हे वीर इन्द्र! सर्वे एते हविर्यज्ञाः तव एव समर्पिताः। अहं तव महत्त्वं वर्धयन्ति इति स्तोत्राणि निर्मिमि। सर्वथा नरैः त्वं आह्वेयः। यः कश्चन आत्मानं बलिष्ठं मन्यते, स अपि तव महत्त्वं न प्राप्नोति, हे उग्र! तव वीर्यम्, हे इन्द्र, तव च दाक्षिण्यं, कश्चन न अतिशेते। प्राचीनाः ऋषयः, नवानि च कवयः, ये प्रेरिताः सन्तः स्तोत्राणि अकुर्वन्, तेभ्यः शुभानि सख्यानि अस्माकं सन्तु। त्वं स्म नः सदा कल्याणेन पालय। इन्द्रस्य स्तुतयः कीर्त्या उत्थिताः। वसिष्ठः स्पर्धायाम् इन्द्रं बृंहयति। सः स्वबलैः सर्वाणि विस्तारयामास। सः मम उत्सुकवाक्यानि शृणोतु। अहम् आह्वानपूर्वकः, देवजात इन्द्र, त्वां समागतवान्। ये त्वां प्राज्ञाः स्तुवन्ति, तेभ्यः त्वं प्रशंस्यः। मनुष्येषु कश्चन स्वस्य आयुः न जानाति; त्वं अस्मान् एभ्यः क्लेशेभ्यः पारय। सः अन्वेषिण्यौ अश्वौ युत्वा रथम् आरुह्य गतवान्; स्तुतयः, तम् इच्छन्त्यः, समीपम् आगच्छन्। इन्द्रः, अजितः, उभौ लोकौ प्रकीर्णवान्, वृत्रांश्च हत्वा। सूनृतया गायकस्य सत्यगीतैः आपः अपि, गाव इव, विवर्धन्त। हे इन्द्र! वायुः स्वजनान् प्रति यथा आगच्छति, तथा त्वं अस्मान् प्रति आगच्छ। त्वमेव चिन्तया पुरस्कृत्य दानानि वितरसि। एते सोममदाः, हे इन्द्र, त्वां हर्षयन्तु—महाबलिनं, महादातारं, यजमानस्य हिताय। त्वमेव, हे वीर, मनुष्येषु अनुग्राहकः; अस्मिन्न हविषि मुदस्व। एवं वसिष्ठाः वज्रिणं महाबलिनं इन्द्रं स्तोत्रैः स्तुवन्ति। सः स्तुतः अस्मभ्यं वीरपुत्रांश्च पशूंश्च ददातु। त्वं स्म नः सदा कल्याणेन पालय। इन्द्राय तव गृहे आसनं विधायते। बहुशस्त्र, नरैः सह, त्वं आगच्छ। अस्माकं रक्षिता वर्धयिता च भूत्वा धनं ददास्व, सोमैः च मुदस्व। हे इन्द्र, तव मनः संयुज्यते; द्विवारं शुद्धः सोमः, पीनः, स्रवति। दुग्धं स्रवति, हविः बहुलम्; एषा प्रार्थना इन्द्रं आह्वयति। स्वर्गपृथिव्योर् इन्द्र, बलिन्, अस्मान् प्रति आगच्छ; एषम् उपवेशनं समीपं गच्छ सोमपानाय। तव बभ्रू अश्वौ त्वां गानाय, मध्वर्थिनं, आनयेताम्। हर्यश्व, सर्वैः सहायैः सह अस्मान् प्रति आगच्छ, अस्माकं स्तुतिं गृहाण। स्थिरबलया विस्तीर्णां रक्षां ददास्व, शुभदक्षिण, तव वीर्यं अस्मासु स्थापय। एषा स्तुतिः, महाबलिने, उग्राय, नियोज्यते, यथा सारथिः स्वस्य रथिनं प्रेरयति। इन्द्र, एषा स्तुतिः त्वां धनानां मध्ये इच्छति। अस्माकं स्तोत्रं यथा द्यौः नभः शृणोति, तथा त्वं शृणु। एवं, इन्द्र, अस्मान् श्रेष्ठेन पूरय। तव महत् अनुग्रहं प्राप्नुयाम। उदरं पूरय, वीरपुत्रांश्च ददास्व, दानशीलानां हिताय; अस्मान् सदा कल्याणेन पालय। त्वां, महाबलिन् इन्द्र, सेनाः समागच्छन्ति, युद्धे संमिलन्त्यः। वीरस्य बाह्वोः विद्युत् पतति। तव मनः कुतश्चित् अस्मद् वियुज्य न भवतु। दुर्गाणि भिन्धि, इन्द्र, शत्रून् जहीहि; द्वेषिणां शापं निवर्तय, संचितं धनं अस्मभ्यं आनय। शतं स्तुतयः, शुभदक्षिण, सहस्रं आशीः सुदासाय सन्तु। अस्मभ्यं दानानि ददास्व, मृत्योर् शस्त्रं जहीहि; कीर्तिं च धनं अस्मभ्यं स्थापय। बलाय, इन्द्र, अहम् तव; रक्षायै, वीर, स्पर्धायाम् अहम् तव। प्रतिदिनम्, महाबलिन्, तव शक्त्या अस्माकं गृहम् आचिनु, हे हरिव, अस्मान् मा हिंसीः। कुत्सेन, एते जना हर्यश्वेन च, इन्द्रं बलाय, देवैः सह, उपागच्छन्। विजयं साधय, वीर, यथा तव सहायेन वयं पुरः