वसिष्ठः धनकामः सन् अग्निं महाबलिनं विश्वतोमुखं स्तौति स्म। सः अस्माकं कृते अन्नं धनं बलं च विस्तारयामास; सः नः सर्वदा श्रेयसा रक्षतु। ततः देवभक्ताः श्रद्धया स्वाध्यायेषु स्वर्गमग्निं भूमिं च पूजयन्ति, यद् यज्ञस्य पोषणाय। तयोः प्रार्थनाः, हे धीरौ, अनुत्तमाः, सर्वत्र शाखावत् व्याप्यन्ते। यज्ञः रथस्य इव युक्त्या प्रवर्त्यताम्; एकचित्ताः सुमनसः सञ्जायन्ताम्, घृतं च वहन्तः। सम्यक् कुशं विस्तारयन्तु, दिव्याः ज्वलनाः समुन्नताः सन्तु। यथा पुत्राः मातरं उपहारैः उपगच्छन्ति, तथा देवाः समिधं उपविशन्तु। सर्वज्ञः अग्निः अस्माकं क्रियाः नेतु; हे देवाः, द्वेषः न समीपं आगच्छतु। सत्यमृतस्य धारा, या सदा फलदायिनीः, स्वेच्छया वहन्तु, हे पूज्याः। अद्यैव महत्तरं धनं प्राप्तुम् आगच्छन्तु; एकचित्ताः सञ्जाताः प्रयत्नं कुर्वन्तु। एवं, हे अग्ने, अस्माकं जनाय अनुग्रहः स्यात्; त्वया सह, महाबलिन, वयं कदापि न पराजिताः स्याम। धनं मित्रं सञ्जातम्, सौमनस्ययुक्ते सभायाम्, अविघ्नाः स्याम; सः नः श्रेयसा सर्वदा रक्षतु। ततः अहम् दधिक्रां, अश्विनौ, उषसम्, प्रज्वलितमग्निम्, भगं, इन्द्रं, विष्णुम्, पूषाणं, ब्रह्मणस्पतिं, आदित्यान्, द्यावापृथिवी, आपः, ज्योतिर् इति सर्वान् आह्वयामि। दधिक्रां श्रद्धया प्रबोधयन्तः, यज्ञस्य प्रति गच्छन्तः, देवीम् इलाम् समिधे उपविश्य, अश्विनौ प्राज्ञौ सुलभौ च आह्वयामः। दधिक्राम् ज्ञात्वा, अग्निं, उषसम्, सूर्यं, गावः, श्वेतां, बभ्रुं, वरुणस्य चतस्रः स्मरामि; ताः सर्वाः पापानि अस्मद् वयम् निवर्तयन्तु। दधिक्राः प्रथमो, विजयी अश्वः, रथेषु अग्रणी, विज्ञानी; सः उषसा, सूर्येण, आदित्यैः, वसुभिः, अङ्गिरोभिः सह संयुक्तः अस्ति। सः दधिक्राः अस्मान् ऋतेन पन्थानं नेतु, सत्यस्य मार्गे अनुगच्छतु; दिव्यः अग्निः अस्माकं शृणोतु; सर्वे महान्तः अमृतासः शृण्वन्तु। ततः भगवतः सवितुः, यः दातारः, अश्वयुजाः अन्तरिक्षं व्याप्य आगच्छतु; सः हस्ते श्रेयांसि धारयन्, अस्मान् समृद्ध्या स्थापयतु। तस्य भुजौ, दृढौ, विस्तीर्णौ, हिरण्ययौ, स्वर्गात् प्रसारितौ; तस्य महिमा दृश्यताम्, सूर्यः अपि तस्य अनुग्रहम् अस्माकं कृते अनुयातु। सविता देवः, बलवान् उदारः च, अस्मान् धनं ददातु; विश्वव्यापिनीं शक्तिं वितरन्, मृत्युलोकस्य अन्नं अस्मभ्यं ददातु। एते स्तोत्राणि सवितारं स्तुवन्ति, सुमधुरवदनं, पूर्णहस्तं, दीप्तिमन्तं; सः अस्मभ्यं तेजः महत्त्वं च ददातु; सः नः श्रेयसा रक्षतु। रुद्राय, दृढधन्वने, त्वरितबाणाय, दिव्याय, स्वयम्भुवे, महते, दीर्घायुषे, स्रष्ट्रे, तीक्ष्णबाहवे एते स्तोत्राणि समर्पितानि; सः अस्माकं शृणोतु। सः पृथिव्याः गृहे जन्मनि च अधिपतिः, दिवि च राज्यं करोति; सः अस्मान् अभयं ददातु, समीपं आगच्छतु; हे रुद्र, अस्मासु सौम्यः भव। तव विद्युत् दिवः मुक्त्वा, पृथिव्यां विचरन्तु, अस्मान् रक्षतु; तव सहस्राणि औषधीनां अस्मान् शमयन्तु; अस्माकं सन्ततिं न हिंसयः। मा अस्मान् तुद, रुद्र; मा अस्मान् दूरं कुरु; त्वदीयं क्रतौ आयुषः कामाय अनुग्रहं देहि; नः श्रेयसा रक्षतु। आपः, याः प्रथमा देवेषु सेवां कुर्वन्ति, इन्द्रस्य पानाय प्रवाहं निर्मिमीत; वयम् यूयं शुद्धाः, मधुराः, घृतसिक्ताः, मध्वा सिक्ताः