देवानां मार्गाः मम दृष्टाः, निर्बाधाः, धनैः सुसज्जिताः। पश्चिमतः पूर्वचिह्नं उषसः आगच्छत्, गृहाणि प्रविशन्ती। बहवः दिवसाः पूर्वतः सूर्येण उदिताः, प्रियवत् उषाः परिवर्तते, दृश्यते, पुनः न प्रतिनिवर्तते। प्राचीनाः ऋषयः, सत्यवाचः, धीमन्तः, देवानां सभायां उपविष्टाः। पितरः गुह्यं ज्योतिः प्राप्नुवन्, सत्यवचनं उच्चार्य, उषसं प्रकटयन्। एकत्र समागताः, तत्र एव, सर्वे ज्ञात्वा, परस्परं न विरोधन्ते। ते देवानां धर्मं न लङ्घयन्ति, निर्बाधाः, धनार्थिनः। वसिष्ठाः त्वां स्तोत्रैः स्तुवन्ति, जागृता उषः, सौभाग्यवती, तव कीर्तिं गायन्ति। गवां नेतृ, बलस्य पत्नी, उत्तिष्ठ, उषः, कुलीनजाता, प्रथमं वृद्धा। एषा धनस्य नेतृ, शुभवाचिनी, उषः उदयन्ती, वसिष्ठैः स्तूयते। स्थायि कीर्तिं, धनं च अस्मभ्यं ददाति—सदा त्वं अस्मान् आशिषा पालय। युवतीव उषाः प्रकाशिता, सर्वं यद् चलति, तस्य जीवितं ददाति। अग्निः मानवसभायां प्रकटितः, ज्योतिं प्रज्वलयन्, तमः अपाकरोति। दीप्तिमती उषाः सर्वत्र प्रसारितवती, उज्ज्वलवस्त्रधारिणी, तेजस्विनी। सुवर्णवर्णा, दर्शनीयाः, गवां जननी, दिनानां नेतृ, प्रकाशिता। देवानां दर्शनधारिणी, सौभाग्यवती, श्वेतस्य, सुंदरस्य अश्वस्य नेतृ—उषाः स्वकिरणैः प्रकटिता, भव्यवती, उदारवती, सर्वत्र प्रसारिता। दूरात् आगच्छ, उषः, शत्रुं अपाकरोति; विस्तीर्णं गोभूमि सुरक्षितं कुरु; द्वेषं अपाकरोति, धनं ददाति, दातारि दानं प्रेरयति। उज्ज्वलाभिः किरणाभिः अस्मान् प्रकाशय, देवी उषः, दीर्घायुषीव; सर्वदात्री, गवां अश्वानां रथानां च धनं अस्मभ्यं ददातु। या, सुवर्णजाता उषः, वसिष्ठैः स्तूयते—उच्चं, विपुलं धनं ददातु; सदा आशिषा अस्मान् पालयतु। प्रथमाः किरणाः प्रकटिताः, तस्याः उज्ज्वलाः रश्मयः उपरि प्रसारिताः। उषः, महतीं, दीप्तिमतीं रथं समुपनय, अनुग्रहं ज्योतिं च अस्मभ्यं ददातु। अग्निः प्रत्युत्तरं प्रज्वलितः, प्रेरिताः स्तुतिभिः स्तुवन्ति; देवी उषाः ज्योत्या अग्रे गच्छति, तमः अपकर्षयति, दुरितं च। एताः उषः, प्रकाशवतीः, अस्मान् पुरः प्रकटिताः, तमः अपाकरोति; सूर्यं, यज्ञं, अग्निं च प्रकटयन्ति, अप्रियं तमः नयन्ति। उदारा दिवः कन्या जागृता; सर्वे उज्ज्वलां उषसं पश्यन्ति; स्वयंसंयुक्तं रथं आरूढा, सुयोजितैः अश्वैः युक्ता। अद्य, वयं च उदाराः च, शुभचिन्तया उषसः जागर्म; तमः विखर, उज्ज्वलाः, सदा आशिषा पालय। उषाः जनानां मार्गं उद्घाटयति, पञ्च मानवजातिं जागारयति; सुचक्षुषा वृषा ज्योतिं प्रकटयन्ति, सूर्यः दृष्ट्या दिवं भूमिं च पूरयति। सीमान्ते ऋतून् प्रकटयति; युक्ताः स्त्रीवत् उषाः यतन्ते; तव गावः तमः प्रत्यावर्तयन्ति, ज्योतिं प्रकटयन्ति, सविता भुजौ प्रसारयति। उषाः इन्द्रवत्, उदारवत् अभवत्, शुभलाभाय कीर्तिं प्रकटयति; दिव्याः कन्या धर्मिष्ठे अङ्गिरसि