पैजवनस्य चत्वारि दानानि मम चिन्हितानि कृशैः पृथक् स्थापितानि। सुदासस्य शीघ्रगामिनः पृथिव्याम् स्थित्वा कीर्तिं वंशाय च प्रजाय च वहन्ति। तस्य कीर्तिः दिवि भूमौ च प्रसृत्य, प्रतिकूलं शिखरं विभज्य, सप्त नद्यः इन्द्रं स्तुवन्ति, प्रवाहन्ति च; सः युद्धे शत्रून् अभिभूतवान्। एते पुरुषाः मरुतैः सह दिवोदासं, सुदासस्य पितरं, अनुगच्छन्ति। हे पैजवन, त्वं अस्मभ्यं चिन्हं ददातु, अक्षयम् अजरम् बलम् रक्षाय। इन्द्रः तीक्ष्णशृङ्गः महावृषभवत् भयङ्करः, एकाकी सर्वान् जनान् उद्वेजयति। सः सदा उदारं गायं प्रियतमं हविष्यम् नेतुम् जानाति। त्वं, हे इन्द्र, कुत्सं सेवाय उत्सुकं युद्धे स्वयम् शरीरेण रक्षितवान्; दासं शुष्णं कुयवं च अभिभूतवान्, अर्जुनेयाय जयम् दत्तवान्। त्वं, वीर्येण, सुदासं उत्तमयजुषम् सर्वैः सहायैः नेतुम्; पौरुकुत्सं त्रसदस्युं पुरुं भूमिलाभे वृत्रवधे च रक्षितवान्। त्वं, हे इन्द्र, मनुष्यानाम् मध्ये हविषां प्रियः, बहून् वृत्रान् हत्य, हर्यश्व, दस्युं कुमुरिं धुनिं च अधः कृत्वा, भक्ताय हितं निद्रां दत्तवान्। तव कर्माणि, हे वज्रधर, प्रसिद्धानि; यदा एकस्मिन क्षणे नवत्युत् नगराणि विनष्टवान्; शततम् गृहे प्रविश्य, वृत्रं नमुचिं च हत्वा। एतानि प्राचीनानि दानानि सुदासाय, यजुषे, इन्द्राय; तव द्वौ बलिष्ठौ अश्ववत् युक्तौ वाहनौ योजयामि; स्तुतिभिः तव बलम् वर्धयन्तु। हे इन्द्र, अस्मान् बलस्पर्धायां न पृष्ठतः कुरु; अव्याभिचारिण्या रक्षया अस्मान् रक्ष, उदारेषु तव प्रियाः भवाम। तव सौम्ये, मित्राः, तव आश्रये, तव कृपायां मुदामहे; तुरवशं यदुं च अभिभूतवान्, अतिथिग्वाय योग्यां कीर्तिं दत्तवान्। अद्यापि, हे उदार, तव कृपायां, पुरुषाः स्तुतिभिः त्वां स्तुवन्ति; ये स्तोत्रैः पाणीन् अपाकृतवन्तः—अस्मान् तस्मिन् सख्ये वरणीयम्। एषा स्तुतिः, हे वीर, तव; ते अस्मभ्यं दानानि यच्छन्ति; वृत्रवधे, हे इन्द्र, सौम्यः, मित्रः, पुरुषरक्षकः भव। हे इन्द्र, वीर, स्तुतः, प्रार्थनायाः सहायेन, स्वबलस्य च, वर्धस्व; अस्मभ्यं बलाय आगच्छ, आसनाय आगच्छ—सदा रक्षया अस्मान् रक्ष। महाबलः वीर्याय जातः, आत्मनि स्थितः, यः अपः सृजितवान्, पुरुषः, कर्म कर्तुम् उद्यतः। युवा पुरुषः सहायेन मनुष्यानां स्थानं गतः; इन्द्रः रक्षकः, महापापं अपि न बाधते। इन्द्रः, वृत्रहन्, दीप्तिमान्, गायकं वीरवत् रक्षितवान्। सुदासाय स्थानं कृतवान्; सः धनदः, यजुषे पुनः पुनः ददाति। युद्धे उग्रः, श्रान्तिहीनः, विघ्नान् भङ्क्त्वा, सदा विजयी, जन्मना बलवान्—इन्द्रः स्वबलात् सेनाः विक्षिप्तवान्, शत्रून् हतान्। इन्द्रः, महाबलात्, दिवि भूमौ च महत्त्वं पूरितवान्; वज्रधारः, तौ मापयित्वा, सोममदेन, वचः उक्तवान्। वृषभः युद्धाय वृषभं उत्पादितवान्; सुदारः अपि पुरुषं जनितवती। सेनानायकः, पुरुषसहायः, धैर्ययुक्तः, गोसाधकः, सः वीरः। तस्य जनाः न च्यवन्ते, न मनः विक्षिप्यते, ये तस्य भीषणं बलम् आह्वयन्ति। ये यज्ञैः इन्द्रे अर्पणं कुर्वन्ति, धर्मिष्ठाः, सत्यवाचः, स्थिरं धनम् लभन्ते। यदा, हे इन्द्र, उत्तरस्यार्थे, पूर्वं शिक्षयन्, अल्पाय महत् भागं दत्तवान्; सः अमृतः दूरम् गतः; हे अद्भुत, अस्मभ्यं शोभनं धनम् आनय। यः तव प्रियः यजमानः, दाता, मित्रः, हे