इन्द्रस्य महिमा, वसिष्ठेन ऋषिणा स्तूयमानः, ऋचः अनुक्रमेण एकस्मिन् प्रवाहे कथायाम् एवमुपवर्ण्यते— यदा, हे इन्द्र, त्वं परं काङ्क्षन् पूर्वं शिक्षयामासिथ, तदा स्वल्पाय महान्तं भागं दत्त्वा, अमृतः सन्, दूरं व्यचरः। त्वं, आश्चर्यकर, अस्मभ्यं श्रीमद्वित्तं वह। यस्ते प्रियः उपासकः, यस्ते दाता, यस्ते सखा, स वयं तव अनुग्रहस्य श्रेष्ठानां मध्ये स्याम, रक्षिता अपघातात्, मानवेषु पूजिता इति कामयामहे। एष ते महतो वन्दनं समर्पितम्; सोमपृषतः त्वां हविष्यमाणं प्राप्नुयात्। धनकाङ्क्षिणा गायकः त्वां आह्वयति—आगच्छ, शक्र, अस्मभ्यं धनानि वह। एवं, इन्द्र, त्वं अस्मभ्यं बलं ददासि, यथा उदाराः स्वशक्त्या सह सहायन्ते। तव वीर्यं गायकस्य सदा पूर्येत; त्वं नः सदा कल्याणेन पालय। मदाय सोमः देवाय सिञ्चितः, गर्जमानाय, यस्य जन्मनि इन्द्रः उक्तवान्। त्वां, हर्यश्व, यज्ञैः बोधयामः; त्वं सोममदेषु प्रीणस्व, अस्माकं स्तुतिं जानीहि। ते यज्ञं प्रति यान्ति, वेदिं समर्चयन्ति, सोमपाः सभायाम् आहवमन्त्रैः। तेजस्विनां, यशस्विनां, वीराणां, श्रुतवतां गृहात् ते निस्सरन्ति। त्वं, इन्द्र, अपां प्रवाहान् अनिरुद्धान् अकरः; त्वं, वीर, अहि-सहस्रं स्थापयामासिथ। तव गर्जनेन रथाः गाव इव कम्पन्ते; सर्वाणि यन्त्राणि तव बलात् कम्पन्ते। स भीमः, आयुधैः सह शत्रून् अभिद्रवति, सर्वाणि वीर्याणि वेद। इन्द्रः प्रमुदितः पुरः विदारयत्; वज्रेण स्वशौर्येण हन्ति। त्वां, इन्द्र, कोऽपि स्पर्धमानः न विजिग्ये; न यः कर्मभिः त्वां यजते, महाबल। दुष्टः रिपुः विक्षिप्यताम्; अध्वर्यवः नः न अभिभवंतु। तव शक्त्या, इन्द्र, त्वं बहून् अतिक्रान्तवान्; तव महिमा दिशः पूरयति। स्वबलात् त्वं वृत्रं हन्तुम् अशक्नुः; न कश्चन त्वां युद्धे अतिक्रान्तवान्। पूर्वे अपि देवाः, ऐश्वर्याय, स्वबलानि तव अधीनानि कृत्वा, त्वां एव अवर्द्धयन्। इन्द्रः वीर्यवताम् दाता; बलस्पर्धायां ते इन्द्रं आह्वयन्ति। दीनोऽपि त्वां आह्वयति, इन्द्र, सौभग्यस्य नाथ; त्वं शतगुणः रक्षकः, महाबलस्य पालाः अस्मान् आवृत्य स्थिताः। इन्द्र, वयं सदा तव सखा स्याम, नित्यं श्रद्धया वर्धमानाः, तव महिमा बलवन्तः। तव अनुग्रहः सभायां विजयम् ददातु; तव बलं रिपूणां शक्तिं जयतु। इन्द्र, अस्मभ्यं तद्वित्तं प्रयच्छ, यत् त्वत्तः तव स्वभावात् आगच्छति, यत् उदारैः दीयते। तव वीर्यं यजमानस्य पूर्येत; सदा अस्मान् कल्याणेन पालय। पिब सोमम्, इन्द्र, त्वां रमयतु—यः सोमः अश्मना त्वत्तः पातुं निष्पिष्टः, अश्वप्रिय, पर्वताद्, दक्षेण स्रवणेन। यः तव मदः रमणीयः, येन त्वं वृत्राणि हन्तुम् अशक्नुः, स त्वां, महाबल, मदयतु। शृणु, उदार, मम वाक्यम्, यत् वसिष्ठः त्वां स्तौति; इमान् स्तोमान् गृह्णीष्व सहभोजनाय। पर्वताद् पातुः आह्वानं शृणु; कवेर् धियं मन्यस्व। अस्मभ्यं तव सहायकरं प्रियतमं वर्धय, यथा त्वया सह स्याम। तव वचांसि, महाबल, न प्रतिषेधयामि; न तव स्तोत्रम्, प्रभो, यतः अहम् अवेदम्। सदा तव नाम, तव सत्यं यशः घोषयामि। तव हवयः मनुष्यानां मध्ये बहवः; बहवः प्राज्ञाः त्वां आह्वयन्ति। उदार, अस्माकं वासः मा