आश्विनौ भगिनौ दिव्यौ, उपहारैः समन्वितौ, रथेन सुवर्णयुज्येन मनुष्यस्य यजमानस्य समीपं समागच्छतः। तौ दिवा निशा च अस्मान् आपद्भ्यः रोगेभ्यश्च पालयतः, मधुमयेन वर्मणा आवृत्य रक्षतः। प्रातःकाले तयोः रथः बलद्भिः वहनैः, शुभैः चिन्ताभिः प्रेरितः, सुवर्णयुग्भिः अमृतयोकैः अश्वैः युक्तः, अस्मभ्यं धनं समानीयते। तयोः रथः राजसः, त्रिपृष्ठः, गोमदश्च, सम्पदां निधिः। नासत्यौ, यत्र यत्र विश्वहितं चिन्वथः, तत्र तेन रथेन अस्मान् प्रति आगच्छतम्। आश्विनौ, च्यवनं जरसा विमुक्तवन्तौ, तं शीघ्रश्वेन वहन्तौ, अत्रिं तमसः क्लेशात् उद्धृतवन्तौ, जहुषं च गृहस्य शैत्यात् पुनरुद्धृतवन्तौ। एषा स्तुतिः, आश्विनौ, युवाभ्याम् अंगीकृत्या, गिरिः प्रति उन्नता, यं स्तोत्रं युवाभ्यां समर्पितम्। युवानौ, एते स्तोत्रार्घाः भवन्तम् प्रति आगच्छन्ति; सदा अशिषा अस्मान् पालयतम्। नासत्यौ, गोमद्रथेन, अश्वयुक्तेन, पुरस्तात् प्रभास्वरा समागच्छतम्। सर्वे तव अनुचराः शोभनरूपैः विभूषिताः तव समन्तात् समागच्छन्ति। देवैः सह, रथेन, सौम्येन चित्तेन नासत्यौ अस्मभ्यं समीपं समागच्छतम्। युष्माकं सौहृदं प्राचीनम् अस्माकं बन्धुत्वं च, तस्य धनं सर्वे विद्मः। आश्विनौ प्रति स्तुतयः उदयन्ति, स्तोत्राणि च दिव्याः उषसः च। ऋत्विक् युवाम् आह्वयति, नासत्यौ, द्वौ लोकौ, पवित्रासने, स्वरेण आह्वयति। उषसः प्रसारयन्ति, आश्विनौ, कवयः स्तोत्राणि वहन्ति। सविता देवः तेजसा उन्नतं कृतवान्; महान्ति अग्नयः समिद्धानि ज्वलन्ति। पृष्ठतः, पुरतः, अधस्तात्, उपरिष्टात् च, नासत्यौ आगच्छतम्; पञ्चजन्यस्य सम्पदा सहितौ, सर्वतः, सदा अशिषा अस्मान् पालयतम्। तमसः परं गत्वा, वयं स्तुतिं पुरस्तात् स्थापयामः, हे देवाः। आश्विनौ, बहुदातारौ, पुरातनौ, अमृतौ, स्तोत्रेण आहूतौ। प्रियः होताऽपि नासत्यौ, मनुष्येषु उपविष्टः, यः युवां उपासते पूजयति च। आश्विनौ, मधु पिबतम्, समीपं आगच्छतम्; अहम् उत्साहेन सभासु वदामि। यज्ञं प्रति अगच्छाम, मार्गान् अन्विष्य; युवाभ्यां एषः स्तोत्रः स्वीकृत्यताम्। वसिष्ठः, युवाभ्यां प्रेषितः, स्तोत्रैः वृद्धः, जागरूकः। दुष्कृतं नाशयन्तौ, आश्विनौ, जनान् संनयतम्, ज्वलद्भिः हस्तैः। नयः पापं अपाकुरुतम्, अनुग्रहेण आगच्छतम्; न हिं्सतम्, शान्त्या आगच्छतम्। पृष्ठतः, पुरतः, अधस्तात्, उपरिष्टात् च, नासत्यौ आगच्छतम्; पञ्चजन्यस्य सम्पदा सहितौ, सर्वतः, सदा अशिषा अस्मान् पालयतम्। उषसः, हे आश्विनौ, दिवि युवां आह्वयन्ति। अहम् अपि युवां साहाय्यार्थं आह्वयामि, बलिनौ; युवां जनान् जनान् प्रति गच्छथः। युवां, पुरुषौ, उत्तमं अन्नं ददथः, प्रियवदनान् च प्रेरयथः। सुसंयुक्तेन मनसा रथं समीपं आनयथः, मधुमतीं सोमं पिबथः। आगच्छतम्, अलंकृत्य, मधु पिबतम्, आश्विनौ। क्षीरं, पोष्यं पेयं, महत्त्विनौ, न हिं्सतम्, आगच्छतम्। युवयोः अश्वाः, हे आश्विनौ, यजमानस्य गृहम् वहन्ति। शीघ्रैः अश्वैः, दिव्यौ आश्विनौ, शीघ्रं अस्मान् प्रति आगच्छतम्। एवं आगत्य, आश्विनौ, धीराः युवां संनयन्ति। युवां दृढं कीर्तिं, रक्षां च उदाराय ददथः, नासत्यौ, अस्मभ्यं। ये