धनलाभकामः अहं महाबलिनं दक्षहस्तं इन्द्रं पितरं यथा पुत्रः आह्वयामि। तस्मै वज्रिणे इन्द्राय सोमाः सर्पिष्मन्तः सन्निपीताः, मदाय पातवे च, तव वृषणाव् अश्वाव् आनय, गृहम् आगच्छ। सः श्रुतकीर्तिः यः स्तुतिं शृणोति, अस्माकं गीतानि न अवमान्यन्ताम्; यः सहस्रशः शतशश्च ददाति, सः दानवाँ न केनचित् निवार्यते। स वीरः अजितः इन्द्रेण सह मानवानां मध्ये व्यभात्; यस्य गम्भीराः सोमपानाः त्वं वज्रिन् शीघ्रं गच्छसि, पिबसि च। सः दानवानां रक्षिता भूत्वा, युद्धे संगच्छन्, शरणं भव; येन त्वया हतः तस्य विज्ञानं प्राप्नुयाम, दूरे स्थितं जीवितं लभेमहि। सोमं तस्मै सोमपायिने वज्रिणे इन्द्राय सिञ्चत; तस्य सहाय्याय हविः पचत, सम्यक् योजयत, सः हर्षेण पूरयति। सोमपाः, न प्रमाद्यत, कौशलपूर्वकं कर्म कुरुत, महतो वित्तस्यार्थम्; शीघ्रः विजयी भवति, समृद्धिं लभते, देवाः कदापि आलस्यं न अनुगृह्णन्ति। न कश्चन सुदासः रथम् अपावर्तयत्, न तं निरुन्धन्; इन्द्रः तस्य रक्षिता, मरुतः तस्य सहचराः, सः गावां समृद्धिं प्राप्नुयात्। यः नरः विजयाय यतते, सः तव रक्षायां, इन्द्र, फलम् अवाप्नुयात्; अस्माकं रथानां रक्षिता भव, नृणां मध्ये विजयी सन्। यः यतते तस्य भागः उन्नमति, यथा अप्रधृष्यं धनम्; यं इन्द्रः हरिशिप्रः रक्षति, तस्य शत्रवः न हन्युः; सोमपेशः कौशलं लभते। यज्ञेषु अविच्छिन्नं सुश्लिष्टं शुभं स्तोत्रं स्थापयत; यं इन्द्रः कर्मणा पालयति, सः पूर्वान् अपि अत्येति। कः त्वां, इन्द्र, महाधनिनं, अतिशेते? सत्येन, दानवतः, वीरः दूरतः अपि धनं इच्छति। वज्रघ्ना, दानशीलान् वृत्रहत्याय प्रेरय; ये प्रियं धनं ददति, तव नेतृत्वेन, हरिशिप्र, विपत्तीन् प्रपश्येम, प्राज्ञैः सह परं पारयेम। तव धनं, इन्द्र, अधमं, त्वं मध्यमं वर्धयसि; उभयं शीर्षं च त्वया अधिष्ठितम्; कश्चन तव गावः न निरुन्धति। त्वं सर्वस्य धनस्य कीर्तिमान् दाता, विजेता ये त्वां प्रपद्यन्ते; त्वां बहुप्रार्थितम्, सर्वे मनुष्याः सहाय्यं याचन्ते। यथावत्, इन्द्र, यावद् अस्ति तव, तावत् मम अस्तु; अहं तव स्तोतारः तव अनुग्रहम् इच्छामि; दुष्टेभ्यः तव दानं मा दाः। अहं एतद् विद्याम्, महात्मन्, प्रतिदिनम्, यत्र धनं लभ्यते; त्वत्तः ऋते, दानवतः, अन्यः न अस्ति धनस्य स्रोतः, न अपि पिता। शीघ्रः पुरुषः पुरन्ध्या सहाय्येन धनं प्राप्नोति; इन्द्रं बहुप्रार्थितम् अहं नमामि गीत्या, यथा सुसंहृतं चक्रं रूपयेत्। न कश्चन कुबुद्ध्या धनं लभते, न आलस्यं लक्ष्मीं यच्छति; दानवतः, बलिनः, अस्मभ्यं निश्चितं वरं ददातु, यथायोग्यम् उच्चैः स्वर्गे। त्वां उपगच्छामः, जयिनं, यथा अमृतदुग्धाः गावः स्वामिनम्; इन्द्र, चराचरस्य अधिपते, स्थाणोः, सूर्यस्य दृष्टे। न अन्यः, न दिव्यः न पार्थिवः, न