मरुतः सर्वे सदा मनोहराः, तेजस्विनः, शोभायमानरूपाः, ऐश्वर्येण संयुक्ताः, बलवतः, भीमबलप्रदर्शिनः च भवन्ति। तेषां शक्तिः तिव्रतम्, स्थैर्यं दृढम्, ऊर्जा दीर्घकालपर्यन्तं स्थिता; मरुतां गणः अतीव महाबलसम्पन्नः। तेषां तेजः प्रकाशितम्, क्रोधः घोरः, चेतांसि च सदा उद्बोधितानि, यथा कश्चन ऋषिः स्वबलं स्वगणस्य प्रेरयेत्। मरुताम् विद्युत् अस्मान् रक्षतु, तेषां दुष्टभावः अस्मान् न समीपं गच्छतु। अहं तेषां प्रियं नाम आह्वयामि, हे शीघ्रगामिनः मरुतः, यज्ञे तुष्टाः भवन्तः। स्वशस्त्रैः सुसज्जिताः, शुभाभरणैः भूषिताः, प्रत्येकः स्वस्वरूपेण प्रकाशितः। शुद्धाः भवन्ति युष्माकं हवयः, हे मरुतः, शुद्धेषु; अहं शुद्धं हविः शुद्धेभ्यः समर्पयामि। सत्यम् एव युष्माकं यज्ञे समीपं गच्छथ, शुद्धजाता, शुद्धाः, दीप्तिमन्तः च। युष्माकं स्कन्धेषु अभरणानि, उरसि सुवर्णमयाः भूषणानि विराजन्ते। यथा विद्युतः वारिवृष्ट्या सह दीप्तयः, तथा स्वशस्त्रैः क्रमशः गच्छन्तः प्रकाशिताः। महान्ति कर्माणि युष्माकं प्रवर्तितानि, युष्माकं नामानि यज्ञेषु कीर्त्यन्ते। अयं सहस्रगुणितः, श्रेष्ठः भागः गृहाय युष्मभ्यं समर्प्यताम्। यदि, हे मरुतः, स्तोतुः स्तुतिं शृणुथ, यः प्रेरितः, यज्ञे बलिष्ठः, तदा शीघ्रं धना वीर्यं च प्रयच्छत; अन्यः कश्चन अस्मान् न अतिक्रमेत, हे गर्जन्तः। यथा अश्वाः शीघ्राः, सुसज्जिताः, यथा युवानः शोभायमानरूपाः, भवन्ति, तथा भवन्तः मरुतः, प्रासादेषु वसन्ति, वत्सवत् दीप्तिमन्तः, क्रीडायाम् उत्सुकाः। प्रसादं कुरुत, हे मरुतः, दयां च दत्त; उभे लोकौ सुखप्राप्यौ कुरुत। युष्माकं हिंसा पशुषु मनुष्येषु च दूरं गच्छतु; सौम्यभावेन, हे वसवः, अस्माकं नमः स्वीकुरुत। ऋत्विक् उपविष्टः युष्मान् आह्वयति, स्तुत्या, दानं इच्छन्। यः उत्सुकः, बलिष्ठः, रक्षकः, सः स्तोत्रैः युष्मान् आह्वयति, हे मरुतः। एते मरुतः बलं ददाति, एते शक्तये नमन्ति; एते स्तोतुः स्तुतिं रक्षन्ति, द्वेषं प्रतिपक्षे स्थापयन्ति। एते मरुतः दुर्बलान् अपि सहायन्ति, वसवः नम्रान् अनुगृह्णन्ति। तमः सर्वं दूरं कुरुत, हे महाबलिनः, अस्मभ्यं सन्ततिं प्रजां च दत्त। युष्माकं दानानि, हे मरुतः, अस्मद्भ्यं मा निवर्तन्त; अस्माकं भागविभागे न चिरं योजयत। वाञ्छितं भागं अस्मभ्यं वितरत, हे वसवः, यदि युष्माकं वीर्यं उत्तमजम्। यदा जनाः आत्मना सह संयुज्यन्ते, वीराः, अश्वैः बलिनः, ओषधिषु, गणेषु च, तदा, हे मरुतः, हे रुद्रस्य पुत्राः, युद्धेषु अस्माकं रक्षका, विजयीभूताः भवत। बहु युष्माभिः कृतम्, हे मरुतः, पितृभिः यः स्तुतः स्तोत्रः। मरुतां सह भीमाः, युद्धेषु विजयीभूताः, मरुतां सह प्रतिग्रहो, शीघ्रश्वः अपि लभ्यते। अस्मासु एकः महावीरः अस्तु, हे मरुतः, जनानां मध्ये बलवान्, स्वामी, व्यवस्थापकः च; येन वयं आपः तराम, सुरक्षितवासाय। अस्माकं स्वगृहैः सह युष्मान् समीपं गच्छेम। इन्द्रः, वरुणः, मित्रः, अग्निः, आपः, ओषधयः, वनानि च, अस्माकं कृते एतत् स्वीकुर्युः। मरुतां अङ्के शरणं प्राप्नुयाम। भद्रैः सदा अस्मान् पालयन्तु। हे मरुतः, युष्माकं मधुरं नाम