स्याम। एवं, इन्द्र, अस्मान् श्रेष्ठेन पूरय; तव महत् अनुग्रहं प्राप्नुयाम। उदरं पूरय, वीरपुत्रांश्च ददास्व, दानशीलानां हिताय; अस्मान् सदा कल्याणेन पालय। सोमः अपि सुतः सन् इन्द्रं न हर्षयति; न ब्राह्मणानां स्तुतयः दानिनं तुष्टिं जनयन्ति। तस्मात् अहं हविर्गृहीतः स्तोत्रम् रचयामि, यद् युवान् वीरः इच्छेत् अस्मान् यथा शृणोतु। प्रतिस्तुत्या सोमः इन्द्रं हर्षयति; प्रतियज्ञेन दानिनः हविभिः तुष्यन्ति। सुतः, पुत्रा इव पितरं, समकुशलाः सहायकम् आह्वयन्ति। सः एतानि कर्माणि अकरोत्, अन्यानि च करिष्यति, यथा वदन्ति, सुतकाले प्राज्ञः। पत्निभिः सह पतिरिव, इन्द्रः एव मम सर्वाणि दुर्गाणि विमृज्य। एवं वदन्ति, शृणु, इन्द्र: त्वमेव दानानि वितरसीति, सर्वान् अतिशेषि। तव अनेके सहायाः परस्परं स्पर्धन्ते; अस्माकं हिताय सर्वम् एकत्र कुर्याः। एवं वसिष्ठः, इन्द्रस्य सहाय्याय, नरर्षभं सुतकाले स्तौति। त्वं सहस्रैः आगच्छ, अस्मभ्यं धनानि आनय; अस्मान् सदा कल्याणेन पालय। नराः इन्द्रं स्तोत्रैः आह्वयन्ति, यदा स्पर्धायाम् मनांसि युञ्जते। वीर, बलद, अस्मभ्यं गवां समृद्धिं ददास्व। तत् बलं तव, इन्द्र, दानशीलानां अस्ति; तं मित्रेभ्यः ददास्व, बहुशस्त्र, मनुष्येषु। त्वम् प्राज्ञः, दानिन्, पुरो भिन्दन्, अस्माकं पार्श्वे धनं वर्धय। इन्द्रः, जनानां राजा, विश्वं जगत् सर्वरूपं पालयति; तस्मात् यजमानाय धनं ददाति, दूरात् अपि स्तुतः सन्निकर्षे उपेत्य दानाय उत्सुकः भवति। इन्द्रः, दानशीलः, आहूयमानः, न कदापि बलं वा दाक्षिण्यं निरुध्यति; तस्य दक्षिणा कदापि न क्षीयते, सदा पुरुषेभ्यः, मित्रेभ्यः च, भूरिदा अस्ति। अधुना, इन्द्र, अस्मभ्यं विस्तीर्णं धनं ददास्व; अस्माकं मनांसि तव दानाय प्रवर्तन्ताम्। गवां, अश्वानां, रथानां च समृद्ध्या अस्मान् सदा कल्याणेन पालय। इन्द्र, प्रार्थनाज्ञ, अस्मान् प्रति आगच्छ; तव अश्वाः युज्यन्ताम्, समीपं गच्छ। सर्वे मनुष्याः त्वां आह्वयन्ति; शृणु, अस्मान् प्रति सर्वबलैः आगच्छ। तव महत्त्वं, इन्द्र, प्रकटते यदा त्वं अस्माकं प्रार्थनाम् अङ्गीकरोषि; महाबलिन्, त्वं मनुष्याणां प्रार्थनां रक्षसि, वज्रं दृढहस्ते गृह्णन्, उग्रः, भीमः, अजितः च जातः। तव नेतृत्वेन, इन्द्र, ये त्वां आह्वयन्ति, ते रक्ष्यन्ते; त्वं पुरुषान् च, उभौ लोकौ च धारयसि। त्वं महाबलाय, महाशक्तये जातः, न कदापि जय्यः, न कदापि पराजेयः। एतेन, इन्द्र, अद्य अस्मासु मुदस्व; शत्रवः अपसारिताः। यदा अनृतं भाष्यते, वरुणः, प्राज्ञः, तद् निपातयति—सः अस्मान् मा हन्यात्। अहं एतम् इन्द्रं, दानिनं, घोषयामि, यः अस्मभ्यं महद् धनं ददाति। सः गायकस्य यज्ञे उपस्थितः; अस्मान् सदा कल्याणेन पालय। एषः सोमः, इन्द्र, तव कृते सुतः। आगच्छ, महाबलिन्, स्वगृहं प्रति; एषं सुशुतं, रमणीयं सोमं पिब, दानिन्, अस्मभ्यं दानानि ददास्व। महाबलिन् इन्द्र, गायकस्य कर्मणि तुष्यन्, अश्वैः समागतः आगच्छ। अस्मिन्नेव सुतकाले मुदस्व, एतेषु प्रार्थनेषु शृणु। किं तव प्रियं अस्माकं स्तोत्रेषु? कदा, दानिन्, वयं त्वां यथार्थतया सेवेमहि? सर्वाणि अस्माकं मनांसि तव कृते विततानि; त्वं, इन्द्र, अस्माकं आह्वानं शृणु। अन्येषां मनुष्याणां, प्राचीनानां ऋषीणां च, प्रार्थनां त्वया श्रुतम्। तस्मात्, दानिन् इन्द्र, त्वाम् अहम् आह्वये—त्वं अस्माकं पितेव प्राज्ञः।