उषाः देवी स्वर्णरश्मिभिः सम्यक् प्रकाशमाना अस्माकं प्रति विराजते। सा दीर्घायुषी स्त्रीव जीवनं दीर्घयति, सर्वदा अश्वैः गावः रथैः च समृद्धं धनं दातुं क्षमाऽस्ति। एतां उत्तमजातां उषसं वसिष्ठाः स्वैः स्तोत्रैः सदा संस्तुवन्ति, सा चिरस्थायि समृद्धिं अस्मभ्यं ददातु, नित्यं शुभैः आशीर्भिः अस्मान् पालयतु। प्रथमः प्रकाशः प्रकटितः, तस्याः तेजस्विन्याः रश्मयः उच्चैः प्रसृताः। हे उषः, स्वेन महता दीप्तिमता रथेन समीपं आगच्छ, अस्मभ्यं अनुग्रहम् आलोकं च वह। अग्निः अपि तस्याः आगमनेन प्रेरितः सञ्जातः, ऋषयः स्वैः स्तोत्रैः ताम् आह्वयन्ति। देवी उषाः स्वप्रभया समस्तं तमः दुःखं च अपसारयन्ती अग्रे गच्छति। एताः उषसः प्रकाशवत्यः अस्माकं पुरतः प्रकटिताः, तमः अपाकुर्वन्ति; ताः सूर्यं यज्ञं अग्निं च प्रकाशयन्ति, अप्रियम् अन्धकारम् अपि दूरं नयन्ति। दिवः दानुहिता उषाः जागरूका, सर्वे जनाः तां दीप्तिमन्तीं पश्यन्ति; सा स्वयंजूते रथे समारूढा, सुप्रयुक्तैः अश्वैः युक्ता। अद्य वयं च दानवन्तः च सुभद्रैः चित्तैः त्वां जागरयेम, हे उषसः, तमः अपाकुर्याः, नित्यं शुभैः आशीर्भिः अस्मान् पालय। उषाः मार्गान् जनानां उद्घाटयति, पञ्च जनाः जाग्रयति; सुष्टुविभिः वृषभिः सा ज्योतिः वहति, सूर्यः च स्वदृष्ट्या द्यावापृथिवी व्याप्नोति। सा दिशाम् अन्ते ऋतून् प्रकाशयति; युक्ताः स्त्रियः इव उषसः प्रयत्नं कुर्वन्ति; तव गावः तमः निवर्तयन्ति, ज्योतिः आनयन्ति, सविता हस्तौ प्रसारयति। उषाः इन्द्रवती भूत्वा, बृहद्भिः दैव्या कीर्तिं शुभलाभाय जनयति; दिवः दानुहिता पुण्येभ्यः अङ्गिरसो धनं ददाति। हे उषः, यथाऽन्येभ्यः स्तोत्रकारेभ्यः त्वं धनं दत्तवती, तथा अस्मभ्यं अपि ददाः। त्वां वृषभस्य रवेण आहूतां, मेघस्य दृढद्वाराणि भित्त्वा आगता। सा देवतान् दानाय प्रेरयन्ती अस्मान् सत्याय च प्रोत्साहयति; त्वं प्रकाशमाना अस्मभ्यं समृद्धये प्रज्ञां ददातु, नित्यं शुभैः आशीर्भिः अस्मान् पालय। वसिष्ठाः ऋषयः स्तोत्रैः प्रथमं उषसं जागरयन्ति; सा उभे लोकौ प्रवर्तयन्ती सर्वान् लोकान् प्रकाशयति। नवजीवना सा अन्धकारात् ज्योतिषि जागरूका, या कन्या नवीना च लज्जारहिताऽस्ति, सा सूर्यं यज्ञं अग्निं च अग्रे प्रज्वालयन्ती गच्छति। अश्वगाववीर्यवत्यः उषसः अस्माकं कृते सदा उदयन्तु, सर्वतः घृतं स्रवयन्त्यः, नित्यं शुभैः आशीर्भिः अस्मान् पालयन्तु। सा प्रकटिता, आगता उषाः, दिवः दुआर्यः, दीप्तिमती; सा महत्तमः दृष्टये अपाकरोति, ज्योतिः करोति, हे तेजस्विनि। सूर्यः अपि स्वैः रश्मिभिः सहोदयति, तारा अपि दीप्त्या आरोहति; तवोदये, हे उषः, सूर्यस्य च, वयं स्वं भागं प्राप्नुयाम। त्वां, वयोवृद्धे दिवः दुहितरि, उपागच्छाम; त्वं भक्ताय काम्यं अद्भुतं धनं वहसि। हे देवी, या प्रकाशमाना, महान्ति कीर्तिमन्ति कर्माणि कुर्वती, सर्वैः दृश्यसे, त्वं धनदायिनी, त्वां मातरम् इव पुत्राः इच्छामः। हे दिवः दुहितरि, तद् अद्भुतं द्रविणं अस्मभ्यं वह, या सुप्रतिष्ठिता, सुप्रशस्तावृत्ता; यत् मर्त्येभ्यः युक्तम्, तत् अस्मभ्यं ददातु यथा वयं तद् उपभुञ्जीमहि। ऋषिभ्यः अमृतां कीर्तिं धनं च ददातु, अस्मभ्यं च, हे उषः, पशुभिः समृद्धं