इन्द्रः वरुणः मित्रः अर्यमा च अस्मभ्यं महतीं कीर्तिं विस्तीर्णां च रक्षां ददतु। वयं अदितेः अव्यथमानं ज्योतिः सत्यधृतिं च सम्मानयेम, सवितुः देवस्य स्तुतिं च कुर्मः। कदाचित्, इन्द्रवरुणौ प्राचीनं सौहृदं दृष्ट्वा, पूर्वदिशं प्रति गवां अन्वेषणाय विस्तीर्णेन सेनया सह प्रस्थितवन्तौ। तौ इन्द्रवरुणौ, दासान् वृत्रांश्च, आर्यांश्च, सुदासं साहाय्येन रक्षितवन्तौ। यत्र जनाः पताकाभिः सहिताः संगच्छन्ति, यत्र युद्धे किमपि प्रियम् नास्ति, यत्र देवाः अपि भयभीताः भवन्ति, तत्र इन्द्रवरुणौ अस्माकं पक्षे भाषेते। भूमेः अन्तानि तमसा आवृतानि यूयं दृष्टवन्तौ, इन्द्रवरुणौ; युवयोः शब्दः दिवं प्रति उदितः। शत्रवः दृढं न तिष्ठन्तु, युवां साहाय्येन समीपं आगच्छतम्, युवां यः आवां आह्वयति तं शृणुतम्। युवयोः अजेयैः आयुधैः, इन्द्रवरुणौ, विघ्नं कृत्वा, सुदासं रक्षितवन्तौ। एषां ऋत्विजां प्रार्थनां शृणुतं, यतः तृत्सूनां ब्रह्म सत्यं आसीत्। इन्द्रवरुणौ, शत्रवः अस्मान् बलात् पीडयन्ति; युवां उभे वित्ते ईश्वरौ, तस्मात् अस्मान् परमे दिवि रक्षतम्। युवां युद्धेषु आहूयाथः, यत्र सुदासः दशभिः राजभिः परिवृतः तृत्सुभिः सह रक्षितः। दश राजानः, असम्बन्धिनः, अयजमानाः, सुदासं जयितुं न अशक्नुवन्; मानवस्य सत्यम् स्तोत्रं देवेषु हविर्बभूव। दशस्य पुत्राय, सर्वतः आक्रान्ताय, इन्द्रवरुणौ, सुदासे वीर्यं दत्तवन्तौ। यत्र तृत्सवः, प्रज्ञावन्तः, श्रद्धालवः, श्वेतशिरस्काः, श्रद्धया चिन्तया च जयन्ति। युवयोः एकः युद्धे रिपून् हन्ति, अपरः सदा व्रतानि धारयति; वयं युवां महावीरौ स्तुतिभिः आह्वयामः, इन्द्रवरुणौ, अस्मान् रक्षतम्। इन्द्रः वरुणः मित्रः अर्यमा च अस्मभ्यं महतीं कीर्तिं विस्तीर्णां च रक्षां ददतु। अदितेः अव्याहतं ज्योतिः, सत्यधृतिः, सवितुः देवस्य तेजः वयं स्तुमः। यज्ञे, अहम् इन्द्रवरुणौ, नृपतिभ्यां, सम्यक् उपहारैः समर्पयन्, श्रद्धया उपतिष्ठामि। घृतस्य धारा, युवयोः भुजयोः स्थापितः, नानारूपा परिवहति। युवयोः राज्यं विशालं, दीप्तं, स्थिरं च, दिवः इव, पथिभिः नियतम्। वरुणस्य निन्दा अस्मान् अतिगच्छतु, इन्द्रः अस्माकं लोकं विस्तृतं करोतु। अस्माकं यज्ञः समाप्यताम्, सभासु शोभनः अस्तु; अस्माकं स्तुतयः आर्येषु सम्यक् गीयन्ताम्। देवैः सह धनं अस्मान् आगच्छतु, वयं उत्तमैः साहाय्यैः पारयेम। इन्द्रवरुणौ, अस्मभ्यं सम्पूर्णं धनं दत्तम्, पदार्थैः समृद्धं, अतीव बहुलं च। आदित्यः, वीर्यवान्, अनन्तः, अनृतं अपाकरोति, धनानि च ददाति। एषं अष्टकं सूक्तं इन्द्रवरुणयोः अर्थे अहम् उक्तवान्, अपत्यस्य पौत्रस्य च समृद्ध्यर्थम्। वयं, श्रेष्ठैः दानैः भूषिताः, दिव्यं यज्ञं प्राप्नुयाम; युवां अस्मान् सदा आशीर्भिः रक्षतम्। मम प्रज्ञां विशुद्धां कृत्वा, अहम् सोमं इन्द्रवरुणयोः समर्पयामि। उषाः देवीव घृतश्रिया भूषिता, अस्मान् विस्तीर्णया रक्षया आगच्छतु। अत्र ये आहूताः, देवैः आविष्टाः, प्रतिस्पर्धन्ते, यत्र पताकाः दीप्ताः पतन्ति च; तत्र इन्द्रवरुणौ, शत्रून् नुदतम्, तान् सर्वतः विक्षिपतम्। आपः अपि, स्वेन तेजसा युक्ताः, स्वगृहेषु, इन्द्रवरुणौ देवत्वेन उपासते। एकः जनान् धारयति, विशिष्टान्, अपरः रिपून् हन्ति, अजितः। सः प्राज्ञः, सत्यज्ञः ऋत्विक्, आदित्य, यः बलश्रद्धाभ्यां त्वां उपगच्छति, सः तव सहाय्याय समागतः, हविः