सभायां वाचस्पतिर्द्वेषः कदाचिदस्मान् न जयेत्, त्वयि एव मम निश्चयः स्थितः। त्वं नः विस्तीर्णः कवचः, युद्धे प्रथमोऽसि, हे वृत्रहन्, त्वया सह मित्रेण वदामि। महत्त्वं ते, यस्य तेजः त्वयि संस्थितम्; तव वीर्येण, हे इन्द्र, द्यावापृथिव्यौ माप्ये। त्वं तु मरुतां गणेन परिवृतः, घोषवान्, बलिनां सहायतया, दीप्तिमन्तः सह तिष्ठसि। धर्मिष्ठाः त्वाम्, हे इन्द्र, अन्वविन्दन्; प्रभाते ते समीपं यान्ति, जनाः त्वां नमन्ति। तम् महान्तम्, महत्त्ववर्धनम्, प्राज्ञम् स्तुवीत; तव सौम्यत्वं प्रकटय, जनाः त्वां नेतारम् अनुगच्छन्तु। प्रबुद्धाः इन्द्रस्य, विस्तीर्णराज्ञः, महात्मनः स्तुतिं जनयन्ति; धृतव्रताः तस्य नियमं न अतिचरन्ति। वाचः इन्द्रं, अजेयमनसः, संयुक्तबलस्य, हिरण्यवर्णस्य, सम्यक् कुशाग्रे स्थापितवन्ति। न कदाचिद् त्वां सेवमानाः क्लान्ताः भवन्तु; दूरात् अपि सोमपानाय आगच्छ, वा समीपस्थः अस्मान् शृणु। तव कृते रचिताः स्तोत्राणि, सोमपेषणे, मधुप्रतिमाः मधुकण्टकाः इव उपविशतः; स्तोतारः धनकामाः इन्द्रं रथमिव पादेन स्पृशन्ति। धनकामः अहम्, महाबाहुं, कुशलं इन्द्रं पितरं पुत्र इव आह्वयामि। इन्द्राय सोमाः सर्पिषा समर्पिताः; मदाय पातवे, वज्रिण्, तव श्वेतरथाभ्यां गृहं गच्छ। यः श्रवणवान्, सः प्रख्यातः; न अस्माकं स्तुतयः तिरस्कृताः भवन्तु; यः सहस्रशः शतशश्च ददाति, सः विघ्नं न प्राप्नुयात्। स वीरः, अजय्यः, इन्द्रेण सह पुरुषेषु दीप्तः; यस्य गम्भीराः सोमपानाः, हे वृत्रहन्, त्वं शीघ्रं प्राप्य पिबसि। त्वं दातारं शरणं भव, युद्धे तेषां सहायतया; तं जितं ज्ञानं गृहीत्वा, जीवितस्य दूरे फलम् आनयेम। सोमपात्रं सोमपायिनः, वज्रिणः इन्द्रस्य पातवे पेषय; हविः पक्वं कृणु, सः हर्षेण पूरयति। मा क्लान्ताः भवत, सोमपेषिणः, कौशलं कुरुत धनाय; शीघ्रः विजयं प्राप्नोति, समृद्धिं च; देवाः कदापि आलस्यिनं न अनुगृह्णन्ति। न कस्यचित् सूदासः रथः अपवृतः, न च निवारितः; इन्द्रः तस्य रक्षिता, मरुतः सहायाः, सः गवां समृद्धिं प्राप्नोतु। यो मृत्युः विजयाय यतते, सः फलम् आप्नोति, हे इन्द्र, त्वं रक्षिता चेत्; अस्माकं रथानां रक्षिता भव, पुरुषेषु अग्रणीः भव। यः प्रयत्नशीलः, तस्य भागः उदेति, अपराजेयधनवत्; यं इन्द्रः हिरण्यवाहनः रक्षति, तस्य रिपवः न हिंसन्ति; सोमपेषिणे कौशलं दत्तम्। यज्ञेषु अनवच्छिन्नं, सुविन्यस्तं, रमणीयं स्तोत्रं स्थापय; ये पूर्वे ययुः, तं इन्द्रस्य साहाय्येन अतिशेरते। कः त्वां, हे इन्द्र, महाधनवन्, अतिशेक्तुम् अर्हति? विश्वस्तया, दातारं त्वां, योद्धा दूरतमं स्वर्गं फलं इच्छति। दातारं