मारुताः पूज्याः, मधुरं नाम युष्माकं स्तूयते। यज्ञेषु बलवन्तः प्रमोदयन्ते; युष्माकं महिमा स्वर्गमपि पृथिवीं च कम्पयति, यदा यूयं महाबलिनः प्रयातः, तदा आपः पूरयथ। स्तोतारं मारुताः सदा अवलोकयन्ति, यज्ञस्य गीतस्य नेतारः भवन्ति। अद्य, प्रमुदिताः, युष्माकं कृते समित्सु कुशेषु उपविशत, अस्माकं हिताय। नान्ये मारुताः इव सन्ति, ये सुवर्णायुधैः सुवर्णवपुषः च दीप्ताः। दिवं पृथिवीं च सर्वतः भूषिताः, शोभनैः भूषणैः विराजन्ते। हे मारुताः, युष्माकं विद्युत् अस्माकं वृद्धये अस्तु; यदि मानवदौर्बल्येन किञ्चित् अपराधं कृतवन्तः, तर्हि मा अस्मान् दरिद्रतां नयत। युष्माकं शुभा भावना अस्मासु सदा अस्तु। कर्मणि कृतमपि सति, हे मारुताः, यूयं गर्जथ, निर्मलाः, शुद्धाः, दीप्तिमन्तः च। शुभैः चिन्तनैः अस्मान् पालयत; दानैः अस्मभ्यं श्रीं दत्त। स्तुताः मारुताः सर्वैः नामभिः हव्यं गृह्णन्तु; अमृतस्य भागं सन्ततये दत्त, धनं, शुभवाक्यं, दानानि च दत्त। स्तुताः मारुताः सर्वस्मिन् साहाय्येन आगच्छन्तु; उदाराः, सर्वरक्षिणः, समीपं यान्तु। युष्माभिः स्वबलात् वयम् समृद्धिं प्राप्नुमः—सर्वदा मंगलैः अस्मान् रक्षत। समूहम् उद्दिश्य स्वरेण स्तुतिः क्रियताम्; दिव्ये क्षेत्रे बलिनं तं स्तुमः। ते महात्मानः स्वर्गं पृथिवीं च कम्पयन्ति; न तेषां शिखरं नाशेन ह्रियते। जन्मनः एव, हे मारुताः, यूयं उग्राः, बलिनः, दृढसंकल्पिनः च। महाबलिनः तेजस्विनः, सर्वं जगत् युष्माकं आगमनं बिभेति, सूर्यद्रष्टारः। उदारस्य महाबलम् दत्त, हे मारुताः, उत्तमां स्तुतिं गृह्णन्तः। मार्गे आगत्य, शत्रुं नुदत, शोभनैः सहायैः अस्मान् पालयत। युष्मत् एव विप्रः शतगुणः, बलवान् सहस्रगुणः, राज्ञः शत्रुहन्ता भवति। तत्र युष्माकं प्रेरणाः प्रबलाः सन्तु। रुद्रस्य दयालवः मारुताः पुनः अस्मान् प्रति आगच्छन्तु। यद् गूढं यद् प्रकाशितं, तेन वयं बलिनां प्रसादं याचामः। एषा स्तुतिः, एषः गीतः, उदारमारुतानां प्रीतये अस्तु। द्वेषं दूरं नुदत, हे महाबलिनः; सदा मंगलैः अस्मान् पालयत। ये देवाः रक्षन्ति, ये नेतारः—अग्ने, वरुण, मित्र, अर्यमन, मारुतः—तेषां शरणं दत्त। युष्माभिः सहायेन, हे देवाः, यजमानः शत्रून् संग्रामे जयति। यः भवताम् अनुग्रहेण सेवते, सः समृद्धिं, महद्द्रविणं च प्राप्नोति। वसिष्ठः क्षणमपि युष्मान् न विस्मरति। अद्य, हे मारुताः, सोमपेषणे अस्मान् समागच्छत; सर्वे इच्छन्तः पिबत। येषां नराणां संग्रामे रक्षणं न व्यर्थं भवति, ते युष्माकं अनुग्रहम् अपश्यन्; युष्माकं सदा नूतनं सौमनस्यं भवति, हे उत्सुकाः। आगच्छत, हे बलदातारः, अन्धकारं पिबनाय नुदत; एतानि हव्यं गृह्णीत, हे मारुताः, अन्यत्र मा गच्छत। आगच्छत, अस्माकं कुशेषु उपविशत, दातारः सन्तः अस्मभ्यं श्रीं दत्त; अचलाः मारुताः, सोमस्य मधुमति यज्ञे प्रमुद्यध्वम्। अलंकृताः, दीप्तस्वरूपाः, नीलपृष्ठहंसाः इव, निर्गताः; युष्माकं गणः मम समीपे उपविशतु, सोमपेषणे प्रमोदमानः। योऽपि, हे मारुताः, दुष्टेन भावेन अस्मान् हिंसितुम् इच्छति, हे