जातः न जनिष्यते, त्वदृशः; दानवतः इन्द्र, त्वां आह्वयामः, अश्वान् बलं च याचमानाः, गावः च। इन्द्र, बलं समानेय, श्रेष्ठस्य अधमेन; त्वं, दानवतः, प्राचीना उपकर्ता, सर्वेषु स्पर्धासु स्तुत्यः सदा। शत्रून् अपाकुरु, दानवतः इन्द्र, अस्मभ्यं सत्यम् धनं ददातु; महति धनसम्पत्तौ रक्षिता भव, सुहृदां बलं च। इन्द्र, धैर्यं अस्मभ्यं ददातु, यथा पिता पुत्रेभ्यः; बहुप्रार्थित, अस्मान् अन्वशाधि, यथा जीवितं तेजः प्राप्नुयाम। अज्ञाताः शत्रवः न अस्मान् अभिभवंयुः, न पापं अस्माकं मध्ये वसतु; त्वया, वीर, वयं सदा गम्भीरं अपि जलं तराम। श्वेतशिखाः दक्षिणबद्धशिरसः, प्रजाः प्रेरयन्तः, प्रीतये अभ्यायन्; उत्थाय अहं बर्हिषः नरान् प्रति वदामि—हे वसिष्ठाः, दूरात् रक्षत। ते दूरात् सोमपानं इन्द्रं आनयन्, शत्रून् अतिक्रम्य, तिग्मरक्षिणम्; पशद्युम्नस्य वंशस्य सोमात्, इन्द्रः वसिष्ठान् अवृणोत्। एभिः एव सः नदीम् अतरत्, एभिः एव बन्धं अपातयत्; एभिः एव सुदासस्य दिवोदासपुत्रस्य कृते, वसिष्ठाः तव प्रार्थनया इन्द्रः अग्रे प्रायात्। प्रियतमानाः, युष्माकं पितृभ्यः अजरं अक्षयं बलम् अस्ति मन्त्रेण; न कदापि भ्रान्तिम्, यतः महास्तोत्रेषु इन्द्रः वसिष्ठेषु बलं न्यधात् घोषेण। यथा पिपासवः जलम् इच्छन्ति, एवं वसिष्ठाः दशराज्ञस्य नृपतेः कृते प्रकाशन्ते; इन्द्रः वसिष्ठस्य स्तुतिं शुश्राव, तृत्सुषु देशं कृतवान्। जनाः यथा दण्डाः, भरताः नवयुवकाः, निगृहीताः आसन्; वसिष्ठः तेषां नेता अभवत्, तृत्सूनां गणाः विस्तारयामास। त्रयः लोकेषु बीजं सृजन्ति, त्रयः श्रेष्ठाः वंशाः, ज्योतिर्नेतारः; त्रयः सोमाः उषसि संयुज्यन्ते, वसिष्ठाः एतान् सर्वान् जानन्ति। तेषां तेजः सूर्यस्य प्रभाम् इव, महत्त्वं सागरस्य इव गभीरम्; बलं वातस्य पुत्रस्य इव, वसिष्ठस्य स्तुत्यं अन्यत् न अनुगन्तव्यम्। हृदयस्य प्रज्ञया, सहस्रधाराः, ते समं गच्छन्ति; यमेन यः सीमन् विततः, तं तन्त्वा वसिष्ठाः अप्सराभ्यः उपजग्मुः। यदा मित्रावरुणौ त्वां दीप्तिमन्तं दृष्टवन्तौ, विद्युतम् इव आवृतं, तदा तव जन्म अभवत्; वसिष्ठः ऋषिः जनैः उत्पादितः। त्वं एव वसिष्ठः, मित्रावरुणयोः पुत्रः, उर्वश्याः मनसः बलात् जातः; सर्वे देवाः त्वां दिव्यं बिन्दुं पद्मे पतितम्, दिव्यशक्त्या उपाजग्मुः। सः उभयोः विज्ञः, सर्वज्ञः, सहस्रदः, सदा दानशीलः, वसिष्ठः अप्सरासु जातः, यमस्य सीमन् अतिक्रम्य। सत्यम्, सभायाम्, तौ बलीयांसौ समं बीजं पात्रे अयच्छताम्; तस्मात् मध्ये अहम् उत्थितः, तस्मात् जन्मनः वसिष्ठः ऋषिः इति आहुः। सः उक्त्थं च साम च बिभर्ति, शिलां वहन्, प्रथमे वदति; सुमनसः तम् उपगच्छत, वसिष्ठः दानवान् भवति। तेजस्विनी दिव्या धिः अस्मभ्यं तुष्टा यथा शीघ्ररथम् इव प्रसरतु।