अश्विनौ दिव्यौ, स्वशिप्रौ, तेजस्विनौ, कदाचित् भुज्युम् समुद्रे पतितम् अपि, स्वयम् अतीव शीघ्रैः अश्वैः, अनिश्रामद्भिः, अनुत्तमशक्तिभिः, स्वयम् वहित्वा, जिह्वाभ्यां रक्षित्वा पारयामासतुर्वा। तयोः कृपया तदा भुज्युः समुद्रस्य पारम् अगच्छत्। हे युवानौ अश्विनौ, अद्य मम आह्वानं शृणुतम्; बलसम्पन्नौ सन्मार्गे आगच्छतम्। अस्मभ्यं धनानि प्रयच्छतम्, समृद्धिं च वर्धयतम्; सदा अशिषा अस्मान् पालयतम्। सर्वहितकरौ अश्विनौ, पृथिव्यां स्थाने घोषिते, यत्र शीघ्रः अश्वः शुनःपृष्ठः स्थिरः अभवत्, तत्र स्थैर्याय स्थानं स्थापयतम्। भवत्योः सा कृपा सदैव साहाय्याय सन्नद्धा अस्ति; यथा मनुष्यस्य गृहस्थस्य उष्णता अपि साहाय्यं करोति। यः युक्तशुभ्रैः वाहनैः युष्मान् समुद्रान् नद्यः च अतीरयति, स एव एतत् फलम् प्राप्नोति। यद् दिवि, ओषधीषु, क्षेत्रेषु च, पर्वतस्य शिखरे च, यानि स्थानानि स्थापितानि, तानि सर्वाणि भक्ताय वहथः। ओषधीषु आप्सु च भवत्योः कृपा दृश्यते; यदा ऋषीणां पुण्यानि कर्माणि प्राप्नोथः, तदा अस्मभ्यं बहूनि धनानि दत्तवत्यौ, पूर्वजानां वृत्तानि अपि स्मारयथः। ये बहुदा स्तोत्राणि शृण्वन्ति, तेषां ऋषीणां स्तुतयः पश्यथः; श्रेष्ठेषु जनानाम् उपकाराय आगच्छतम्, अस्माकं कृपा सन्नद्धा अस्तु। नासत्यौ, युष्माकं यज्ञः हविभिः स्तोत्रैः च पूजितः महनीयः भवति। श्रेष्ठाय वसिष्ठाय आगच्छतम्; एते स्तोत्राणि युवयोः कृते रच्यन्ते। इयं प्रार्थना, इयं गीतिः, अश्विनौ, स्नेहेन स्वीकुरुतम्; एतानि नवानि स्तोत्राणि युवयोः कृते रचितानि; सदा अशिषा अस्मान् पालयतम्। प्रभाता तमः अपाकरोति, रक्तां दिशं विशोदयति। वयं दिवा रात्र्या अश्विनौ, अश्वैः गोभिः च धनाय आह्वयामः; अस्मान् आपदः निवारयतम्। अश्विनौ, भजमानस्य मनुष्यस्य समीपं रथेन उपहारैः आगच्छतम्; दुःखात् रोगात् च अस्मान् पालयतम्; दिवा रात्र्या मधुमय्या रक्षया अस्मान् छादयतम्। युष्माकं रथः प्रभाते बलिनः अनयन्तु, शुभैः चिन्ताभिः प्रेरितः। सुवर्णयोजितैः अश्वैः, अमृतयुग्भिः, अस्मभ्यं धनं वहतम्। युष्माकं रथः राजसी, त्रिशीर्षः, गोभिः धनैश्च समृद्धः अस्ति। तेन नासत्यौ, विश्वस्य हिताय, अस्मान् प्रति आगच्छतम्। च्यवनं जरा मुक्तवन्तौ, शीघ्राश्वेन वहित्वा; अत्रिम् आपदः तमसः च उद्धृतवन्तौ; जहुषं गृहे शीतात् पुनः जीवनम् अदत्तम्। एषा प्रार्थना, अश्विनौ, युवाभ्यां स्वीकृत्या अस्तु; पर्वते स्पृशन्ती इयं स्तुतिः; नवयुवानौ, एते स्तोत्रप्रशंसा आगता; सदा अशिषा अस्मान् पालयतम्। नासत्यौ, गोभिः समृद्धेन रथेन, अश्वैः युक्तेन, अग्रे दीप्तेन आगच्छतम्। सर्वे परिचारकाः भवतः समीपे शोभायाम् उपविष्टाः। देवैः सह, रथेन, सौम्येन हर्षेण च, नासत्यौ, अस्मत्समीपं आगच्छतम्। युष्माकं सौहृदं अस्माकं पूर्वजं, बन्धुत्वं च धनसमृद्धिम् आवेदयामः। अश्विनयोः स्तुतयः, ऋचः, दिव्याः उषसः चोत्क्रान्ताः। ऋत्विक् युवां आह्वयति, द्वौ लोकौ, पवित्रासनम्, स्वरेण आमन्त्रयति। उषसः विस्तीर्णाः, कवयः युवयोः स्तोत्राणि वहन्ति। सविता देवः तेजः उच्चैः