वयं तव सखायः, हे महादानिन्, तव प्रीत्याः शरणे हृष्टाः स्मः। त्वं तुर्वशं यदुं च निगृह्णीहि, अतिथिग्वाय च यशः सम्यग् ददातु। अद्यापि हि, हे दानिन्, तव अनुज्ञया नरास्त्वां स्तोत्रैः सामभिश्च सुतवन्तः स्तुवन्ति; ये मन्त्रैः पणीन् अपास्य, त्वं तान् सुहृदः कर्तुमस्मान् वृणीष्व। एतेषां नराणां स्तुतयः तुभ्यमेव, हे वीर्यशालिन्, समर्पिताः, याः अस्मभ्यं दानानि वहन्ति। वृत्रस्य हन्तरि, हे इन्द्र, कृपया सखा भूत्वा नः त्राता च भव। इदानीं, हे इन्द्र, स्तुतः, त्वं प्रार्थनाया बलस्य च आश्रयेण वर्धस्व। बलाय, आसनाय च आगच्छ; सदा नः अशिषा पालय। स वीर्यवान् स्वबलसमर्थः, जलानि सृष्ट्वा, पुरुषः, कर्मणि प्रवृत्तः, वीर्याय जातः। स यौवनसंपन्नः, नराणां मध्ये सहायं दत्त्वा, उपविवेश। इन्द्रस्तु त्राता, महापापमपि न नशयति। इन्द्रः, वृत्रस्य वधकर्ता, तेजस्वी, गायकं वीरवत् अपालयत्। स सुदासे स्थानं दत्तवान्, स एव पुनः पुनः यजमानाय धनं ददाति। संग्रामे तीक्ष्णः, अनिशः, विघ्नभञ्जनः, सदा जयशाली, जन्मना बलवान्—इन्द्रः स्वबलात् सेनाः व्युदीय, सर्वान् शत्रून् अपातयत्।