हर। त्वां, वीर, सर्वे एते हवयः; तवाहं स्तोत्राणि करोमि, ये तव महिमानं वर्धयन्ति। त्वं सर्वथा मानवैः आह्वयनीयः। ये अपि स्वबलं मन्यन्ते, ते तव महिमानं न प्राप्नुवन्ति, उग्र। तव वीर्यं, इन्द्र, तव दानं अतुल्यम्। प्राचीनाः ऋषयः, नवान् च, इन्द्र, ये धियं कृतवन्तः—तेषां सौम्याः सख्यं अस्मासु स्यात्। त्वं नः सदा कल्याणेन पालय। स्तोत्राणि समुन्नतानि; वसिष्ठः स्पर्धायां इन्द्रं महयति। सः, स्वबलेन, सर्वं व्याप्तवान्; सः मम आकाङ्क्षिणः वाक्यानि शृणोतु। आह्वानं कृत्वा, इन्द्र, त्वां प्राप्तवान्; त्वं बुद्धिमन्तः स्तूयसे। न कोऽपि मानवः स्वजीवनस्य अन्तं वेद; त्वं अस्मान् दुःखात् पारय। सः विचक्षुषा रथं योजयामास, यमौ अश्वौ; स्तोत्राणि त्वां काङ्क्षन्ति। इन्द्रः, अजितः, उभौ लोकौ विक्षिप्य वृत्राणि हन्ति। आपः अपि गाव इव स्फीताः, गायकस्य सत्यगीतैः, इन्द्र। वायुरिव अनुयायिभ्यः त्वं अस्मान् आगच्छ; त्वं हि धियः पुरस्कारान् वितरति। एते मदाः त्वां, इन्द्र, हर्षयन्तु—महाबल, उदार, यजमानस्य कृते। त्वमेव, वीर, मनुष्येषु प्रियतमं दर्शयसि; अस्मिन्हविषि रमस्व। एवं वसिष्ठाः इन्द्रं, महाबलिनं, वज्रिणं, स्तोत्रैः स्तुवन्ति। सः, स्तूयमानः, अस्मभ्यं वीरपुत्रान् पशूंश्च ददातु। त्वं सदा अस्मान् कल्याणेन पालय। इन्द्रस्य तव गृहपतौ आसनं कृतम्; आगच्छ, बहुधा हव्यमान, जनैः सह। अस्माकं रक्षकः, वर्धकः, अस्मभ्यं धनं ददातु, सोमैः प्रीयस्व। इन्द्र, तव चेतः बद्धम्; द्विः-शुद्धः सोमः, निष्पिष्टः, मधुरः। क्षीरं स्रवति, हविः बहु; एषा प्रार्थना इन्द्रं आह्वयति। आगच्छ, महाबल, दिव्यपृथिव्याः; एषा वेदि संनिकर्षं सोमपानाय। तव हर्यश्वौ त्वां आनयेताम्, मधुमद् गानाय, तव प्रियाय। आगच्छ, हर्यश्व, सर्वैः सहायैः, अस्माकं स्तोत्रं गृह्णीष्व; विस्तीर्णया रक्षया अस्मान् पालय, सुशिप्र, वीर्यं अस्मासु स्थापय, इन्द्र। एष स्तोत्रं महाबलिनं, उग्रं, रथवाहकः इव, प्रेरयति; इन्द्र, एषा स्तुतिः त्वाम् अर्थे धनानाम् इच्छति—स्वधामा नभसि यथा, अस्माकं स्तोत्रं गृह्णीष्व। एवं, इन्द्र, अस्मान् श्रेष्ठेन पूरय; तव महत् अनुग्रहम् आप्नुमः। पोषणं, वीरपुत्रान् उदाराणां कृते स्रवय; अस्मान् सदा कल्याणेन पालय। त्वां, महाबल, इन्द्र, सेनाः संगच्छन्ते युद्धे; वज्रः वीरस्य बाह्वोः पतति—कदाचित् तव चेतः अस्मभ्यं न विचलतु। दुर्गाणि भिन्द्धि, इन्द्र, शत्रून् जही; रिपोः शापं निवर्तय, संचितं धनं वह। शतं स्तोत्राणि, सुशिप्र, सहस्रं अशिषः सुदासे; अस्मभ्यं दानानि ददातु, रिपोः शस्त्रं नाशय—यशः, वित्तं स्थापय। बलाय, इन्द्र, तव अस्मि; रक्षायै, वीर, स्पर्धायाम् अस्मि। प्रतिदिनं, महाबल, तव शक्त्या अस्माकं गृहं कुरु, हरिव, न च अस्मान् पीडय। कुत्सेन, एते जनाः, हर्यश्वेन, इन्द्रं बलाय, देवैः सह आगच्छन्; साहाय्येन विजयम् साधय, वीर, यथा तव सहायेन वयं पुरस्कारम् जयेयाम। एवं ऋषिः वसिष्ठः, भक्त्युत्कण्ठया, इन्द्रस्य महिमानं स्तौति, तस्य कृपया भक्ताः धनसमृद्धिं, रक्षां, वीर्यं, पुत्रान् च प्रार्थयन्ति। सर्वदा तव अनुग्रहेण अस्मान् पालय, महाबल इन्द्र।