाशात्, पशुं यथा जालेन, पापात् यद् तं बाधते। न कस्यचित् कौशलम्, न दृढता, न वीर्यक्रोधः, न चातुर्यम्, वरुण, पर्याप्तम्। समीपे महान् च लघु च अस्ति; निद्रा अपि, मिथ्याचेष्टा अपि जायते। दातुः सेवकः इव, दोषरहितं कर्म देवाय करोमि, समृद्ध्यर्थं उत्सुकः। ज्ञानी देवः, अज्ञातः अपि, विचारिणं प्रेरयति; उत्तमः गायकाय वित्तं ददाति। एष स्तुतिः, वरुण, भक्तिपूर्णा, तव प्रति समर्पिता, मम हृदये स्थितम्। अस्माकं गृहे कल्याणं भूयात्, प्रयत्नेषु कल्याणं भूयात्; सदा युवां अस्मान् आशीर्भिः रक्षताम्। वरुणः सूर्याय मार्गान् विशुद्धान् कृतवान्; नदीनां जलानि, समुद्रसमानि, अग्रे प्रवहन्ति। मुक्तप्रवाहवत्, तीव्राणि गतानि, सत्याय महासरितः प्रवर्तयति। तव श्वासः वायुः, तव वसनम् अन्तरिक्षम्, नित्यनूतनम्; तव बलम् अश्ववत्, बलिष्ठं, शुद्धम्। पृथिव्यां दिवि च तव सर्वाणि प्रियस्थानानि, वरुण, स्थितानि। द्वे लोकौ, पृथिवी दिवः, वरुणेन सीमाः स्थापिताः, सुव्यवस्थिताः। सत्यवदः, धीराः, यज्ञशीलाः, दृष्ट्या वरुणस्य इच्छा ज्ञातुम् इच्छन्ति। वरुणः विचारिणं संबोधितवान्—गोः त्रिः सप्त नामानि अस्ति। पथस्य रहस्यं जानन्, न वदति; प्रेरितः आगामिनि युगे ज्ञाति। त्रिः दिवः अन्तः स्थिताः, त्रिः पृथिव्यः उपरि, षट् व्यवस्थिताः। ज्ञानी राजा वरुणः दिवि सुवर्णमयं झूलं निर्मितवान्, दीप्तिमत्। वरुणः आकाशवत् नदीं उपरि स्थितः; दीप्तः, तीव्रः, शुक्लः पशुः, बिन्दुवत् बलवान्, तस्य अस्ति। गम्भीरचिन्तनया सः विस्तारं निरीक्षते; तस्य शासनं उत्तमम्, सः सतः राजा। सः अपराधिनं अपि अनुग्रहं ददाति—वयं वरुणस्य समीपे पापरहिताः भूयाम। अदितेः नियमान् अनुसृत्य, बलवृद्ध्यर्थं, सदा युवां अस्मान् आशीर्भिः रक्षताम्। वसिष्ठः, उत्तमं स्तोत्रं वरुणाय समर्पयतु, उदाराय, समीपवर्तिने, पूज्याय, सहस्रदायिने, महते। तदनन्तरं, तस्य दर्शनं दृष्ट्वा, अहं अग्नेः समीपं, वरुणस्य चिन्तनं च उपगच्छम्। ये दिव्यं अन्नं धारयन्ति, पोषणस्य अधिपतयः, तेषां रूपं मया दृष्टं भूयात्। यदा वरुणः अहम् च नौकायां आरोहाव, यदा मध्यसागरं गच्छाव, यदा जलानि तरण्या गच्छाव, तदा दीप्तझूलं झूलयाम। वरुणः नौकायां वसिष्ठं ऋषिं कृतवान्; ज्ञानी, महाबलैः। गायकं, प्रेरितं, शुभदिनप्राप्तं कृतवान्, यं दिवः उषाः च विस्तारयन्ति। कुत्र तानि मित्राणि, यैः सह वयं पूर्वं साकं आसीत्, प्राचीनकाले अपि? वरुण, महाबलिन्, स्वयंसिद्ध, अहं तव सहस्रद्वारं गृहं प्राप्तवान्। यः तव नित्यप्रियः मित्रः, वरुण, यः अपराधं करोति, सः तव सहचरः भूयात्। वयं पापिनः न तव कोपं भजेम; स्तुतिकरं गायकं रक्ष। यत्र वयं स्थिराणि स्थानानि उपास्महे, तत्र वरुणः अस्मान् पाशात् विमोचयतु; अनुग्रहाय यत्नवन्तः अदितेः अंकं समीपं आगच्छन्तु; सदा युवां अस्मान् कल्याणेन रक्षताम्। वरुण, राजन्, अहं मृत्तिकागृहं न गच्छेयम्; कृपया, महाशासक, दया प्रदर्शय। यदि अहं कम्पमानः, अपक्वपात्रवत् गच्छामि, हे गर्जन्, कृपया, महाशासक, दया प्रदर्शय। यदा मम निश्चयः विफलः, मार्गात् विचलामि, हे शुद्ध, कृपया, महाशासक, दया प्रदर्शय। यदा अहं जलमध्ये स्थितः, तृषितः, वृद्धः च, कृपया, महाशासक, दया प्रदर्शय। यद् वयं मानवाः दिव्यनियमं विरुद्धं अपराधं कुर्मः, हे वरुण, जानता अज्ञानता वा, तद् पापं, हे देव, अस्मान् न बाधतु। शुद्धानि, मधुराणि हविः तेजसा तुभ्यं पुरोहितैः समर्पितानि; वायो, तव वाहैः आगच्छ, सोमं पीत्वा हर्षं प्राप्नुहि। वायवे, अधिपाय, शुद्धः सोमः यः हविः वहति तेन समर्पितः; सः तं मानवेषु प्रसिद्धं करोति, प्रत्येकजन्मनि, उत्सुकस्य पुरस्कारः जायते। एवं ऋषिः, भक्तः, यज्ञकर्ता, गायकः, वरुणस्य, इन्द्रस्य, आदित्यस्य च स्तुत्या, श्रद्धया, दयया, अनुग्रहं, संरक्षणं च प्रार्थयन्, दिव्यं मार्गं, उज्ज्वलं जीवनं, कल्याणं च प्राप्नोति।