मित्रावरुणौ दूरदर्शिनौ दिव्यया दृष्ट्या सर्वानपि जनान् स्वबुद्ध्या प्रबोधयतः, मूढानपि स्वमतेन प्रोत्साहयतः, प्राज्ञान् मार्गदर्शनेन पालयतः, सर्वदुःखानि सुरक्षित्य नयतः। तौ दिव्यौ, पृथिव्यां च दिवि च स्थितौ, सर्वदा जाग्रन्तौ, स्वबुद्ध्या प्रमत्तानपि जनान् पालयतः। यत्रापि नद्यः विस्तीर्णाः, तत्रापि सेतुं विधाय, अस्मान् विषमसंसारे परं पारयतः। यां रक्षां शुभां अदितिः स्वपालनया ददाति, यां मित्रावरुणौ सुदासाय प्रददातः, तत्र अस्माकं अपत्यं पौत्रांश्च स्थापयित्वा, वयं देवद्वेषं कर्म न कुर्म, हे शीघ्रगामिनौ। यः वरुणेन संयतः, सः ऋत्विजः सहाय्येन हविर्दद्यात्; आर्यमा वैराणि निवारयतु, बलेन सुदासाय विस्तीर्णं क्षेत्रं ददातु। स्मृतिर्यदा क्षीयते, तदा अपि एते महाबलिनौ सहसा बलं दर्शयन्ति; भयात् तव, हे महाबलिनौ, जनाः चेष्टन्ते, कौशलस्य महत्त्वेन अस्मान् कृपया पालयताम्। यो ब्राह्मणाय उत्तमं चिन्तनं जनयति, यो धनस्य परमं फलम् इच्छति, तस्मै दातृभिः, मघवद्भिः, आर्यस्य कृते कोपो निगृह्य, सुदृढं गृहम् स्थाप्यते। अयं दिव्यः ऋत्विजः मित्रावरुणयोर्यज्ञाय नियुक्तः; सः अस्मान् सर्वेभ्यः क्लेशेभ्यः रक्षतु, तान् दुःखान्यपाकरोतु, नित्यं च शुभैः पालयतु। सूर्यः शोभनरूपः उदेति, स एव वरुणस्य देवतानां च नेत्रम्; सः सर्वलोकान् निरीक्षते, मनुष्येषु संकल्पं वेत्ति। मित्रावरुणाभ्यां प्रेरितः ऋत्विजः दीर्घश्रुतं स्तोत्रं उच्चारयति; तौ प्रार्थनां बुद्ध्या स्थिरीकृत्य, कर्मणा तस्मै वर्षाणि पूरयतः। पृथिव्यां च दिवि च, मित्रावरुणौ, दानिनौ, औषधीषु जनासु च स्वदूतान् स्थापयतः, अपलकदृष्ट्या सर्वदा रक्षतः। अहं मित्रावरुणयोराज्यं स्तौमि; तयोर्बलम् उभे लोकौ बध्नाति। ये यज्ञविहीनाः, अपत्यविहीनाश्च, तेषां मासाः व्यर्थं यान्ति; किन्तु अस्माकं स्तोत्रं हविश्च तयोः समीपं याति। युष्माकं कर्माणि सर्वाणि अव्यथमानानि; तेषु न किञ्चिदाश्चर्यं, न रहस्यम्; कपटः पापेषु मनुष्येषु लिप्यते, किन्तु युष्माकं गुह्यं नाप्रतिष्टितेषु दृश्यते। भक्त्या अहं युष्माकं यज्ञं महयामि, मित्रावरुणौ, विघ्नरहितः आह्वयामि; नूतनानि स्तोत्राणि प्रेषयामि, प्रार्थनाश्च रचयामि, याः युष्माभिः हर्षेण स्वीकृताः। अयं दिव्यः ऋत्विजः मित्रावरुणयोर्यज्ञाय नियुक्तः; सः अस्मान् सर्वेभ्यः क्लेशेभ्यः रक्षतु, तान् दुःखान्यपाकरोतु, नित्यं च शुभैः पालयतु। सूर्यः महतीभिः रश्मिभिः प्रकाशमानः उदेति, सः सर्वेषां जननानां निरीक्षणं करोति; सः दिवा समानेन रूपेण प्रकटते, तेजस्वी, कुशलैः कृतः, सुकृत्कर्तृभिः निर्मितः। सः सूर्यः अस्माकं पुरतः उदेति, एतेन स्तोत्रेण, गीतैः च; वयं मित्रं वरुणं आर्यमणं च अग्निं च निर्दोषत्वाय वदामः। वरुणः मित्रः अग्निश्च, धर्मिष्ठाः, अस्मभ्यं सहस्रं दानानि ददतु; देवाः अस्मभ्यं श्रेयस्करं यशः ददतु, प्रार्थनाभिः कामान् पूरयन्तु। हे दिवौ पृथिवि, हे अदिते, अस्मान् पालयताम्, यौ अस्माकं जननी; वरुणस्य वा वातस्य वा कोपं न अनुभवेम, न च मित्रस्य प्रियतमा कृपां वियुज्याम। युष्माकं बाहू जीवनाय प्रसारयताम्, अस्मभ्यं घृतवन्तं