इच्छामः। ताः आपः, या मधुमतीः, शीघ्रवाहिनीः, वयं प्राप्नुयाम; यासु इन्द्रः वसुभिः सह रमते, वयं ताः उपास्य अद्यैव प्राप्नुयाम। दिव्याः आपः, शतं प्रक्षालिताः, स्वभावे हृष्टाः, स्वपथं गच्छन्ति; ताः इन्द्रस्य नियमं न लङ्घयन्ति; ताभ्यः घृतवत् आहुतीः दीयन्ताम्। याः सूर्येण रश्मिभिः विस्तारिताः, याभिः इन्द्रः प्रवाहस्य मार्गं उद्घाटयत्; ताः नद्यः अस्मान् मार्गं ददातु; श्रेयसा रक्षन्तु। ऋभवः, धनदायिनः, सोमकाले अस्मान् प्रहृष्यन्तु; वः शुभा मनांसि अस्मान् प्रति आगच्छन्तु, दक्षिणः वः रथं वहन्तु। वयं ऋभुभिः सह, महता सह, बलबलिनः स्याम; वजः अस्मान् बलप्राप्तौ रक्षतु; इन्द्रेण सह शत्रून् विजेष्याम। यः प्राचीनः आदेशः अपि अद्यापि प्रवर्तते; आर्यस्य सर्वे आज्ञाः स्थिराः; इन्द्रः, ऋभुक्षाः, वजः शत्रूणां मदं भग्नवान्, वीर्यं स्थापयामास। अधुना, हे देवाः, अस्मभ्यं विस्तीर्णं मार्गं कुरुत; सर्वे एकत्र अस्माकं सहायाः भवत; वसवः अस्मान् धनं ददातु, श्रेयसा नः नित्यं पालयन्तु। समुद्रसम्भूताः, आपः, शुद्धिकराः, कदापि न स्थायिन्यः, इन्द्रेण वज्रिणा प्रेषिताः, अस्मान् रक्षन्तु। याः दिव्याः, प्रवहन्त्यः, उत खुद्यन्त्यः, स्वयं उत्पन्नाः, समुद्रं प्रति यान्ति, शुद्धाः, दीप्तिमन्तः; ताः अपि अस्मान् रक्षन्तु। यासु वरुणः राजा, मध्ये चरन्, सत्यानृतयोः विवेचकः; ताः शुद्धाः, दीप्ताः, मधुमतीः आपः अस्मान् रक्षन्तु। यासु वरुणः, सोमः, सर्वे देवाः बलं प्रीणन्ति; यासु अग्निः वैश्वानरः प्रविष्टः; ताः दिव्याः आपः अस्मान् रक्षन्तु। मित्रावरुणौ, अत्र अस्मान् पालयताम्; न कुटुम्बः, न जनः, न कश्चन अस्मान् हिंसयेत्। दुष्करं, अदृष्टं, दूरं स्थापितवान्; सर्पः पादेन न हिंसयेत्। यदि अस्ति कश्चित् अस्थि, अश्मा, कंटकः, वा पादाङ्गुल्याः समीपे, हे अग्ने, तेजस्विन्, तत् दूरम् अपाकुरु; सर्पः पादेन न हिंसयेत्। यत् किंचिद् स्रंसद्, यत् नद्यां, यत् औषधिभ्यः विषम्, सर्वे देवाः निरृतिश्च तत् दूरं कुर्युः; सर्पः पादेन न हिंसयेत्। या प्रवहन्ति, या तिष्ठन्ति, या उदेति, या गभीराः, या निर्जलाः नद्यः, सर्वाः आप्यायमानाः, शुभाः, दिव्याः, अहिंस्राः अस्माकं सन्तु; सर्वाः नद्यः अस्मान् अहिंस्राः सन्तु। आदित्यैः नूतनया कृपया वयं तेषां शरणं लभेम, शान्तिपूर्णम्। अनघाः, अदितेः अनुग्रहे, महान्तः श्रुत्वा एतां आहुतीं गृह्णन्तु। आदित्या, अदितिः अस्मान् हर्षयन्तु—मित्रः, अर्यमन्, वरुणः, श्रेष्ठतमाः; ते अस्माकं लोकस्य रक्षकाः स्युः; सोमम् अद्य अस्माकं कृते पिबन्तु। सर्वे आदित्या, सर्वे मरुतः, सर्वे देवाः, सर्वे ऋभवः, इन्द्रः, अग्निः, अश्विनौ च—यूयं सर्वे स्तूयमाना अस्मान् श्रेयसा नित्यं पालयत। वयं आदित्याः, अदितेः, वसवः, त्रैलोक्ये देवेषु, मर्त्येषु च, रक्षिताः स्याम। मित्रावरुणौ, वयं विजयी स्याम; द्यावापृथिवी, यथा यूयं समृद्ध्यथः, तथा वयं समृद्ध्येम। मित्रः, वरुणः अस्मान् न हिंसयेत्; रक्षकाः अस्माकं सन्ततिं पालयन्तु। वयं न पितृदोषं पश्येम; वयं वसवः, यत् युष्मभ्यं न रोचते, तत् न कुर्मः। एवं ऋषिः, देवाः च, यज्ञे, स्तुतिभिः, प्रार्थनाभिः, आप्तिः, रक्षणं, समृद्धिं च प्रार्थयन्ति, सम्यग् अनुग्रहं प्राप्नुवन्ति।