वज्रिन्—अस्माकं तव कृपायाम् प्रियतमाः भवाम, अनिष्टात् रक्षिताः, मनुष्यानाम् मध्ये पूजिताः। एषा स्तुतिः तव, हे महाबल, तव प्राप्तुं, हे उदार, सोमपिष्टेन आह्वितः। धनकामः गायकः त्वां आह्वयति—हे शक्र, अस्मभ्यं धनम् आनय। अतः, हे इन्द्र, सहायेन अस्मभ्यं बलम् दत्तुं, यथा उदाराः स्वबलात् सहायं कुर्वन्ति। तव बलम् गायकाय बहुलम् अस्तु; सदा रक्षया अस्मान् रक्ष। सोमः प्रमोदकः देवाय, गर्जिताय, पातव्यः; तस्य जन्मे इन्द्रः वचः उक्तवान्। तवर्णाश्व इन्द्र, यज्ञैः त्वां जागर्तुम् इच्छामः; तव स्तुतिं जानातु, सोमपानं रमणीयम्। ते यज्ञं गच्छन्ति, दर्भं योजयन्ति, सोमपानाः, सभायाम् वचोभिः। गृहात्, कीर्तिमतः, वीर्यवत्, पुरुषस्य, दूरश्रुताः, आगच्छन्ति। त्वं, हे इन्द्र, नद्यः अनवरोध्यः प्रवाहितवान्; वीर, बहून् सर्पेण स्थापितवान्। तव गर्जने, रथाः गोवत् कम्पन्ते; सर्वाणि यन्त्राणि तव बलात् कम्पितानि। भयङ्करः, सः शस्त्रैः तेषां प्रति धावति, सर्वाणि पुरुषकृत्यानि जानाति। इन्द्रः प्रमुदितः दुर्गाणि विदारितवान्; हस्ते वज्रं, महत्त्वेन, हतान्। न कश्चित्, हे इन्द्र, स्पर्धमानः, तव जयति, न यजमानः, हे महाबल; शत्रुं विघ्नकारीं विक्षिप, अदेवान् न अस्मान् जयन्तु। तव बलात्, हे इन्द्र, बहून् अतिक्रान्तवान्, तव महत्त्वं दिशः पूरितम्। स्वबलात् वृत्रं हत्वा; न शत्रुः युद्धे तव सीमा प्राप्तवान्। प्राचीनाः देवाः अपि, ऐश्वर्याय, शक्तिं अधित्यजन्। इन्द्रः वीर्यवत् दानानि दत्तवान्; बलस्पर्धायां, इन्द्रं सहायं आह्वयन्ति। दुर्बलः अपि, हे इन्द्र, सहायम् आह्वयति, सौभाग्यस्य स्वामिन्। त्वं शतगुणः रक्षकः अस्माकं; शक्तिमन्तः रक्षिणः अस्मान् आवृत्य स्थिताः। हे इन्द्र, सदा तव मित्राः भवाम, सदा श्रद्धायां वृद्धाः, तव महत्त्वेन महान्तः। तव कृपा सभायां जयम् दत्तु; तव बलम् शत्रुबलम् जयतु। हे इन्द्र, अस्मभ्यं तव स्वभावात् धनम् दत्तु, यद् उदाराः ददाति। तव बलम् यजमानाय बहुलम् अस्तु; सदा रक्षया अस्मान् रक्ष। सोमं पिब, हे इन्द्र, तव प्रियं अस्तु—यः पर्वतात् शिलया तव कृते पिष्टः, अश्वप्रिय, यः प्रकाशयिता हस्ताभिः यत्नेन निष्पूतः। तव प्रमोदकः सोमः, रमणीयः, येन त्वं वृत्रान् हत्वा; सः, हे इन्द्र, महाबल, त्वां मादयतु। शृणु, हे उदार, मम वचनम्, यद् वसिष्ठः त्वां स्तुतये ददाति। एतानि स्तोत्राणि संयुक्ते भोज्ये स्वीकुरु। पर्वतात् पातकस्य आह्वानम् शृणु; गायकस्य प्रेरितं चिन्तनम् जानातु। तव परमं सहायं दत्तु, यथा अस्माकं तव संयोगः स्यात्। तव वचनानि, हे महाबल, न अस्वीकारयामि, न तव स्तुतिं, हे प्रभो, यतः अहम् तानि जानामि। सदा तव नाम, तव सत्यं यशः, प्रचारयामि। तव मनुष्यानाम् मध्ये पानानि बहूनि; बहवः विद्वांसः त्वाम् आह्वयन्ति। हे उदार, अस्माकं वासस्थानं न हर। एवं, ऋषिभिः स्तुतः, यजमानैः पूजितः, सोमपानैः प्रमुदितः, इन्द्रः सर्वेषां रक्षकः, वीर्यस्य दाता, शत्रुसंहारकः, मित्रः, पूज्यः, सदा भक्तान् रक्षति, कीर्तिं ददाति, धनं यच्छति, सभायां जयम् ददाति, धर्मिष्ठान् प्रोत्साहयति, शत्रून् अभिभूतवान्, सोमपानं रमणीयं कुर्वन्, वज्रधारः, महाबलः, सर्वेषां प्रियः, सदा स्तुतः, सदा पूजितः, सदा रक्षकः।