मारुताः, वसवः, येन कश्चन दुष्टभावेन अस्मान् हिंसितुम् इच्छति, वा पार्श्वतः आघातुम् इच्छति, तस्य मायाजालात् अस्मान् विमोचयत। स्वेन दीप्तमेन आयुधेन तम् एव निष्पिपेषत। यः तपसा उष्मणि सन्तः एते हविः वहन्ति, तं यज्ञं स्वीकुर्वन्तु, हे रिपुघ्नाः मारुताः, अस्मासु तव रक्षां विधत्त। गृहस्थस्य यज्ञे समागच्छन्तु, न कदापि अनुपस्थिताः भवन्तु; दयावन्तः मारुताः, अस्मान् रक्षन्तु। सत्यम् वीर्यम् येषां, त एव सूर्यसमप्रभाः प्राज्ञाः, एतान् मारुतान् अहम् अस्मिन्स्तोत्रे समर्पयामि। त्र्यम्बकं यजामहे सुगन्धिं पुष्टिवर्धनम्, उर्वारुकमिव बन्धनान्मृत्योर्मुक्षीय मामृतात्। अद्य यद् वदामि, हे सूर्य, तव उदयने, तत् मित्रवरुणयोः सत्यं भवतु; अदिते, वयं तव प्रिया स्याम, देवेषु, आर्यमनः स्तोत्रैः। सूर्यः, मित्रवरुणयोः द्रष्टा, मनुष्याणां चक्षुषा सदा उदेति; स स्थाणुजङ्गमानां रक्षकः, सन्मार्गदुष्टमार्गयोः द्रष्टा। सप्त हरयो युक्ताः, सभा स्थाने सूर्यं वहन्ति, घृतप्रतीकम्; मित्रवरुणौ, भवन्तौ गृहान् स्थापयताम्, स च नेता इव सन्ततिम् पश्यति। तेजस्विनः मधुमन्तः रश्मयः उदिताः, सूर्यः दिवम् आरोहति; यस्य हेतोः अदित्या मार्गाः विशुद्धाः—मित्रः, आर्यमा, वरुणः च एकत्र। एते सत्यरक्षिणः—मित्रः, आर्यमा, वरुणः; एते सत्यधृतयः स्वगृहे वर्धन्ते, अदितेः महाबलाः अपराजिताः पुत्राः। मित्रवरुणौ, दीर्घदर्शिनौ, स्वेन प्रज्ञया मूढान् अपि जागरयतः, प्राज्ञान् अपि उपदिशन्तौ, सर्वान् आपदः सुगमेन नयतः। दिवि पृथिव्यां च स्थित्वा, सर्वदा जागरूका, मूढान् अपि अनयतः; अपि चतुर्भिः नदीनाम्, तत्र सेतु अस्ति—ते अस्मान् अस्य पारम् नयन्तु। यत् अदितिः रक्षां ददाति रक्षिका इव, यत् मित्रवरुणौ सुदासे ददातः, तस्मिन् अस्माकं अपत्यं नयतु; न किञ्चित् देवेषु अप्रियम् अचराम, हे शीघ्रगामिनौ। यः वरुणेन निगृहीतः, स ऋत्विजां साहाय्येन हविः जुहुयात्; आर्यमा वैराणि निवारयतु, महान्तः सुदासाय विस्तीर्णं क्षेत्रं ददतु। स्मृतौ च्युतायामपि, एते महान्तः सहसा स्थिराः; भयात् तव, बलिनः, ते चलन्ति, कौशलस्य महत्त्वेन अस्मान् अनुगृह्णन्तु। यः ऋत्विजे उत्तमं चिन्तनं जनयति, यः श्रेयांसि धनानि इच्छति, तस्मै मघवन्तः क्रोधं संयम्य, आर्याय सुप्रतिष्ठितं गृहम् स्थापयन्ति। एष ऋत्विक् देवो मित्रवरुणयोः यज्ञे नियुक्तः; सर्वाभ्यः आपद्भ्यः अस्मान् पालयतं, ताः अस्मत् अपसारयतं, शुभेन नः सदा रक्षतं। सूर्यः, वरुणस्य चक्षुः, देवतानां च, सुन्दररूपः उदेति; स सर्वाणि लोकानि पश्यन्, मनुष्येषु चित्तम् अवलोकयति। मित्रवरुणयोः स्तोत्रं ऋत्विजः दीर्घश्रुतं उच्चारयति; तौ तस्य प्रार्थनां बुद्ध्या पालयतः, कर्मभिः तस्य वर्षाणि पूरयतः। पृथिव्याः, दिवः च, मित्रवरुणौ, भवन्तौ, द्रव्यमयौ, वनस्पतिषु जनासु च निग्रहीतारौ, सदा जाग्रतः, अपलायिनः रक्षन्तः। मित्रवरुणयोः साम्राज्यं अहं स्तौमि; तयोः वीर्ये उभे लोकौ बद्धे; ये यज्ञं वा अपत्यं विना तिष्ठन्ति, तेषां मासाः गच्छन्ति, किन्तु अस्माकं स्तोत्रं हविश्च भवतः प्रति गच्छति। भवतोः कर्माणि सर्वाणि अपराजितानि; तत्र किञ्चिद् अद्भुतं न