इन्द्रः महाबलवान् सन्, तत्र सर्वाणि दुर्गाणि सप्त सुदृढानि सहसा भित्त्वा तृ्त्सुभ्यः गयम् अपाकरोत्। सः विवादे कठोरवाचिनं पूरुम् अपि निर्जित्य, विजयं तृ्त्सुषु न्यधात्। अनूनां च दृह्यूनां च सैन्यानि षष्टिः शतम् षट् सहस्राणि च, षष्टिः वीराः षट् नेतारश्च, इन्द्रस्यैव वीर्येण शयानानि अभवन्। तृ्त्सवः इन्द्रेण सह प्रमोदमानाः, जलानिव मुक्तानि अधः प्रवहन्तः, सर्वाणि विघ्नानि अतिक्रम्य, दुष्टचित्ताः स्वानि द्रव्याणि सर्वाणि सुदासे समर्पयन्। सोमपः इन्द्रः, समागतमर्धं सैन्यम् अपाकरोत्, गर्वितान् प्रतिषेधयन्। सः क्रोधेन क्रोधं माप्य, स्वमार्गं चिन्तयन्, नियच्छन् गतिं, विजयं ददौ। एकेनैव प्रहारेण सः भीषणं शत्रुं कम्पितवान्, सिंहमपि बलात् अपातयत्। शत्रूणां नेतॄन् छित्त्वा, सर्वाणि द्रव्याणि सुदासे दत्तवान्। शत्रवः, यद्यपि सदा द्वेषिणः, भग्नाः अभवन्; ये च भित्त्वा गन्तुम् इच्छन्ति, तानपि इन्द्रः वज्रेण हन्यात्, येन स्तौति तं मर्त्यः। तृ्त्सवः यमुनया सह प्रातः इन्द्रं प्रावर्तयन्, सर्वाणि विघ्नानि भित्त्वा। अजा, शिग्रवः, यक्षवश्च, करं वहन्तः, अश्वानां शिरांसि अपहृतवन्तः। न पूर्वा न नव्यः उषसः, नापि इन्द्रस्य प्रसादः वा वित्तं वा, तान् रक्षितुम् अशक्नुवन्। इन्द्रः देवकं महात्मानं अपि अपातयत्, शम्बरं च महान् भग्नः कृतवान्। ये शत्रुगृहे प्रमोदमानाः आसन्—पराशरः, शतयातुः, वसिष्ठश्च—ते भोजस्य मैत्रीं न परित्यक्तवन्तः। एवं बुद्धिमन्तः शुभदिने समृद्धिम् उपलभन्ते। सुदासः देववतः पौत्रः द्वे शते गोः द्वौ च रथौ कलत्रैः सह विजित्य, अग्ने, पज्यवनस्य दानं अहम् अभ्यर्चयामि, गृहं परितः ब्राह्मण इव स्तुत्या निनदन्। पज्यवनस्य चत्वारि दानानि, मम चिह्नितानि, कृशैः पृथक् कृतानि। सुदासः शीघ्रगावः पृथिव्याम् स्थित्वा, कीर्तिं सन्तानाय वंशाय च वहन्ति। तस्य यशः दिवि पृथिव्यां च प्रतिष्ठितम्, सर्वत्र शिखरेषु विभक्तम्। सप्त सिन्धवः इन्द्रं स्तुवन्त्यः प्रवहन्ति, स च संग्रामे शत्रून् निर्जित्य स्थितवान्। एते नराः मरुतैः सह, दिवोदासं सुदासस्य पितरं, अनुयान्ति। हे पज्यवन, अस्मभ्यं चिन्हम्, अक्षयम् अजरं बलं, त्रायस्व। यो वृषशृङ्गः इव, बलवान्, भयङ्करः, सः एकः सर्वान् जनान् चालयति। स एव सदा दानशीलं गयं रम्ये हविषि नेतुम् जानाति। इन्द्रः कुत्सं युद्धे तन्निष्ठं स्वदेहेन रक्षितवान्। दासं शुष्णं कुयवं च निर्जित्य, अर्जुनेयाय जयम् अदात्। धृष्टः सन्, सुदासं सुसमिदं सह सर्वैः सहायैः अनयत्; पौरुकुत्सं त्रसदस्युं च, पुरुम् अपि भूमौ विजयाय वृत्रघ्नाय रक्षितवान्। इन्द्रः मनुष्येषु हविषां प्रीयमाणः, बहून् वृत्रान् हन्यन्, हर्यश्वः, दस्युं चुमुरीं धुनिं च अपि स्वप्नं नयन्, यजमानस्य हिताय। इन्द्रस्यैतानि कर्माणि कीर्तयन्ति—सः नवतिः नव च नगराणि एकस्मिन्नेव क्षणे अपावदत्; शतमे गृहे प्रविश्य, वृत्रं च नमुचिं च अपि हन्यत्। एतानि प्राचीनानि दानानि सुदासे, यः स्तोत्रैः यजते, निर्दिष्टानि। अहं तव द्वे अश्ववत्सौ युक्त्वा, स्तोत्रैः बलम् आवहामि। हे इन्द्र, अस्मान् न बलस्पर्धायां परित्यज, महाबलिन; अव्यया रक्षाभिः अस्मान् पालय, दानवत्सेषु प्रियाः भूयास्म। त्वदीये प्रीतौ वयं तव मित्राः प्रमोदामहे; तुर्वशं यदुं च निगृह्य, अतिथिग्वाय यशः ददास्व। अद्यापि तव प्रीतौ नराः स्तोत्रैः त्वां स्तुवन्ति; ये पाणीन् अपाकरोत्, तेषां सङ्घे अस्मान् वृणुष्व। एते मानवाः स्तोत्राणि तव, वीर्यस्य, यच्छन्ति; वृत्रवधे, हे इन्द्र, सौम्यः मित्रः पुरुषरक्षकः भूयाः। अधुना, इन्द्र, वीर, स्तुतः, प्रार्थनया स्वबलदानेन वर्धस्व; अस्मभ्यं बलाय, उपवेशनाय आगच्छ, सदा रक्षया। वीर्यायै जातः स्वयम्भूः, आपः कृतवान्, युवान् सन् नराणां मध्ये सहाय्यं दातुम् आगात्; इन्द्रः रक्षकः पापमपि न बाधते। वृत्रघ्नः इन्द्रः, दीप्तमानः, गायकम् अपि रक्षन्, सुदासाय स्थानं कृतवान्, सदा दातृ, भक्ताय पुनः पुनः ददाति। संग्रामे भीष्णः, अश्रान्तः, विघ्नभेदकः, सदा विजयी, स्वयम्भूः, इन्द्रः स्वबलाद् सैन्यानि विक्षिप्य, शत्रून् अपातयत्। इन्द्रः स्वबलवाँल्लोकौ व्याप्तवान्; वज्रधारी, सोममदेन प्रोक्तवान्। वृषा युद्धाय वृषाणम् उत्पादयत्; स्त्री अपि वीर्यवन्तं जनयत्। स सेनापतिः, नरसखः, धीरः, गोमर्गः, साहसी च। ये जनाः तस्य भीष्णं बलम् आह्वयन्ति, ते न कदापि भ्रमन्ति; ये हविषा इन्द्रे यजमानाः, ते दीर्घायुः धनवन्तः सन्ति। यदा, इन्द्र, पश्चात्याय शिक्षन्, पूर्वाय अपि ददौ, तदा अमृतः दूरं गतवान्; अस्मभ्यं, आश्चर्यवान्, श्रीमद् धनं दद। यः तव प्रियः यजमानः, सखा, दाता, सः तव कृपायां श्रेष्ठः भूयात्; अस्मान् त्रायस्व, मानुषेषु सम्मानितान् कुरु। एषा स्तुतिः तव, महाबलिन, प्रेषिता; सोमपेयेन आहूतः, दानवन्। गायको धनकांक्षी त्वां आह्वयति; शक्र, अस्मभ्यं धनं वह। एवं, इन्द्र, बलं अस्मभ्यं दद, यथा दानवत्साः स्वबलात् सहायन्ते; स्तोत्रकाराय बलं तव स्यात्, सदा रक्षया। सोमः प्रमोदयन् देवाय, रोरुवत्, यस्य जन्मनि इन्द्रः अवदत्। तव तव्यान्, हर्यश्व, यज्ञैः बोधयेम; सोमपेयेषु तव स्तुतिं जानीयाः। ते यज्ञाय प्रयान्ति, बर्हिः विधाय, सोमपायिनः, सभायाम् उक्तिभिः। यशस्विनां गृहेभ्यः, वीर्यवन्तः, दूरश्रुताः, प्रकट्यन्ते। इन्द्रः अप्रतिहतान् आपः प्रवाहितवान्, वीर्यवान्, अहिना सह बहून् संस्थापयत्। तव गर्जनेन रथाः गाव इव कम्पन्ते; सर्वाणि यन्त्राणि तव बलात् कम्पन्ते। सः भीषणः शस्त्रैः तेषां प्रति धावति, सर्वाणि कर्माणि जानन्। इन्द्रः प्रमुदितः दुर्गाणि भग्नवान्; हस्ते वज्रं धारयन्, महत्त्वेन हन्ति। कोऽपि त्वां, इन्द्र, यतमानः, न विजिग्ये; न यजमानः, महाबलिन्। शत्रुं, हानिकरं, विक्षिप्त्वा, अवैदिकाः न अस्मान् जेष्यन्ति। तव वीर्येण, इन्द्र, बहून् अतिक्रान्तवान्; तव महत्त्वं दिशः व्याप्तवान्। स्वबलात् वृत्रं हत्वा, न कश्चन शत्रुः युद्धे तव सीमाम् अपश्यत्। एवं, ऋषयः, नराः च, इन्द्रस्य महिमा, सुदासस्य विजयः, तृ्त्सूनां कीर्तिः च, सोमस्य माधुर्ये, स्तोत्रेषु च, यथाक्रमम् अनुवर्ण्यते।