मारुताः, ऋषयः शतगुणाः भवन्ति, बलिनः सहस्रगुणाः भवन्ति, राजाऽपि शत्रून् विनाशयति—एषा सर्वा शक्तिः यूयम् एव दत्तवन्तः। तस्मात्, भवतां प्रेरणाः सर्वदा बलिष्ठाः सन्तु इति प्रार्थना। रुद्रस्य दयालवः पुत्राः ये भवन्ति, तान् मारुतान् पुनः पुनः आवहामि। यत् किञ्चित् यूयम् निगूढम् अथवा प्रकाशितवन्तः, तेन एव वयं भवतां महत्त्वस्य अनुग्रहम् इच्छामः। एषः स्तुत्यः स्तोत्रः, एषः गीतिः, दानशीलानां मारुतानां प्रियः अस्तु। द्वेषः दूरतः अपाकुरुत, हे महाबलिनः। भद्रैः सर्वदा अस्मान् रक्षत। ये देवाः येन कञ्चन रक्षन्ति, येन कञ्चन नयन्ति—हे अग्ने, वरुण, मित्र, अर्यमन्, मारुतः—तस्मै शरणं ददात। भवद्भिः सहोपकारेण, यजमानः युद्धे शत्रून् जयति; धनं महद् समृधिं च प्राप्नोति, यः भवद्भ्यः अनुग्रहम् इच्छन् उपास्ते। ऋषिः वसिष्ठः कदापि अपि क्षणमपि यूष्मान् न विस्मरति। अद्य, हे मारुताः, सोमस्य स्रवणे अस्मान् उपविशन्तु; सर्वे इच्छुकाः, पिबन्तु। ये मनुष्याः भवद्भ्यः शरणं प्राप्तवन्तः, तेषां रक्षणं युद्धे न कदापि विफलम्। भवतः सदा नूतनं सौम्यं मनः त्वाम् प्रति प्रवर्तते, हे उत्सुकाः। आगच्छन्तु, हे बलदातारः, तमः अपाकुरुत सोमपानाय; एतानि हविर्याणि गृह्णीत, हे मारुतः, अन्यत्र मा गच्छत। इह, अस्माकं बर्हिषि उपविशन्तु, दानशीलाः सन्तः उत्तमं धनं अस्मभ्यं दत्त; स्थिराः मारुताः, अत्र एव मधु सोमपानं यज्ञे मुद्यन्तु। ये भूषिताः, दीप्तस्वरूपाः, नीलपीठा हंसाः इव, विचरन्ति; भवतः सर्वे गणाः मम समीपात् न पृथक् उपविशन्तु, हे नराः, सोमस्रवणे रममाणाः। यः कश्चन, हे मारुतः, द्वेष्यभावेन अस्मान् हिंसितुम् इच्छति, हे वसवः, अथवा पार्श्वतः आघातुम् इच्छति—मायाजालात् अस्मान् विमोचयन्तु; तेजस्विना शस्त्रेण तं विनाशयन्तु। हे मारुतः, य एते उत्साहेन तप्ताः हविः ददति, तेषां एषा आहुतिर्गृह्यताम्; भवद्भिः रक्षां अस्मासु स्थापयन्तु, हे रिपुघ्नाः। गृहस्थस्य यज्ञे आगच्छन्तु, हे मारुतः, अनुपस्थिताः मा भवन्त; अस्मासु भवतः दानशीलानां रक्षां स्थापयन्तु। अत्र, हे सत्यबलिनः, धिमन्तः, सूर्यवत् दीप्तिमन्तः, यज्ञाय यूयं मारुताः मया वरणीयाः। त्र्यम्बकं यजामहे सुगन्धिं पुष्टिवर्धनम्; मृत्योः मुक्षीय मामृतात् इति वयं पूजयामः। यत् किञ्चिद् अद्याहं भाषे, हे सूर्य, उदिते, तत् मित्रवरुणयोः सत्यं भवतु; अदिते, वयं तव प्रियाः स्याम, देवेषु गीतैः स्तुवन्तः, हे अर्यमन्। एषः सूर्यः, हे मित्रवरुणौ, नरदृष्ट्या उदेति, द्वौ मार्गौ विचरन्; सः स्थितस्य गतस्य च रक्षकः, मनुष्येषु ऋजु-कुटिलयोः पर्यवेक्षते। सप्त हरयो युक्ताः सभायां सूर्यं वहन्ति, घृतश्चुत् दीप्तिमन्तम्; मित्रवरुणौ, यूयं वासांसि स्थापयथः, सः नेता इव सन्तानानि पश्यति। दीप्ताः मधुमतीः रश्मयः उदिताः, सूर्यः दिवम् आरुरोह; यस्य कृते, हे आदित्या, मार्गाः विशुद्धाः—मित्रः, अर्यमन्, वरुणः च मिलित्वा। एते असत्यस्य रक्षकाः—मित्रः, अर्यमन्, वरुणः एव; सत्ये स्थिताः, स्वगृहे वर्धमानाः, आदितेः महाबलिनः अप्रमादिनः पुत्राः। मित्रवरुणौ, दूरदर्शिनौ, स्वबुद्ध्या अबुद्धीन् अपि प्रबोधयतः; मनीषया धीरान् अपि नयतः, सर्वं दुःखं सुगमेन पारयतः। एते, दिवि पृथिव्यां