इन्द्रः, न तव सदृशः कश्चन अन्यः, न दिव्यः न भूम्यः, न जातः न भविष्यन् अस्ति। त्वां वयं, दानवन् इन्द्रं, अश्वान् बलं च वाजिनः गवां च कामयमाना आह्वयामः। त्वं, महद् बलं लघुतरात् अस्मभ्यं वह, यः पुरातनः असि, बहूनां हितकर्ता, सर्वेषु स्पर्धासु सदा आह्वान्यो दानवान्। शत्रून् अस्माकं नुद, सत्यम् धनं नः दा, महद् धनं रक्षस्व, मित्राणां च बलं भव। पितेव पुत्रेभ्यः, नः धियं वह, पथ्यां नः शंस, यया जीवमानं ज्योतिः प्राप्नुमः। मा अस्मान् अनजानाः शत्रवः अतिशेरन्, मा पापं अस्मासु वसतु। त्वया वीर्येण वयं सदा अतिवर्तेम गम्भीराणि आपः। तत्र, शुक्लकेशाः दक्षिणशिखाः, प्रेरयन्तः धियः, हर्षयन्तः आगच्छन्। अहम्, उषसि, पुरुषेभ्यः ब्रवीमि—वासिष्ठाः, दूरात् रक्षत। ते, सोमेन समाहूताः, इन्द्रं दूरात् आनयन्, शत्रून् अतिक्रम्य, तस्य सोमात् पशद्युम्नस्य अपत्यस्य, इन्द्रः वासिष्ठान् अवृणोत। तैः एव सः नदीम् अतरत्, तैः एव प्रतिबन्धं अपातयत्, तैः एव, सुदासस्य दिवोदासपुत्रस्य कृते, इन्द्रः वासिष्ठानां स्तोत्रेण अग्रे अगच्छत्। प्रियाः, यूयं पितॄणां अक्षय्यं तेजः मन्त्रेण धारयथ, न प्रमाद्यथ, यतः महत्सु स्तोत्रेषु इन्द्रः वासिष्ठेषु बलं न्यधात्। ते, पिपासवः इव, दशराज्ञः राजा कृते, वासिष्ठाः प्रभासन्, इन्द्रः तेषां स्तोत्रं श्रुत्वा त्रित्सूनाम् अविराम् आकाशं अकुर्वत्। जनाः दण्डाः इव, भरताः बालाः संयम्यन्ते स्म, वासिष्ठः तेषां नेता अभवत्, त्रित्सूनां गणाः प्रसारयन्त। त्रयः लोकेषु बीजं विधत्ते, त्रयः महान्तः सुतपसः, ज्योतिषां नेता; त्रयः सोमाः उषसि संयुज्यन्ते, सर्वे वासिष्ठाः एतान् वेदन्ति। तेषां तेजः सूर्यस्य प्रभाम् इव, महत्त्वम् समुद्रस्य गम्भीरत्वम् इव, शक्तिः वातस्य सूनोः इव; वासिष्ठानां स्तोत्रं एव अनुकरणीयम्। हृदयस्य धियः सहस्रधाराः इव, ताः वासिष्ठाः यमस्य सीमाम् वितन्वन्त्यः, अप्सरसोऽभितः समागच्छन्। यदा मित्रावरुणौ त्वां दीप्तिमन्तं दृष्टवन्तौ, विद्युत् इव आवृतं, तदा तव जन्म अभवत्; वासिष्ठः महर्षिः जनैः उत्पादितः। त्वं वासिष्ठः, मित्रावरुणयोः पुत्रः, उर्वश्याः मनसा जातः; सर्वे देवाः त्वां दिव्यम् बिन्दुं पद्मे पतितं स्वशक्त्या जगृहुः। सः, उभयत्र विज्ञः, सर्ववित्, सहस्रदातृ, सदा दानवान्, वासिष्ठः अप्सरासु जातः, यमस्य सीमां अतिक्रम्य। सत्यं, सभायाम्, उभौ बलिनौ श्रद्धया एकं बीजं पात्रे अप्सुः सिञ्चन्तौ, तस्मात् अहम् उत्पन्नः, तस्मात् वासिष्ठः ऋषिः इति आहुः। सः उक्त्थं च साम च धारयन्, अश्मानं वहन्, प्रथमं भाषते; सुमना उपयात, वासिष्ठः दानवान् त्वां प्रति आगच्छति। दीप्तं दिव्यम् चिंतनं अस्मद् इच्छया यथारथम् शीघ्रं प्रेष्यताम्। ते पृथिव्याः दिवश्च उत्पत्तिं जानन्ति, आपः अधस्तात् वहन्त्यः शृण्वन्ति। आपः तस्य कृते वर्धन्ते, वीराः रणेषु भूमिं इच्छन्ति। तस्य कृते अश्वान् युञ्जीत, यथा इन्द्रः वज्रपाणिः सुवर्णभुजः। सः यज्ञाय प्रस्थातुं यथा पत्न्याः पत्यवे, अग्रे गच्छतु, तं स्वबलैः पुष्णुत। स्वबलैः यज्ञं रणेषु पुष्णुत, चिह्नं वीरं जनाय स्थापयत। तस्य तेजो बलात् उदेति, सः भूमिः इव भारं वहति। अहं देवान् आह्वये—अग्ने, ते आगच्छन्तु; धर्मे कृतं, अहं मनः स्थापयामि। तव प्रेरितं चिंतनं देवीं प्रति, स्वरं देवेभ्यः अत्र उन्नय। महाबलः वरुणः सहस्राक्षः एषां नदीनां गतिं अपश्यत्। सः राष्ट्राणां राजा, नदीनां भूषणम्, तस्य परमं ऐश्वर्यं सर्वव्यापि अस्ति। सः सर्वेषु जनपदेषु अस्मान् रक्षतु, अस्माकं यशः प्रथयतु, स्तुत्यः। शत्रूणां विद्युत् दूरं गच्छतु, सर्वं अमङ्गलं अस्मद् देहेभ्यः अपाकरोतु। अग्निः श्रद्धया हवीं गृह्णाति, स्तोत्रम् अग्रे प्रियतमं स्थाप्यते। देवैः सह आप्यस्य सूनुं अस्माकं मित्रं कुरुत, सः अस्मासु अनुकम्पाम् करोतु। पद्ममुखैः अहं नदीनाम् अधः स्थितं सर्पं स्तौमि, यः लोके उपविष्टः अस्ति। सर्पः अस्मान् मा हिंसतु, तस्य यज्ञः ऋतधृतोर् दोषैः मा नश्यतु। यशः अस्मासु आगच्छतु, उत्तमानां यशस्विनां धनाय प्रयत्नः भवतु। ते शत्रूं दहन्ति, दीप्ताः, विशालाः, महाबलाः, शस्त्रैः। यदा अस्माकं स्त्रियः आगच्छन्ति, त्वष्टा सुहस्तः पुत्रान् ददातु। त्वष्टा अस्माकं स्तोत्रं गृह्णातु, प्रियतमा सौम्या लक्ष्मीः अस्मासु अस्तु। एवं ऋषयः, देवाः, इन्द्रः, वासिष्ठाः च, यज्ञेषु, स्तोत्रेषु, धर्मे च, अस्माकं रक्षां, यशः, बलं च ददाति।