स्तूयते; यज्ञेषु बलवन्तः हृष्यन्ति। ये स्वबलात् स्वर्गं पृथिवीं च कम्पयन्ति, उद्गच्छन्ति, ते स्रोतः पूर्णयन्ति। मरुतः स्तुतिं शृण्वन्ति, स्तोत्रस्य नेतारः; अद्य, हृष्टाः, अस्माकं यज्ञे, सभायाम् उपविशन्तु, अस्माकं कृते। अन्ये न सन्ति यथा एते मरुतः, ये सुवर्णशस्त्रैः, सुवर्णदेहेन च शोभन्ते। दिवि पृथिव्यां च, सर्वे अलङ्कृताः, स्वाभरणानि शोभायाम् बद्धानि। युष्माकं विद्युत्, हे मरुतः, अस्माकं वृद्धये अस्तु। यदि किञ्चित् मानवदोषात् कृतम्, तर्हि अस्मान् दरिद्रतां मा नयत; युष्माकं श्रेष्ठा भावना अस्मासु सदा अस्तु। कर्मणि कृतमपि, हे मरुतः, भवन्तः गर्जन्ति, निर्मलाः, शुद्धाः, दीप्तिमन्तः। शान्तया भावना अस्मान् रक्षन्तु, हे पूज्याः; दानैः समृद्धिं दत्त। स्तुताः मरुतः अस्माकं हविं शृण्वन्तु, सर्वैः नामभिः। अमृतस्य भागं अस्माकं सन्ततये दत्त; धनं, शुभवाक्यं, दानं च दत्त। स्तुताः मरुतः सर्वसहायेन आगच्छन्तु; दातारः, सर्वत्र रक्षकाः, समीपं यान्तु। ये स्वबलात् अस्मान् पुष्णन्ति—भद्रैः सदा अस्मान् पालयन्तु। मरुतां गणाय, दिव्ये क्षेत्रे बलिनः, संयुक्तया गिरा स्तुतिः क्रियताम्। ते स्वमहिम्ना दिवं पृथिवीं च कम्पयन्ति; शिखरं नाशेन न गृहीयते। जन्मनः एव, हे मरुतः, तिव्राः, भीमाः, दृढसंकल्पाः च भवन्ति। ये बलवत्तराः, ऊर्जा-सम्पन्नाः, जगत् सर्वं युष्माकं आगमने भीतं भवति, हे सूर्यदर्शिनः। दानशीलान् महाबलं दत्त, हे मरुतः, अस्माकं स्तुतिं स्वीकृत्य। मार्गे आगत्य, शत्रून् अपास्य, अस्मान् उज्ज्वलैः सहायैः रक्षत। युष्माभ्यं, हे मरुतः, ऋषिः शतगुणः, बलवान् सहस्रगुणः। राजा शत्रुं हन्ति, युष्माकं प्रेरणया। तस्यैव कार्याय युष्माकं भावनाः प्रभूततमा भवन्तु। रुद्रस्य दयालवः ये मरुतः, तान् पुनः अस्माकं समीपं आगच्छन्तु। यद् युष्माभिः गूढं वा प्रकाशितं, तेन वयं महाबलिनः अनुग्रहं याचामः। इयं स्तुतिः, इदं गीतं, दानशीलानां मरुतां प्रियं अस्तु। द्वेषं दूरं कुरुत, हे महाबलिनः। भद्रैः सदा अस्मान् पालयन्तु। ये देवाः यं रक्षन्ति, येन मार्गदर्शिनः भवन्ति—अग्ने, वरुण, मित्र, अर्यमन्, मरुतः—तस्मै शरणं दत्त। युष्माभिः, हे देवाः, यजमानः शत्रून् युद्धे जयति। सः समृद्धिं, महाधनं च प्राप्नोति, यः भवद्भ्यः अनुग्रहं याचते। वसिष्ठः क्षणमपि युष्मान् न विस्मरति। अद्य, हे मरुतः, सोमपेषणे अस्माकं समीपं आगच्छत; सर्वे इच्छन्तः, पिबत। युद्धे ये नरः भवद्भ्यः अनुग्रहं याचन्ते, तेषां रक्षणं न विफलम्; युष्माकं नूतनः अनुग्रहः सदा तेषां प्रति प्रवर्तते, हे उत्सुकाः। आगच्छत, हे बलदातृणः, तमः अपाकुरुत सोमपानाय; एतानि हविः स्वीकुरुत, हे मरुतः, अन्यत्र मा गच्छत। आगच्छत, अस्माकं बर्हिषि उपविशत, दातारः सन्तः, अस्मभ्यं शोभनं धनं दत्त; ध्रुवाः मरुतः, अत्र सोमपाने, यज्ञे च, हृष्यन्तु। ये भूषिताः, शोभायमानरूपाः, नीलपृष्ठ-हंसवत्, विहाय प्रस्थिताः; युष्माकं गणः मम समीपं न उपविशतु, हे नरः, सोमपेषणे हृष्यमाणाः। एवं मरुतां महिमा, तेजः, दया, रक्षणं च, ऋषिभिः स्तूयमाना, यज्ञेषु पूज्यमाना, सर्वदा अस्मान् पालयतु।