वसवः, पार्श्वतः हन्तुम् इच्छति—मायाजालात् अस्मान् विमोचयत; ज्वलन्तेन आयुधेन तं विनाशयत। उत्साहेन तप्यमानानां हव्यं गृह्णीत, हे रिपुघ्नाः, युष्माकं रक्षणं अस्मासु अस्तु। गृहस्थस्य यज्ञे आगच्छत, हे मारुताः, मा अनुपस्थिताः भवत; युष्माकं रक्षणं, हे उदाराः, अस्मासु अस्तु। हे सत्यबलिनः, प्राज्ञाः, सूर्यसदृशदीप्तयः, युष्मान् मारुतान् यज्ञाय वृणोमि। त्र्यम्बकं यजामहे सुगन्धिं पुष्टिवर्धनम्; उर्वारुकमिव बन्धनात् मृत्योर्मुक्षीय मामृतात्। यत् अहम् अद्य भाषे, हे सूर्य, उदिते, तत् मित्रवरुणयोः सत्यं भवतु; अदिते, वयं तव प्रियाः स्याम, देवेषु स्तुवन्तः, हे अर्यमन। एषः सूर्यः, हे मित्रवरुणौ, मनुष्यदृष्ट्या उदेति, द्वौ मार्गौ चरन्; सः स्थास्नुचरस्य रक्षकः, समदृक्, सः मनुष्येषु ऋजु-कुटिलयोः पश्यति। सप्त हरयो युक्ताः, सभायां सूर्यं वहन्ति, घृतप्रतीकम्; मित्रवरुणौ, भवन्तौ निवासान् स्थापितवन्तौ, सः नेता इव सन्तानानि पश्यति। दीप्ताः मधुमद्रयः उदिताः, सूर्यः दिवं आरुह्य विराजते; यस्य कृते, हे आदित्या, मार्गाः प्रशस्ताः—मित्र, अर्यमन, वरुणः च। एते अनृतनिग्रहाः—मित्र, अर्यमन, वरुणः एव; सत्ये स्थिताः, निवासे ववृद्धुः, महाबलिनः, अदितेः अपराजितपुत्राः। मित्रवरुणौ, दूरदृष्ट्या, मूढानपि प्राज्ञैः कुर्वन्ति; प्राज्ञानपि मन्त्रेण योजयन्ति, सर्वदुःखात् अस्मान् रक्षन्ति। दिवि पृथिव्यां सदा जाग्रतः, मूढान् नेतारौ; अपि नद्यः विस्तीर्णाः स्युः, तत्र सेतुर्भवति—अस्मान् अस्मात् पारं नयताम्। यद् अदितिः रक्षिका यच्छ्रेयः यच्छति, यद् मित्रवरुणौ सुदासे दत्तः—तत्र अस्माकं अपत्यं पौत्रं च स्थापयेम; देवद्रुह्यं कर्म न कुर्म, हे शीघ्रगामिनः। यः वरुणेन नियमितः, सः ऋत्विजः सहायेन हविः जुहोतु; अर्यमा वैराणि निवर्तयतु, महान्तः सुदासाय विस्तीर्णं क्षेत्रं ददतु। स्मृतौ अपि क्षीणायां, एते महान्तः सहसा बलं धारयन्ति; युष्माकं भीतया, हे महाबलिनः, जनाः चलन्ति, कौशलस्य महत्त्वेन, अस्मान् दयध्वम्। यः ऋत्विजे उत्तमान् चिन्तां जनयति, यो धनस्य श्रेष्ठस्य कृते यतते, उदाराः मागवानः आर्याय क्रोधं निगृह्णन्ति, शुभं प्रतिष्ठां स्थापयन्ति। एषः देवऋत्विज् मित्रवरुणयोः यज्ञाय नियुक्तः; सर्वदुःखात् अस्मान् पालयत, तानि अस्मद् दूरं कुरुत, सदा अशिषा अस्मान् रक्षत। सूर्यः, शोभनरूपः, वरुणस्य देवतानां च नेत्रम् इव उदेति; सः विश्वान् लोकान् व्याप्य, सर्वं निरीक्षते, मनुष्येषु चेष्टां वेत्ति। मित्रवरुणयोः प्रति, प्रजापतिः ऋषिः दीर्घश्रुतानि स्तोत्राणि उन्नयति; युष्माभिः तस्य प्रार्थनाः प्राज्ञकर्मणा बध्नन्ति, कर्मभिः तस्मै संवत्सरान् पूरयन्ति। पृथिव्याम्, हे मित्रवरुणौ, दिवि च, उदारौ, भवन्तौ, औषधिषु जनासु च निग्रहीतान् गुप्ताः स्थापयथः, सदा अनिमिषदृष्ट्या रक्षन्तः। एवं, ऋषिः, यजमानः, सर्वे जनाः च, मारुतान्, मित्रवरुणार्यमणादीन् च, स्वस्तये, समृद्धये, अनुग्रहे च, स्तुवन्तः, तेषां कृपया सर्वं कल्याणं प्राप्नुवन्ति।