दृश्यते, न रहस्यम्; दुष्टेषु पुरुषेषु मायया बद्धम्, किन्तु अप्रशस्तेषु भवतोः रहस्यानि न दृश्यन्ते। मित्रवरुणयोः यज्ञं अहं श्रद्धया वर्धयामि, विघ्नं विना आह्वयामि; नवीनानि स्तोत्राणि प्रेषयामि, प्रार्थनाः च, याः रचिताः, प्रीत्या गृह्यन्ते। एष ऋत्विक् देवो मित्रवरुणयोः यज्ञे नियुक्तः; सर्वाभ्यः आपद्भ्यः अस्मान् पालयतं, ताः अस्मत् अपसारयतं, शुभेन नः सदा रक्षतं। सूर्यः, दीप्तिमान्, महान् रश्मिभिः उदेति, सर्वेषां जनानां जन्मानि पश्यन्; स दिवा समः प्रकाशते, कौशलात् कृतः, पुण्यकर्मभिः निर्मितः। सः सूर्यः अस्मान् पुरतः उदेति, एभिः स्तोत्रैः, गीतैः च; वयं मित्रवरुणार्यमणाग्निभ्यः वदाम, अस्माकं शुद्धये। वरुणः, मित्रः, अग्निः च, धर्मिष्ठाः, अस्मभ्यं सहस्रं ददतु; दीप्तिमन्तः उत्तमं यशः अस्मभ्यं यच्छन्तु, अभिलाषं स्तोत्रैः पूरयन्तु। दिवापृथिव्यौ, अदितिः च, अस्मान् पालयन्तु, यौ भवतोः जननी, शुभजन्मनौ; न वरुणस्य वा वातस्य कोपं गच्छेम, न मित्रस्य प्रियताम् नष्टुम् इच्छेम। जीवनाय करौ प्रसारयतं, अस्मभ्यं घृतस्य पयः विमोचयतं; जनासु अस्मान् कीर्तिमन्तं कुरुतं, हे युवानौ, मित्रवरुणौ, शृणुतं मां। अधुना मित्रवरुणार्यमणः अस्मभ्यं, अपत्यानां च, स्थानं ददतु; सर्वे मार्गाः अस्मभ्यं सुखाः शिवार्थाः च स्युः, सदा शुभेन अस्मान् रक्षतं। भाग्यवान् सर्वदर्शी सूर्यः उदेति, सर्वेषां मनुष्याणां सामान्यम्; स मित्रवरुणयोः चक्षुः, यः अन्तःस्थितं चित्तं प्रकाशयति। सः उदेति, जनानां कर्ता, सूर्यस्य महत् ध्वजः, सागरः; एकं चक्रं, युक्तम्, स्फुटैः वह्यते, रश्मयः तं वहन्ति, युक्तम्। प्रभामयः, उषसां स्थानात् उदेति, देवैः सह, सर्वैः प्रशंसितः; सविता देवः मम कर्माणि व्यवस्थितानि कृतवान्, यः पन्थानं न त्यजति, यथा सहवासं न परित्यजति। हेम्ना दीप्तः, दीर्घदर्शी, सः दिवः उदेति, प्रकाशमानः, दूरलक्ष्यं गच्छन्; अद्य जनाः, सूर्येण जाताः, विचरन्ति, स्वकर्माणि कुर्वन्ति। यत्र अमरैः तस्य पन्थाः कृतः, श्येन इव शीघ्रगामी, सः तं मार्गं अनुवर्तते; तव उदये, हे सूर्य, वयं मित्रवरुणयोः पूजां कुर्मः, श्रद्धया हविषा च। अधुना मित्रवरुणार्यमणः अस्मभ्यं, अपत्यानां च, विशदं स्थानं ददतु; सर्वे मार्गाः अस्मभ्यं सुखाः शिवार्थाः च स्युः; सदा शुभेन अस्मान् रक्षतं। दिवि, अन्तरिक्षे च स्थित्वा, घृतस्य धारा वहन्तु; मित्रः, आर्यमा, सुजातः राजा, वरुणः च, अस्माकं हविः गृह्णन्तु। राजानः, सत्यरक्षकौ, नदीपतिः, शासकौ, समीपं आगच्छन्तु; मित्रवरुणौ, अस्मभ्यं पोषणं वर्षं च दत्तं, दीर्घायुषः दातृभ्यः। मित्रवरुणार्यमणः अस्मान् श्रेयांसि पन्थानः नयन्तु; सुदासः देवैः रक्षितः, समृद्ध्या वर्धताम् इति वदतु। यः मनसा एतत् गर्तं निर्मितवान्, यः उन्नतां बुद्धिं कृतवान्, तौ मित्रवरुणौ घृतं वृष्टिं दत्तं; राजानः, सुप्रतिष्ठितान् तृप्तिम् यच्छन्तु। एवं ऋषिः मित्रवरुणमाहात्म्यं, सूर्यस्य च प्रभावं, मारुतानां च वीर्यम्, अदितेः च कृपाम्, स्तुतिभिः, प्रार्थनाभिः च, श्रद्धया, यज्ञेन च, सततम् स्तौति, प्रार्थयते च—रक्षा, कीर्तिः, समृद्धिः, अमृतत्वं च।