च, सततम् अवेक्षन्तः, अप्रमत्ताः, अबुधान् अपि नयन्ति; नदीः अपि विस्तीर्णाः सन्त्यः, तत्र सेतु अस्ति—ते अस्मान् अतीरयन्तु। यत् किञ्चिद् अदितिः रक्षां ददाति, यद् मित्रवरुणौ सुदासे ददातः, तत्र अस्माकं सन्ततिं स्थापयेम; देवद्वेषं किञ्चित् कर्म न कुर्मः, हे शीघ्रगामिनः। यः वरुणेन संयतः, सः ऋत्विक्भिः सह हविः जुहुयात्; अर्यमन् वैराणि नुदतु, महाबलिनः सुदासाय विस्तीर्णां भूमिं ददतु। स्मृतिरपि विफलासु, एते महाबलिनः सहसा स्थिराः भवन्ति; भयात् यूष्माकं, हे महाबलिनः, जनाः प्रेर्यन्ते; कौशलस्य प्रभावात् अस्मासु कृपां कुरुत। यः ऋत्विजे उत्तमं चिन्तनं जनयति, यः धनस्य श्रेष्ठां स्पर्धां करोति, दानशीलाः, मघवन्तः, आर्याय क्रोधं निरुद्धवन्तः, शुभे अधिष्ठाने विस्तीर्णं गृहम् स्थापयन्त। एषः दिव्यः ऋत्विक् मित्रवरुणयोः यज्ञाय नियुक्तः; सर्वेभ्यः क्लेशेभ्यः अस्मान् पालयेत्, तान् दुःखानि दूरं नेतु, सदा अस्मान् आशिषा रक्षतु। सूर्यः, सुन्दररूपः, वरुणस्य देवतानां च चक्षुः इव उदेति; सः विश्वान् लोकान् पश्यन् व्याप्नोति, जनानां चेष्टितम् अपि वेत्ति। मित्रवरुणाभ्यां ऋत्विक् दीर्घश्रुतं स्तोत्रं उन्नयति; यूयं तस्य प्रार्थनां बुद्ध्या पालयथः, कर्मणाः तस्य वर्षाणि पूरयथः। पृथिव्याम्, मित्रवरुणौ, दिवि चोच्चे, यूयं दानशीलाः, औषधीषु जनासु च स्वान् गुप्तीन् स्थापयथः, अपलकाः सन्तः रक्षन्तः। मित्रवरुणयोः क्षेत्रं स्तौमि; तयोः महिमा उभे लोकौ बध्नाति। ये यज्ञहीनाः अपत्यहीनाः च, तेषां मासाः व्यर्था गच्छन्ति; परं अस्माकं स्तोत्रं हविश्च भवद्भ्यः अतीर्यते। भवतः सर्वाणि कर्माणि अव्यभिचारिणि; तत्र न किञ्चिद् विचित्रं, न रहस्यम्; पापेषु पुरुषेषु मायाः तिष्ठति, अपूजितेषु भवतः रहस्यं न दृश्यते। भक्त्या मित्रवरुणयोः यज्ञं वर्धयामि, विघ्नं विना आह्वयामि; नूतनानि स्तोत्राणि प्रेषयामि, एषा प्रार्थना प्रियं गृह्यन्ते। एषः दिव्यः ऋत्विक् मित्रवरुणयोः यज्ञाय नियुक्तः; सर्वेभ्यः क्लेशेभ्यः अस्मान् पालयेत्, तान् दुःखानि दूरं नेतु, सदा अस्मान् आशिषा रक्षतु। सूर्यः, महान् रश्मिभिः दीप्तिमान् उदेति, सर्वेषां मानवजातीनां जन्मनि निरीक्षते; सः दिवसि समः, उज्ज्वलः, कौशलात् कृतः, सुकृत्कर्तृभिः निर्मितः। सः सूर्यः अस्माकं पुरतः उदेति, एतेभिः स्तोत्रैः, गीतैः च; वयं मित्रवरुणार्यमणाग्निभ्यः निर्दोषत्वाय वदामः। वरुणमित्राग्नयः, धर्मिष्ठाः, अस्मभ्यं सहस्रं दानानि ददतु; द्युतिमन्तः अस्मभ्यं श्रेष्ठं यशः ददतु, स्तोत्रैः अस्माकं कामं पूरयन्तु। हे द्यावापृथिवी, हे अदिते, अस्मान् पालयत, यूयं यः जनयित्वा, उत्तमं कुलम्; न वरुणस्य, न वातेः क्रोधं प्राप्नुमः, न मित्रस्य अनुग्रहम् हानिम्। आयुः कृते बाहू प्रसारयत, अस्माकं क्षेत्रं स्नेहेन विमोचयत; अस्मान् जनासु कीर्तिमन्तः कुरुत, हे युवानः, मित्रवरुणौ, शृणुत, अहं आह्वये। इदानीं मित्रवरुणार्यमणः अस्माकं च पुत्राणां च कृते स्थानं ददतु; सर्वे मार्गाः अस्माकं सुगमाः, शुभाः च स्युः, सदा अस्मान् आशिषा रक्षन्तु। एवं ऋषिः श्रद्धया, भक्त्या च, मारुतादीन् देवतान्, मित्रवरुणादीन् च, स्तौति, तेषां अनुग्रहेण समृद्धिं, रक्षां, आयुः, यशः, अमृतत्वं च प्रार्थयति।