लाभं; दानशीलानां प्रेरयित्री, उदयस्व, तमः अपाकुरु। इन्द्रवरुणौ, अस्माकं यज्ञस्य जनानां च कृते, महत् रक्षां दत्तम्; ये चिरकालं श्रद्धया यतन्ते, ते युद्धेषु विजयी भवन्तु, हे रक्षिणौ। युवां स्वामिनौ, प्रकाशस्य अधिपती, महाबलिनौ, सर्वे देवा दिवि उच्चस्थाने शक्तिं बलं च युवयोः एकीकृतवन्तः। युवाभ्यां आपां शय्यानि खनितानि, सूर्यः चाकाशे स्थापितः; अस्य अद्भुतस्य कर्मणः प्रमोदेन युवां प्राज्ञानां मनांसि पूरयथः। युद्धेषु युवां अग्निवत् रक्षिणौ, सर्वस्य रक्षां मूलं; युवां उभयस्य धनस्य अधिपती, सुलभप्रार्थनीयौ, वयं युवां आह्वयामः। युवाभ्यां सर्वाणि भूतानि जातानि च कृतानि; मित्रः वरुणेन सह रक्षां वहति, महाबलः मरुद्भिः सह शुभं वहति। वरुणस्य महतो लाभस्य बलं मीयते, तस्य स्वं दृढम्; कश्चिद् अधर्मिणं छिनत्ति, अन्यः दुर्बलान् अतिक्रामति, अन्यः श्रेष्ठं विन्दते। यस्य यज्ञे युवां अग्रे गच्छथः, तस्मिन् मर्त्ये न किञ्चित् पापं दुःखं वा आपद्यते; मर्त्यानां दोषः तं न नाशयति। समीपं आगच्छत, हे नराः, दिव्येन साह्येन; एषः आह्वानं शृणुत, यद्यहं तुभ्यं रोचामि; इन्द्रवरुणौ, सख्यं सौमनसं च दत्तम्, यत् प्रियं यत् योग्यं च। युद्धेषु प्रतिप्रत्यग्रे, युवां जनस्य बलैः नेतारौ भवेताम्; यदि उभे पक्षे युवां आहूयाथाम्, तर्हि सुतानां पौत्राणां च स्पर्धायाम् निर्णयं कुरुतम्। इन्द्रः वरुणः मित्रः अर्यमाणः च अस्मभ्यं कीर्तिं, महतीं विस्तीर्णां रक्षां ददातु; वयं अदितेः अच्युतं ज्योतिः, सत्यस्य धारिणीं, सवितुः स्तुतिं च पूजयेम। युवां, हे नरौ, प्राचीं दिशं प्राचीनं सख्यं पश्यन्तौ, गवां कामाय वृहद्भिः सेनाभिः जग्मथुः; इन्द्रवरुणौ, युवां सुदासं दासैः वृत्रैः च, आर्यैः च सह साह्यं दत्तवन्तौ। यत्र नराः पताकाभिः सह संमिलन्ति, यत्र युद्धे किञ्चित् प्रियं नास्ति, यत्र तेजस्विनः अपि भीताः, तत्र इन्द्रवरुणौ अस्मदर्थं वदेतम्। भूमेः अन्ताः अन्धकारेण आवृताः, तौ इन्द्रवरुणौ दृष्टवन्तौ; युवयोः शब्दः द्यां प्रति उन्नतः; शत्रवः न स्थिराः भवन्तु, समीपं आगच्छतं साह्येन, युवां प्रार्थनां शृण्वन्तौ। इन्द्रवरुणौ, अप्रतिहतायुधाभ्यां सुदासं रक्षित्वा, तृत्सूनां ब्राह्मणानां स्तोत्रम् शृणुतम्, यतोऽसौ ब्रह्मा सत्यवान् आसीत्। शत्रवः, रिपवः, बलेन साधून् पीडयन्ति; युवां उभयस्य धनस्य अधिपती, उच्चस्थाने अस्मान् पालयतम्। युद्धेषु युवां आहूयाथे, यत्र सुदासः दशभिः नृपतिभिः परिवृतः तृत्सुभिः सह रक्षितः। दश राजा, यज्ञं अकरवन्तः, सुदासं न विजेतुम् अशक्नुवन्; सतां स्तुतिः एव देवेषु हविर्बभूव। दशस्य सुताय, सर्वतः पीडिताय, युवां इन्द्रवरुणौ, सुदासं बलं अदत्तम्; यत्र तृत्सवः प्राज्ञाः भक्तिपराः श्वेतशिरस्काः विजयिनः अभवन्। युवयोः एकः युद्धे शत्रून् हन्ति, अन्यः सदा व्रतानि धारयति; वयं युवां महाबलिनौ, शुभैः स्तोत्रैः आह्वयामः, इन्द्रवरुणौ, अस्मान् पालयतम्। एवं उषसः प्रभया जगत् जागरयति, तमो नश्यति, यज्ञाः प्रवर्तन्ते, अग्निः स्फुरति। इन्द्रवरुणौ च रक्षां वहतः, सुदासं तृत्सून् च जयाय प्रेरयतः, सर्वे देवा स्वबलं ददाति। एवं स्तुताः देवा, अस्मान् श्रेयसे, कीर्तये, समृद्धये च अनुगृह्णन्तु।