वहन्, समृद्ध्यर्थं उपविष्टः, प्रीत्यर्थं च। एषं अष्टकं सूक्तं इन्द्रवरुणयोः अर्थे अहम् उक्तवान्, अपत्यस्य पौत्रस्य च समृद्ध्यर्थम्। वयं, श्रेष्ठैः दानैः भूषिताः, दिव्यं यज्ञं प्राप्नुयाम; युवां अस्मान् सदा आशीर्भिः रक्षतम्। वरुणः महिमा द्वारा, प्राज्ञः, सन्ततिः प्रसार्य, द्यावापृथिव्यौ अपि धारयामास। सः उन्नतम् नभः उत्थापयामास, ताराः च विस्तीर्णे विततान। स्वेन रूपेण सः सह भाषते; कदा अहं वरुणे वत्स्यामि? कं मे हविः सः गृह्णीयात्? कदा दयालुः, सौम्यः, मयि पश्येत्? एतत् अहम् पृच्छामि, हे वरुण, द्रष्टुम् इच्छन्; समीपं गच्छामि, जिज्ञासया। प्राज्ञाः अपि एवं वदन्ति—एषः वरुणः एव पापं गृह्णाति। हे वरुण, का सा प्राचीना दूषणं, यस्मात् त्वं भक्तं सखायं हिंसितुम् इच्छसि? कथय, सुलभोपास्य देव, किम् तत्। एतेन श्रद्धया त्वां शीघ्रं उपगच्छामि। पितृकृतात् पापात् अस्मान् मोचय, स्वकृतात् अपि शरीरेण कृतेभ्यः पापेभ्यः मोचय। हे राजन्, वसिष्ठं मुक्त्वा, वत्सम् इव बद्धात्, पशुम् इव जालात्, दोषात् विमोचय। न कस्यचित् कौशलम्, न धैर्यम्, न वीर्यं, न चातुर्यम् पर्याप्तम्, हे वरुण। समीपे गुरुलघु अस्ति; निद्रा अपि अनृतप्रवृत्तिः जायते। दातारं स्वामिनं प्रति सेवक इव, अहं निष्कल्मषं कर्म देवाय करोमि, समृद्ध्यर्थम्। प्राज्ञः देवः, अप्रकटितः अपि, चिन्तकान् प्रेरयति; आर्यः स्तोत्रिणं धनं ददाति। एषा स्तुतिः, हे वरुण, श्रद्धया युक्ता, त्वां प्रति समर्पिता, हृदि स्थितम्। अस्माकं गृहे, प्रयत्नेषु च, कल्याणं अस्तु; त्वं अस्मान् सदा आशीर्भिः रक्ष। वरुणः सूर्याय मार्गान् विशुद्धान् अकार्षीत्; नद्यः, सागरसमानाः, प्रवहन्ति। सः मुक्तवत् वेगवत्यः प्रवाहयामास, महतीः नद्यः ऋतेः अर्थं प्रवर्तयामास। तव श्वासः वातः, वासः अन्तरिक्षम्, नित्यम् नूतनम्; तव बलम् अश्ववत्, दृढम् शीघ्रं च। पृथिव्यां दिवि च, सर्वाणि तव प्रियाणि निवेशनानि, हे वरुण, सन्ति। द्वे उर्वी, पृथिवी च दिवः, वरुणस्य सीमाः पश्यतः, सुव्यवस्थिताः। सत्यवद्भिः, प्राज्ञैः, यज्वभिः, विवेकिनः, तस्य इच्छां विज्ञातुम् इच्छन्ति। वरुणः चिन्तकं प्रति अवदत्—धेनुः त्रिः सप्त नामानि वहति। पन्थानः रहस्यं जानन्, न वदति; प्रेरितः काले तद् अधीतवान्। त्रीणि दिवः अन्तर्, त्रिः पृथिव्यः उपरि, षट् तस्य व्यवस्था। प्राज्ञराजा वरुणः एतं सुवर्णमयं दोलां दिवि निर्मितवान्। वरुणः, नभसः इव, नदीम् उपरि तिष्ठति; दीप्तः, शीघ्रः, श्वेतः पशुः, बिन्दुवत् शक्तिमान्, तस्य अस्ति। सः चिन्तायुक्तः, विस्तारं निरीक्षते; तस्य शासनं उत्तमम्, सः भूतानां राजा। सः अपराधिनम् अपि दयां ददाति—वयं वरुणस्य पुरः निष्पापाः स्याम। अदितेः ऋतेन अनुवर्तिनः, बलवतः, त्वं अस्मान् सदा आशीर्भिः रक्ष। वसिष्ठः, उत्तमं सूक्तं वरुणाय ददातु, दातारम्, समीपवर्तिनम्, पूज्यं, सहस्रदायिनं, महान्तं च। ततः, तस्य दर्शनं दृष्ट्वा, अग्नेः सान्निध्यं वरुणस्य च चिन्तां उपगच्छम्। ये स्वर्ग्यं खाद्यं वहन्ति, पोषणस्य ईश्वराः, ते स्वं रूपं मम दर्शयन्तु। यदा वरुणः अहं च नौकां आरोहाव, यदा सागरस्य मध्ये प्रस्थितवन्तौ, यदा जलासु पताकाभिः चचार, तदा दीप्तां दोलां दोलयाव। वरुणः वसिष्ठं नौकायाः ऋषिं चकार, प्राज्ञः, स्वबलैः। सः गायकं, प्रेरितम्, शुभदिनसम्पन्नं, यं द्यावः उषसः च दीर्घीकृतवन्तः, अकार्षीत्।