धनं ददाति। यावत् स्तुतिभिः तव स्तोतृभ्यः दत्तं धनं, तावत् अस्मभ्यं ददातु; यां वृषभस्य गर्जनया प्रकटयन्ति, मेघस्य दृढद्वारं भङ्क्त्वा। देवान् दानाय प्रेरयन्ति, सत्यं प्रेरयन्ति; प्रकाशमाना ज्ञानं ददातु, समृद्धये; सदा आशिषा पालयतु। वसिष्ठाः, प्रेरिताः, स्तोत्रैः प्रथमं उषसं जागारयन्; सा द्वौ लोकौ परिवर्तयति, सर्वं विश्वं प्रकटयति। नवजीवनधारिणी, तमसः प्रकाशं प्रति जागृता; युवती, निर्लज्जा, अग्रे गच्छति, सूर्यं, यज्ञं, अग्निं प्रज्वलयति। गवां, अश्वानां, वीराणां धनवतीः उषः सदा अस्मभ्यं उदयन्तु, आशिषं ददातु; सर्वतो घृतं सिंचन्त्यः—सदा आशिषा पालयन्तु। प्रकटिता, आगच्छन्ती उषाः, दिवः कन्या, प्रकाशिता; सा महान् तमः दृष्टये अपाकरोति, ज्योतिं करोतु, उज्ज्वलवती। सूर्यः तस्य रश्मिभिः सह उदयति, तारा उज्ज्वला आरोहति; तव उदयने, उषः, सूर्यस्य च, वयं स्वं भागं प्राप्नुमः। वयम्, वृद्धे दिवः कन्ये, उषसि, आगच्छामः; सा इच्छितं, अद्भुतं धनं भक्ताय वहति। देवी, या प्रकाशमाना, महत् प्रसिद्धं कर्म करोति, सर्वे पश्यन्ति; या धनं ददाति, तव समीपं वयम् इच्छामः, मातरं पुत्रा इव। दिवः कन्ये, अद्भुतं दानं अस्मभ्यं आनय, यत् प्रसिद्धं, श्रुतं; यत् मर्त्येभ्यः योग्यं, तत् अस्माभिः उपभुज्यताम्। प्रेरितेभ्यः अमरं कीर्तिं धनं च ददातु, अस्मभ्यं उषः, गवां धनं च; उदारान् प्रेरयन्ती, उत्तिष्ठ, तमः अपाकरोति। हे इन्द्रवरुणौ, यज्ञाय जनाय च, महत् रक्षणं दत्तम्; ये दीर्घकालं यतन्ते, ते युद्धेषु जयन्तु, हे रक्षकौ। युवां राजानौ, ज्योतिःस्वामिनौ, महाबलौ, इन्द्रवरुणौ, महादातारौ; सर्वे देवाः दिवि उच्चे शक्तिं बलं च एकीकृत्य दत्तम्। युवां शक्त्या उदकानां शय्याः खनितवन्तौ, सूर्यं दिवि स्थापितवन्तौ; इन्द्रवरुणौ, अस्य अद्भुतस्य कार्यस्य हर्षेण, विप्राणां चिन्ताः पूरिताः प्रेरिताः च। युद्धेषु, युवां अग्नयः, हे धीमानौ, सुरक्षिताय स्रोतः; युवां उभयस्य धनस्य स्वामिनौ, इन्द्रवरुणौ, शीघ्रं आह्वयामि। युवां शक्त्या सर्वाणि भूतानि, सर्वं जातं कृतवन्तौ; मित्रः वरुणेन सुरक्षितिं ददाति, महाबलः मरुतैः सह शुभलाभाय अग्रे गच्छति। वरुणस्य महत् फलाय, तस्य बलं मीयते, तस्य स्वं दृढं; अन्यः अधार्मिकं छिनत्ति, अन्यः दुर्बलं अतिक्रामति, अन्यः श्रेष्ठं व्रणीते। न किञ्चित् अनिष्टं, न दुःखं, न क्लेशः, मर्त्यं बाधते, हे इन्द्रवरुणौ, यस्य यज्ञे देवाः अग्रे गच्छन्ति; मर्त्यस्य दोषः तं न नाशयति। आगच्छत, नराः, दिव्येन साह्येन; एषं आह्वानं शृणुत, यदि मयि तुष्टाः; हे इन्द्रवरुणौ, तं मैत्रीं, अनुग्रहम् दत्तम्, यद् प्रियं, यद् योग्यं। हे इन्द्रवरुणौ, सर्वेषु युद्धेषु अस्माकं नेतृ भवताम्, जनस्य बलैः; यदि उभे पक्षे युवां आह्वयन्ति, तदा निर्णयताम्, नराः, सन्ततौ स्पर्धायाम्।