प्रोत्साहय वृत्रघ्ने, ये प्रियतमं धनं ददति; तव नेतृत्वेन, हिरण्यवाहन, वयम् सर्वाणि दुःखानि विविशेम, प्राज्ञैः सह। तव धनं, हे इन्द्र, अधमम् अस्ति, त्वं मध्यं वर्धयसि; सर्वं परम् एकत्र शासनं कृत्वा पालयसि; कश्चित् गवां त्वत्तः न निवारयति। त्वं सर्वधनस्य प्रख्यातो दाता, विजिगीषवः त्वां प्रपद्यन्ते; त्वां, बहुप्रार्थित, सर्वे मनुष्याः साहाय्यार्थम् उपयान्ति। यावद् त्वं, हे इन्द्र, तावत् अहम् अपि प्राप्नुयामि; त्वां स्तुवतः तव प्रीतिः मम स्यान्नित्यं; त्वं दुष्टेभ्यः न ददाः। एतत् अहम्, महात्मन्, अहर्निशं शिष्येय, कुत्र धनं लभ्यते; त्वत्तः विना, दातार, न अन्यः धनदाता, न अपि पिता। शीघ्रः पुरुषः पुरन्ध्या सहाय्येन फलं इच्छति; अहम् इन्द्रं, बहुप्रार्थितं, स्तुत्या नमामि, यथा सुविन्यस्तं चक्रं रूपयेत्। न कश्चित् कुप्रशंसया धनं प्राप्नोति, न च आलसीनं लक्ष्मीः अनुयाति; दातारं, बलिनं, नः उचितं दानं ददातु, यथोचितं दिवि। त्वां, विजिगीषो, दुग्धा इव गावः स्वामिनम् उपयान्ति; हे इन्द्र, चराचरस्य अधिपते, स्थाणोः, सूर्यलोकद्रष्टः। न अन्यः, न दिव्यः, न पार्थिवः, न जातः, न जनिष्यते, त्वत्तुल्यः अस्ति; दातारम् इन्द्रम् वयं हयाश्वं वीर्यं च, गावः च प्रार्थयामः। आनय, हे इन्द्र, ज्येष्ठस्य बलम् अल्पीयसः उपरि; त्वं दातारः प्राचीनः, सदा स्पृहणीयः, सर्वस्पर्धासु स्तुत्यः। अपसारय, दातार, शत्रून् अस्माकम्; सत्यं धनं देहि; महद्रत्नेषु रक्षिता भव, सुहृदां बलं भव। इन्द्र, नः प्रज्ञां यथा पिता पुत्रेभ्यः ददाति, एवं ददासि; बहुप्रार्थित, अस्मान् पथः उपदिश, यथा वयं जीवितं तेजः प्राप्नुयाम। न अपरिचिताः, न शत्रवः अस्मान् जयन्तु, न च पापं अस्मासु वसतु; त्वया वीर्येण वयं सदा गम्भीरं जलम् अतीर्याम। श्वेतशिराः, दक्षिणबद्धकेशाः, प्रेरकविचाराः, ताः प्रीत्यै आगताः; उदिताः, अहम् कुशात् नरान् प्रति घोषयामि—वासिष्ठाः, दूरात् रक्षत। दूराद् ते सोमपेषेण इन्द्रं आनयन्, शत्रून् अतिक्रम्य, तीक्ष्णरक्षिणम्; पशद्युम्नस्य सन्ततेः सोमात्, इन्द्रः वासिष्ठान् अवृणोत्। एभिः सः नदीम् अतीत, एभिः एव प्राच्छिद्रं विदारयत्; एभिः एव, सुदासस्य दिवोदासपुत्रस्य कृते, इन्द्रः वासिष्ठानाम् प्रार्थनया अग्रे गतः। प्रियपुरुषाः यूयं पितृपारम्पर्येण अक्षयशक्तिम् मन्त्रेण धारयथ; न कदापि च्यवन्ते, यतो हि महास्तोत्रेषु इन्द्रः वासिष्ठेभ्यः बलम् उच्चैः स्थापयामास। पिपासवः इव जलं याचमाना, ताः वासिष्ठाः दशराज्ञः नृपतेः कृते दीप्ताः; इन्द्रः वासिष्ठस्य स्तुतिं शृण्वन्, त्रित्सूनां कृते विशालं मार्गं कृतवान्।