उदितवान्; महान्तः अग्नयः ज्वलन्ति। पृष्ठतः, पुरतः, अधः, ऊर्ध्वतः, सर्वतः, नासत्यौ, अश्विनौ, पञ्चजनस्य धनैः सह, सदा अशिषा अस्मान् पालयतम्। तमः अतीत्य, वयं स्तुतिं पुरस्तात् स्थापयामः; अश्विनौ, बहुदानौ, अनाद्यौ, अमृतौ, स्तोत्रेण आहूयन्ते। प्रियः ऋत्विक् जनानाम् मध्ये उपविष्टः, नासत्यौ, यः युवां उपासते, पूजयति च। अश्विनौ, मधु पिबतम्, समीपं आगच्छतम्; सभासु उत्सुकः अहं युवां समुपवदामि। वयं यज्ञं प्रति आगतवन्तः, मार्गान् अन्विष्य; युवाभ्यां इदं स्तोत्रं स्वीकृत्य अस्तु। वसिष्ठः, प्रेषितः, स्तुतिभिः वृद्धः, जागरूकः अस्ति। अश्विनौ, अमङ्गलनाशकौ, जनान् संगृह्य, ज्वलद्भिः हस्तैः आगच्छतम्। अस्माकं अन्धकारं निवारयतम्; कृपया आगच्छतम्, हिंसां मा कुरुतम्, शान्त्या आगच्छतम्। पृष्ठतः, पुरतः, अधः, ऊर्ध्वतः, सर्वतः, नासत्यौ, अश्विनौ, पञ्चजनस्य धनैः सह, सदा अशिषा अस्मान् पालयतम्। एता उषसः, अश्विनौ, दिवि युवां आह्वयन्ति। अहं साहाय्याय युवां आह्वये, वीर्यवन्तौ; युवां जनात् जनं याथः। युवां, पुरुषौ, शोभनं अन्नं दत्तः, मधुरवाचः प्रेरयथः। रथं समीपं वहतम्, एकचित्तेन, मधुरं सोमं पिबतम्। आगच्छतम्, अलङ्कृत्य, मधु पिबतम्, अश्विनौ। पयः, पोष्यं पेयम्, महाशक्तिनौ, मा हिं्सतम्, आगच्छतम्। युष्माकं अश्वाः, अश्विनौ, यजमानस्य गृहम् वहन्ति, वहन्तः। शीघ्रैः अश्वैः, दिव्य अश्विनौ, त्वरया अस्मत्समीपं आगच्छतम्। एवं आगच्छन्तौ, अश्विनौ, धीराः युवां संनद्धाः। दृढयशः रक्षां च ददथः दानशीलाय, नासत्यौ, अस्मभ्यं। ये प्रवृत्ताः, अक्षता इव रथाः, पुरुषेषु नेतारः भवन्ति। स्वबलात्, पुरुषौ, प्रकाशन्ते, शुभे स्थिताः भवन्ति। उषाः, दिव्यजाता, सत्येन महत्त्वं प्रकाशयन्ती, आगता। सा घोरतमं, द्वेष्यतमं, कष्टतमं अपाकरोति, मार्गान् बोधयन्ती। अद्य, शुभाय अस्मान् जागरय, महद् सौभाग्यं दिहि, उषः। अस्मभ्यं शोभनं, कीर्तिमन्तं धनं दिहि, हे देवी, यत् मर्त्येषु यशः ददाति। एते उषसः दीप्तरश्मयः, अमृतायाः, दिव्यधर्माणि उत्पादयन्ति, व्योम्नः अन्तराणि पूरयन्ति। सा उषाः, दूरात् युक्ता, शीघ्रं पञ्च क्षेत्राणि परिभ्रमति; जनानां मार्गान् निरीक्ष्य, दिवः दुहिता, जगतः स्वामिनी, सर्वं निरीक्षते। अश्वैः समृद्धा, सूर्यस्य वधूः, शोभना, उदारदा, धनानि रक्षति; ऋषिभिः स्तूयमाना, पोषिणी, दात्री, अग्निभिः सह उषा उत्थिता। दीप्ताः रक्ताश्वाः, उषाम् वहन्तः, ताम् वहन्ति; सा शोभया रथेन, पूजकाय धनं ददाति। सत्येषु सत्यैषी, महतीषु महती, देवी, देवेभ्यः पूजिता, यजनीयाः, दुर्गाणि भिनत्ति, गावः प्रकाशयति; गावः उषसः आकाङ्क्षन्ति। अद्य अस्मभ्यं गोभिः, वीरैः, अश्वैः, बहुदानैः धनं दिहि, उषः; अस्माकं कुशा जनैः न वर्ज्यन्ताम्; सदा अशिषा अस्मान् पालय। अमृतं तेजः, सर्वस्य स्रष्टा, उदितम्; विश्वं अग्निः, सविता देवः, प्रकाशते। तस्य इच्छया, देवानां चक्षुः जातम्; उषा समग्रं जगत् प्रकटयति। एवं, अश्विनौ-उषसौ च, दिव्यैः रथैः, स्तोत्रैः, कृपया, भक्तानाम् अभयं, धनं, दीप्तिं च ददातः; सदा अशिषा अस्मान् पालयतम्।