निर्भयाः, रथवत् प्रवृत्ताः, नराणां नेतारः भवन्ति। स्वबलात्, पुरुषाः, प्रकाशन्ते, शुभे वसन्ति। उषाः, दिव्ये जाता, सत्यम् महत्त्वं प्रकाशयन्ती, आगता। सा घोरतमं, द्वेष्यतमं, दुष्करं, अपाकरोति, मार्गान् बोधयन्ती। अद्य, उषः, अस्मान् महता कल्याणेन बोधय; महद् भाग्यं ददातु। शोभनं, कीर्तिमन्तं धनं अस्मासु दत्तु, देवी, यत् मर्त्येषु यशः जनयति। दीप्तिमन्तः किरणाः, दिव्या अमृतस्य उषसः, आगताः, ऋतं जनयन्तः, व्योम्नः अन्तराणि पूरयन्ति। सा उषा, दूरात् युक्ता, शीघ्रं पञ्च क्षेत्राणि परितः भ्रमति; जनानां मार्गान् निरीक्षमाणा, दिवः दुहिता, विश्वस्य ईश्वरी, सर्वम् अवलोकयति। अश्ववती, सूर्यस्य वधूः, शोभना, उदारदा, सा धनानि अधितिष्ठति; ऋषिभिः स्तूयमाना, पोषिणी, उषा अग्निभिः सह उदियाय। दीप्ताः रक्तवर्णाः अश्वाः, उषसं वहन्तः, प्रकटिताः; सा शोभनरथेन, अलंकृता, यजमानाय धनं ददाति। सत्येषु सत्यं, महतीषु महती, देवी, देवैः पूजिता, अर्चनीया, बन्धनानि भित्त्वा, गावः प्रकाशयति; गावः उषसं काङ्क्षन्ति। अद्य अस्मभ्यं गोभिः, वीरैः, अश्वैः, बहुदानैः सह धनं ददातु, उषः। न मम कुशः जनैः उपेक्ष्यः; सदा अशिषा पालयतु। अमृतं तेजः, विश्वस्य कर्ता, उदितम्; सर्वं अग्निः, सविता देवः, प्रकाशते। तस्य इच्छया, देवतानां चक्षुः जातम्; उषा सर्वं जगत् प्रकाशयति। देवानां पन्थानः मम प्रकटाः, अविघ्नाः, धनैः अलंकृताः; उषः चिह्नं पुरस्तात् दृष्टम्, पश्चिमात् आगत्य, गृहं प्रविशन्ति। ताः बहवः दिवसाः, पूर्वे सूर्येण उदिताः, अतीतानि; प्रियवत् उषा परिभ्रमति, दृश्यते, न पुनः प्रत्यागच्छति। ते प्राचीनाः ऋषयः, सत्यवदः, बुद्धिमन्तः, देवासु सभायाम् उपविष्टाः; पितरः गुह्यं तेजः प्राप्नुवन्तः, सत्यवचनैः, उषसं प्रकटयन्ति। एकस्थाः, संहिता, सर्वे विदन्ति, न परस्परं विरोधयन्ति; ते देवतानां नियमं न लङ्घन्ति, अविघ्नाः, धनम् इच्छन्तः। वसिष्ठाः स्तोत्रैः त्वां स्तुवन्ति, उदिता उषः, शुभे, कीर्तिं गायन्ति; गावां नेता, बलस्य पत्नी, उत्थाय, उषः, कुलीनजाते, प्रथमा वृद्धा। एषा धनस्य, सुबुद्धेः च नेता, उदिता उषः, वसिष्ठैः स्तूयते; स्थिरं यशः, धनं च अस्मभ्यं ददातु—सदा अशिषा पालयतु। सा उषा, युवतीव, सर्वं यत् चरति तस्मै जीवनं ददाति; अग्निः मानवेषु सभायाम् प्रकटितः, तेजसा अन्धकारं अपाकरोति। दीप्तिमती उषा सर्वत्र प्रसारिता, दीप्तवस्त्रधारिणी, उज्ज्वलतेजा; सुवर्णवर्णा, दर्शनीया, गावां माता, अह्नां नेता, सा प्रकाशते। देवताः दृष्टिं वहन्ती, शुभे, श्वेतं सुन्दरं अश्वं नेत्री; उषा प्रकाशिता, किरणैः प्रकटिता, शोभना, उदारदा, सर्वं व्याप्नोति। दूरात् आगच्छ, उषः, शत्रुं अपाकुरु; विस्तीर्णं क्षेत्रं अस्माकं सुरक्षितम् कुरु; द्वेषं अपाकुरु, धनं ददातु, दातारं उदारं प्रेरय। एवं, ऋषयः, यजमानाः, कवयः च, दिव्यां उषसं, आश्विनौ च, स्तोत्रैः आह्वयन्तः, मधुमतीं सोमं पिबन्तः, यशः, धनं, रक्षां च प्रार्थयन्ति। उषा, आश्विनौ, देवाः च, सर्वे यजमानस्य कल्याणाय, दीप्त्या, स्तोत्रैः, आशीर्भिः च समागच्छन्ति।