क्षेत्रं विमोचयताम्; जनासु अस्मान् कीर्तिमन्तं कुरुत, हे युवा मित्रावरुणौ, मम आह्वानं शृणुतम्। इदानीं मित्रावरुणार्यमणः अस्मभ्यं अपि च पुत्रेभ्यः विस्तीर्णं स्थानं ददतु; सर्वे मार्गाः सुगमाः स्युर्म, युष्माभिः नित्यं शुभैः पालयेम। भाग्यशाली सर्वदर्शी सूर्यः उदेति, सः सर्वेषां जनानाम् एकः; सः मित्रावरुणयोः नेत्रम्, यः अन्तःस्थितानि चिन्तनानि प्रकाशयति। सः जनानां स्रष्टा, सूर्यस्य महद्वज्रं, समुद्रः, उदेति; एकः एव चक्रः, तस्याराः वहन्ति, रश्मयः युक्ताः यथायोगं वहन्ति। सः प्रभातस्थानात् तेजस्वी उदेति, देवैः सह, सर्वैः स्तूयमानः; एष देवः सविता मम कर्माणि व्यवस्थितानि कृतवान्, यः स्वस्थानं न जहाति। सः सुवर्णतेजाः, दूरदर्शी, दिवः उदेति, प्रकाशमानः, दूरं लक्ष्यं गच्छन्; इदानीं जनाः सूर्येण सह जाताः, विचरन्ति, स्वकर्माणि कुर्वन्ति। यत्र अमरैः मार्गः कृतः, श्येन इव शीघ्रगः, सः सूर्यः तं मार्गं अनुवर्तते; तवोदयकाले, हे सूर्य, वयं मित्रावरुणौ स्तोत्रेण हविषा च उपास्महे। इदानीं मित्रावरुणार्यमणः अस्मभ्यं अपि च पुत्रेभ्यः विस्तीर्णं स्थानं ददतु; सर्वे मार्गाः सुखदाः स्युर्म; युष्माभिः सदा कुशलैः पालयेम। दिवि च अन्तरिक्षे च स्थित्वा, घृतधाराः वहन्तु; मित्रः आर्यमणः, कुलीनराजा, वरुणः च शुभनयः, अस्माकं हविं प्रतिगृह्णन्तु। हे सत्यपालकौ, नदीनां अधिपती, राजानौ, समीपं आगच्छताम्; मित्रावरुणौ, अस्मभ्यं पोषणं वर्षं च ददातं, दीर्घायुषः कर्तारौ। मित्रावरुणार्यमणः अस्मान् श्रेयस्करेषु मार्गेषु नेतु; सुदासः देवैः संरक्षितः समृद्ध्या वर्धताम् इति वदतु। यः मनसा इमं गर्तं कृतवान्, यः उच्चं संकल्पं कृतवान्, मित्रावरुणौ तं घृतैः पूरयताम्; हे राजानौ, सुसंस्थितान् तृप्तिम् आनयताम्। एष स्तोमः, हे वरुणमित्रौ, भवदर्थम्; उज्ज्वलम् सोमम् वायवे इव वहामि; अस्माकं धियः प्रेरयतं, प्रार्थनां प्रतिगृह्णीतं, सदा कुशलैः पालयतम्। तवोदयकाले, हे सूर्य, स्तोत्रैः मित्रावरुणौ आह्वयामि, ये विशुद्धकौशलौ, अचलाधिपत्यौ, ये मार्गे विचरन्ति, यं केनापि न निरोद्धुं शक्यते। तौ हि देवेषु अधिपती, महाबलिनौ; तौ अस्मभ्यं पुष्टिं ददातु; वयं मित्रावरुणौ तत्र वसाम, यत्र दिवः अह्नश्च समृद्धिं वहतः। तौ बहुभिः पाशैः अनृतरक्षकौ, शत्रुजनाय दुष्प्राप्यौ; हे मित्रावरुणौ, सत्येन पन्था, नौरिव जलानि, सर्वदुःखानि अतीरयेम। मित्रावरुणौ, अस्माकं हविं प्रतिगृह्णीतां, घृतधाराः क्षीरधाराश्च वहन्तु; अत्र भक्ताय श्रेष्ठं ददातं, दिव्याद् उत्सात् अस्मान् पूरयतम्। एष स्तोमः, हे वरुणमित्रौ, भवदर्थम्; उज्ज्वलम् सोमम् वायवे इव वहामि; अस्माकं धियः प्रेरयतं, प्रार्थनां प्रतिगृह्णीतं, सदा कुशलैः पालयतम्। अयं स्तोमः मित्रावरुणौ, बलेन युक्तौ, भवदर्थं प्रेष्यते; तौ समुत्पन्नौ, तयोः वन्दनं कुर्मः। येषां देवैः कुशलैः कृत्यैः पालनं क्रियते, ते पितरः कौशलस्य, महदधिपत्याय। ये शरीरस्य रक्षकौ, वरुणः गायनां रक्षकः, मित्रः च, तौ अस्माकं चिन्तनं साधयेताम्। यदा अद्य सूर्ये उदिते, मित्रः, आर्यमा, सविता, भगः च, दोषरहिताः, समृद्धिं वहन्तु।