इह, मधुराणि स्तोत्राणि त्वां प्रति समुपागतानि, हे देव, तव प्रियायै श्रीपथे समागच्छन्तु; वयं तव अनुग्रहे, हे इन्द्र, तव रक्षायाम् अस्महि। जीवनाय धेनोः दुग्धकामः वसिष्ठस्त्वां स्तुतिभिः प्रेषितवान्; सर्वे जनाः त्वां पशुपतिम् इति आहुः, हे इन्द्र, तव अनुग्रहः अस्मान् प्राप्नुयात्। इन्द्रः सुदासे कृते विस्तीर्णानि, अगाधानि आपः सुलभगमनानि कृतवान्; सः शिम्युं सैन्यम् अपाकरोत्, सिन्धूनां शापं च व्यभिनत्। तुर्वशादयः यजमानाः आसन्, मत्स्याः धनलोलुपाः, तीक्ष्णसंकल्पाः; भृगवः, द्रुह्यवः च मैत्रीम अकुर्वन्, शत्रौ मित्रं अतिक्रान्तम्। पक्था, भलानाः, अलीनाः, विषाणिनः, शिवाः च समागच्छन्; आर्याणां सभा यः पशूनां कृते अग्रे अगच्छत्, स इन्द्रः तृत्सूनां शत्रून् पराजितवान्। ये मूढाः अदितेः प्रियं प्रार्थयन्तः, परुष्णीं जिगृहुः; इन्द्रः महिमा पृथिवीं राज्ञे व्यनमत्, पशून् अपाकरोत्, तान् विचिक्षिपत्। ते लाभाय, न नाशाय, परुष्णीं समागच्छन्; शीघ्रम् अभ्यधावन्, जयाय इच्छन्तः, इन्द्रः सोमकाङ्क्षी तेषां शत्रूणां वाचं निरस्तवान्, सुदासाय हितं कृतवान्। गावः रक्षिकाः इव शत्रुषु अपि चरन्त्यः, स्वकर्मणा गोष्ठं गच्छन्; चित्राः गावः चित्रेण प्रेषिताः पन्थानं अकुर्वन्, सैन्यानि हृष्टानि अभवन्। स राजा एकविंशतिं विशः वैकर्ण्यानां अपातयत्; महाबलवत् स्वगृहे आसीत्, इन्द्रः वीर्यवान् तेषां कृते प्रवाहं कृतवान्। ततः, इन्द्रः बली, कवषं जरन्तं आप्सु, द्रुह्युम् च निगृह्य, यत्र मैत्री इच्छन्तः मैत्रीं प्राप्तवन्तः, ये तव प्रियेषु तव अनुगमम् अकुर्वन्। इन्द्रः तेषां सप्त पुरः बलात् भग्नवान्; सः गायम् तृत्सवे अपाकरोत्, युद्धे पूरुम् दुर्वचसं अपि अवशमयत्। षष्टिः, शतम्, षट्सहस्राणि अनु, द्रुह्यूनां सैन्यानां सुप्तानि, षष्टिः वीराः, षट् नेतारः; एतानि सर्वाणि कर्माणि इन्द्रस्य वीर्येण कृतानि। इन्द्रेण सह तृत्सवः प्रमोदमानाः अपि जलवत् निम्नगामिनः परं जग्मुः; दुष्टबुद्धयः स्वद्रव्यम् सुदासे परित्यक्तवन्तः। इन्द्रः सोमपः अर्धं अग्रे गच्छन्तं सैन्यम् अपाकरोत्, दर्पिणः प्रतिरुद्धवान्; इन्द्रः कोपेन कोपं ममाप, पन्थानं च चिन्तयन् मार्गं नियच्छत्। एकेन प्रहारेण स तीव्रं कम्पितवान्, सिंहम् अपि वीर्येण अपातयत्; इन्द्रः शत्रूणां नेतॄन् अपाकरोत्, सर्वं द्रव्यं सुदासे अददात्। शत्रवः, नित्यं द्विषन्तः, भग्नाः; ये छेदयितुं इच्छन्ति, तान् अपि; ये त्वां स्तुवन्ति, तेषां कृते, हे इन्द्र, तीक्ष्णवज्रेण प्रहाणि। तृत्सवः यमुनया सह इन्द्रं प्रातः प्रवर्तयन्तः सर्वाणि प्रतिबन्धानि भित्त्वा अगच्छन्; अजा, शिग्रवः, यक्षवः च, बलिं वहन्तः, अश्वानां शीर्षाणि अपाहरन्। न पूर्वा, न नवीना उषसः, न इन्द्रस्य प्रियं वा धनं वा, तान् रक्षितुम् अशक्नुवन्; त्वं, हे इन्द्र, देवकं अपि, यो आत्मानं महान्तम् अमन्यत, अपातयः, शम्बरं च भग्नवान्। ये शत्रुगृहे हृष्टाः आसन्—पराशरः, शतयातुः, वसिष्ठः—ते भोजस्य मैत्रीं न परित्यक्तवन्तः; अतः धीराणां सौम्याः दिवसः अभवन्। सुदासः देववतस्य पौत्रः द्विशतं गावः द्वौ रथौ च वधूभिः विजित्य प्राप्तवान्; हे अग्ने, अहम् पैजवनस्य दानं नमामि, पुरोहित इव गृहं परिक्रामन्, स्तुत्या