पुरातनाः अपि देवाः, ऐश्वर्यकामिनः, स्वबलानि स्वराज्याय समर्पितवन्तः। तेषां मध्ये इन्द्रः, महाबलिनां मध्ये दानदः, सर्वेषां स्पर्धायाम् आह्वानस्य आश्रयः अभवत्। यदा दुर्बलः अपि साहाय्यार्थम् इन्द्रं आह्वयति, सः शुभभाग्यस्य अधिपः, शतगुणेन अस्मान् रक्षितवान् इति स्मरन्तः वयम् तस्य रक्षां ववन्दाम। बलिनः रक्षिणः अस्मान् अभिवव्रुः। इन्द्र! वयं तव सखायः स्याम, नित्यं त्वाम् आदर्य, तव महत्त्वेन बलीयांसः भूयास्म। तव प्रसादेन सभायां विजयः स्यात्, तव शक्त्या रिपूणां बलं जयेम। त्वत्तः एव यः धनः, तव स्वभावात् उद्भूतः, सः दातारः यच्छन्ति—तम् अस्मभ्यं ददास्व। तव भक्ताय बलं समृद्ध्यै अस्तु; सदा अस्मान् स्वस्त्या पालय। इन्द्रः सोमपानाय आहूयते—गिरिं समारुह्य, अश्वप्रियाय, सोमः पेषणेन सुस्राव, तं पिब, मुदस्व। यः सोमः त्वया वृत्राणि हतानि, सः तव मदाय अस्तु। वसिष्ठस्य इयं स्तुतिः श्रुणु, या सः तव यशसः स्तोत्रं यच्छति; एतान् यज्ञान् स्वीकुरु। गिरिप्रवाहितः सोमः त्वां आह्वयति; गायकस्य प्रेरितं चिन्तनं त्वं मन्यस्व। अस्मभ्यं तव श्रेष्ठं वरं ददास्व, यथा त्वया सह स्याम। तव वचांसि न प्रतिषेधयामि, महाबल, न तव स्तुतिम्; अहं तव नाम, तव यशः सदा उद्घोषयामि। नराणां मध्ये तव हविर्याणि बहूनि, बहवः प्राज्ञाः त्वाम् आह्वयन्ति। महादानिन्, अस्माकं वासं मा हर। त्वं वीर, एतानि सर्वाणि हविर्याणि त्वत्तः; अहं त्वदर्थं स्तोत्राणि निर्मिमि, ये तव महत्त्वं वर्धयन्ति; त्वं सर्वथा आह्वयनीयः। ये आत्मनः बलिनः मन्यन्ते, ते अपि तव महत्त्वं न प्राप्नुवन्ति, उग्र। तव वीर्यम्, इन्द्र, तव दानं, अपरिमेयम्। प्राचीनाः ऋषयः, नव्याश्च, ये स्तोत्राणि रचयन्ति, ते सर्वे तव सौम्यं सख्यं अस्माकं सदा अस्तु; त्वं स्वस्त्या अस्मान् पालय। स्तोत्राणि उज्ज्वलानि अभवन्; वसिष्ठः स्पर्धायाम् इन्द्रम् उन्निनाय। सः स्वबलात् विश्वं व्याप्तवान्; सः मम वाचः श्रुणु। अहं त्वां, इन्द्र, देवजं, आह्वानं कृत्वा आगतः; त्वं प्राज्ञैः स्तूयसे। कोऽपि न जानाति स्वस्य आयुः; त्वं अस्मान् क्लेशेभ्यः पारय। सः विचक्षाणौ रथे युक्त्वा, स्तोत्राणि त्वां इच्छन्ति, आगच्छन्ति। अजय्यः इन्द्रः, उभौ लोकौ व्यधुनोत्, वृत्राणि च हन्ति। आपः अपि, गायकस्य ऋचः श्रुत्वा, गावः इव विवर्धन्त; त्वं, वायुः इव, अस्मान् उपागच्छ, यतः त्वं चिन्तया धनानि वितरति। एते मदाः, इन्द्र, त्वां प्रमोदयन्तु, महाबल, दानवतः, भक्ताय। त्वमेव, वीर, मर्त्येषु अनुग्रहं दर्शयसि; एषः हविः त्वया रम्यताम्। एवं वसिष्ठाः इन्द्रं, वज्रपाणिं, स्तोत्रैः स्तुवन्ति; सः स्तुतः अस्मभ्यं वीरपुत्रान्, पशून् च ददातु; सदा अस्मान् स्वस्त्या पालयतु। इन्द्रस्य गृहं मध्ये आसनं कृतम्; सः बह्वृचः नरैः सह आगच्छतु। अस्माकं रक्षिता, वृद्धिदाता, सः धनं ददातु, सोमैः च प्रमुद्यताम्। इन्द्रस्य चेतः संयतम्; द्विःपवित्रितः सोमः मधुरः। दुग्धं स्रवति, हविः समृद्धम्; इयं प्रार्थना इन्द्रम् आह्वयति। स्वर्गपृथिव्योः