निनदन्। चत्वारि दानानि पजवनात् मम चिन्हितानि कृशैः विनिर्दिष्टानि; सुदासस्य शीघ्रवाहनाः पृथिव्याम् स्थिताः, कीर्तिं अपत्याय नप्तृभ्यश्च वहन्ति। तस्य यशः, द्यावापृथिव्योः मध्ये व्याप्य, सर्वेषु शिखरेषु विभक्तम्; सप्त नद्यः इन्द्रं स्तुवन्ति, प्रवहन्त्यः, स युद्धे शत्रून् अपाकरोत्। एते पुरुषाः मरुतः सह दिवोदासं, सुदासस्य पितरं, अन्वगच्छन्; हे पजवना, अस्मभ्यं चिन्हं, अक्षयम् अजराम् बलं रक्षायै ददातु। यः तीक्ष्णशृङ्गः, बलीवर्धनः, भयङ्करः, एकाकी सर्वान् जनान् प्रेरयति; यः सदा दानप्रियं गायम् रम्ये हविषि नयति, स एव वेत्ति। त्वं, हे इन्द्र, कुत्सं युद्धे आत्मना रक्षितवान्; त्वं दासं शुष्णं कुयवं च निगृह्य, अर्जुनेयाय जयम् अदाः। त्वं, वीर, वीर्येण सुदासं सुकृतं सर्वैः सहायैः अनयः; त्वं पौरुकुत्सं त्रसदस्युं च पालयन्, पूरुं भूम्यां जयने वृत्रघ्ने च रक्षितवान्। मर्त्येषु, हे इन्द्र, नरां हविषां प्रियः, बहून् वृत्राणि हन्यः, हे हर्यश्व; त्वं दस्युं चुमुरीं धुनीं च अपातयः, यजमानाय सुखाय। तवानीमानी कर्माणि, हे इन्द्र, वज्रिन्, प्रसिद्धानि: यदा त्वं एकैकेन नवतिं नव नगराणि भग्नवान्; शतमे गृहे प्रविश्य, वृत्रं नमुचिं च अपि हत्वा। एतानि पुरातनानि दानानि, हे इन्द्र, सुदासे स्तोत्रेण यजमानाय; अहं तव द्वौ बलीन्यश्वौ योजयामि, स्तुतयः तव बलं वहन्तु। मा अस्मान्, हे इन्द्र, अस्मिन् बलस्पर्धायां परित्यज; अव्ययैः रक्षाभिः अस्मान् पालय, वयं तव दातारः प्रियाः स्याम। वयं तव मित्राः तव प्रिये प्रमोदाम, हे दानिन्, तव आश्रये; तुर्वशं यदुं च निगृह्य, अतिथिग्वाय यशः देहि। अद्यापि, हे दानिन्, तव प्रिये, नरः स्तुतिभिः त्वां स्तुवन्ति; ये स्तुतिभिः पणीन् अपाकरोत्, तान् अस्मान् स्वैः मित्रैः कुरु। एते स्तोत्राणि, हे वीर्यशालिन्, तव; ते अस्मभ्यं दानानि वहन्ति; वृत्रहत्याय, हे इन्द्र, कृपां कुरु, मित्रः, नृवीरः, नृरक्षकः भव। अधुना, हे इन्द्र, स्तुतः, प्रार्थनया स्वबलस्य च वृद्धिं कुरु; अस्मान् बलाय, उपवेशाय आगच्छ; नित्यं अशिषा अस्मान् पालय। स वीर्यवान् वीर्याय जातः, स्वबलसम्पन्नः, यः आपः अकरोत्, पुरुषः, कर्मणि प्रवृत्तः; स युवा नराणां स्थानम् अगच्छत् सहायेन; इन्द्रः रक्षकः पापमपि न बाधते। इन्द्रः, वृत्रहा, प्रकाशमानः, स्तोतारम् इव वीरवत् रक्षितवान्; स सुदासाय स्थानं अकरोत्, स एव दातारः, यजमानाय पुनः पुनः ददाति। युद्धे तीक्ष्णः, अकल्पितः, विघ्नभेदी, वीर्यवान्, सदा विजयी, जातबलः—इन्द्रः स्वबलात् सैन्यानि अपाकरोत्, सर्वान् शत्रून् अपि अपातयत्। इन्द्रः, महाबलवान्, द्यावापृथिव्यौ महिमा पूर्णवान्; स वज्रभृत्, तान् माप, सोममदेन वदन्। वृषा युद्धाय वृषाणं जनयामास; स्त्री अपि एतम् वीर्यवन्तं अजायत; यः सेनानायकः, नरसहायः, धृतात्मा, पशुकामः, सः वीर्यवान्। ये जनाः न प्रमाद्यन्ति, न मनः चलति, ये तस्य घोरं बलं आह्वयन्ति; ये इन्द्रे हविषा समर्पयन्ति, ते धर्मिष्ठाः, सत्यव्रताः, स्थिरं धनं वहन्ति। एवं, ऋषिभिः स्तुतः, इन्द्रः सदा प्रजाजनस्य रक्षकः, दातारः, जयदायकः, सोमप्रियः, महावीर्यशाली, सुदासस्य, तृत्सूनां, स्तोत्रिणां च, सर्वदा अभयं, यशः, धनं, विजयम् च ददाति।