इन्द्रः, महाबल, अस्मान् उपयातु; एतत् आसनं सोमपानाय आगच्छतु। तस्य हर्यश्वौ त्वां, मध्वर्थिनं, गायनस्य समीपम् आनयेताम्। हर्यश्व! सर्वैः सहायैः सह आगच्छ; अस्माकं स्तोत्रम् अंगीकुरु; स्थिरबलाय अस्मान् व्याप्नुहि, सुशिप्र, वीर्यं अस्मासु स्थापय। एषा स्तुतिः महाबलिनं प्रति समर्पिता, सारथिः इव अश्वान् प्रेरयन्; इन्द्रं प्रति एषा स्तुतिः धनान्य् इच्छन्ती, तव ध्यानं आमन्त्रयति यथा द्यौ: नभसः श्रुत्वा। एवं, इन्द्र, अस्मान् श्रेयसा पूरय; तव महत् अनुग्रहम् प्राप्नुयाम। उदाराणां पोषणं, वीरपुत्रान् च ददास्व; सदा अस्मान् स्वस्त्या रक्ष। त्वां प्रति, महाबलिनं इन्द्रं, सेनाः समागच्छन्ति युद्धे; तव भुजयोः वज्रः पतति—तव मनः कदापि अस्माभ्यं न व्यपसरतु। शत्रूणां दुर्गाणि भिन्धि, इन्द्र, प्रतिद्विषः जय; रिपोः शापं अपसारय, संचितं धनं अस्मभ्यं आनय। शतं स्तुतयः, सुशिप्र, सहस्रं अशिषः सुदासे; अस्मभ्यं दानानि ददास्व, मर्त्यशत्रोः अस्त्रं हन, यशः धनं च अस्माकं स्थापय। बलाय, इन्द्र, अहम् तव; रक्षाय, वीर, अहम् तव स्पर्धायाम्। प्रतिदिनं, महाबल, तव शक्त्या अस्माकं गृहं कुरु, हरिव, अस्मान् मा हिंसीः। कुत्सेन, एते मनुष्याः, हर्यश्वेन, इन्द्रं शक्त्यर्थम् उपेयुः, देवैः सह सहायम्। विजयं साधय, वीर, यथा अस्माकं जयः तव सहाय्येन स्यात्। एवं, इन्द्र, अस्मान् श्रेयसा पूरय; तव महत् अनुग्रहम् प्राप्नुयाम; उदाराणां पोषणं, वीरपुत्रान् च ददास्व; सदा अस्मान् स्वस्त्या रक्ष। सोमः अपि पेषितः इन्द्रं न प्रमोदयति, न ब्राह्मणानां स्तोत्राणि दानिनं तुष्टयन्ति; अतः अहं यज्ञकामः स्तोत्रं रचयामि, यथा युवान् वीरः अस्माकं इच्छां श्रुणुयात्। सर्वैः स्तोत्रैः सोमः इन्द्रं प्रमोदयति; सर्वैः कर्मभिः दानिनः हविभिः तुष्ट्यन्ति। यदा सोमः दृढं पेष्यते, पुत्राः पितरम् इव, समद्रवः सहाय्यं याचन्ते। सः एतानि कर्माणि कृतवान्, अन्यानि च करिष्यति, यथा वदन्ति, सः बुद्धिमान् सोमपेषणे; पत्निभ्यः पतिरिव, इन्द्रः एव सर्वाणि दुर्गाणि अस्माकं शुद्धवान्। एवं वदन्ति, शृणु, इन्द्र: त्वमेव सर्वेषां दातृणां दाता, सर्वान् अतिक्रमत्; तव सहायाः परस्परं स्पर्धन्ते, अस्माकं हितं यत्, तत् त्वं संगच्छ। एवं वसिष्ठः, इन्द्रस्य सहाय्याय, नरशार्दूलम् स्तौति सोमपेषणे; त्वं सहस्रैः आगच्छ, अस्मभ्यं धनानि आनय; सदा अस्मान् स्वस्त्या रक्ष। मनुष्याः, स्पर्धायां चिन्तां युञ्जानाः, इन्द्रं आह्वयन्ति; वीर, बलद, अस्मभ्यं पशुमन्तं भागं ददास्व। यत् तव बलं, इन्द्र, दानिनां अस्ति; तं तव सखिभ्यः ददास्व, बह्वृच, नराणां मध्ये। त्वं प्राज्ञः, महादानिन्, दुर्गभेदने; अस्माकं समन्तात् धनं वर्धय। इन्द्रः, जनानां राजा, विश्वस्य शासनं करोति; तत्र भक्ताय धनानि ददाति, दूरात् अपि स्तूयमानः समीपं आगच्छति, दानाय उत्सुकः। अद्य अपि, इन्द्रः दानवान् आहूयमानः कदापि बलं वा दानं वा न निरुध्यति; तस्य दक्षिणा कदापि न क्षीणास्ति, तस्य हस्तः सदा मर्त्येभ्यः, सखिभ्यः च, पूर्णः अस्ति।