सर्वे देवाः यज्ञस्य होतारं, प्राज्ञं, दीप्तिमन्तं चाग्निं सम्यक् संस्थापयन्ति स्म। सः भक्तजनस्य, जनसेविनः, धनं वीर्यं च ददाति। तस्मात्, अग्ने, त्वं सम्यक् समिद्धः शुभेन समिधा भव, विस्तीर्णं वेदीं सम्यक् प्रसारय। दीप्तिमन्तः द्वाराणि विशल्यं उद्घाट्यन्ताम्, देवाः दीप्तिमन्तः सर्वे समागताः स्युः। अग्ने, हविषा सह आगच्छ, देवान् सम्यक् यज, सर्वजननविद् असि, निष्कल्मषं कर्म कुरु। स एव सर्वजननविद् निष्कल्मषं कर्म सम्यक् करोति, सः अमृतान् देवान् पूजयित्वा तान् हर्षयतु। त्वं, प्राज्ञ, सर्वे अभिलषितानि वस्तूनि नो ददास्व, अद्य अस्माकं सर्वे अभिलाषाः सत्यम् आप्नुवन्तु। त्वां, अग्ने, देवाः वह्निं, बलस्य सूनुं, पोषणस्य पतिं च, सम्यक् स्थापयन्ति स्म। वयं त्वत्तः भक्ताः स्याम, त्वां सेवामहे, त्वं गच्छन् महद् धनं अस्मभ्यं प्रयच्छ। इतः परं, इन्द्रस्य महिमा प्रवर्तते। यथा पितरः पूर्वे त्वया, गायक, सर्वे अभिलषितानि वस्तूनि प्राप्नुवन्, तथा गावः त्वया समृद्धं क्षीरं ददति, अश्वाः च, त्वं च यजमानाय धनदः असि। त्वं, मघवन्, राजेव स्वैः जनैः, गोपालक इव पशुभिः, विद्वांसां मध्ये कीर्तिमान् असि। अस्माकं स्तोत्रैः हर्षितः भव, इन्द्र, अस्मभ्यं गावः अश्वैः च सह धनं ददास्व। एते मधुमन्तः स्तोत्राणि त्वदर्थं समुपस्थितानि, भगवन्; तव शुभः वित्तपथः समीपं आगच्छतु, वयं तव प्रियतमे स्याम, इन्द्र, तव रक्षणे स्थेयाम। वसिष्ठः, पोषणाय धेनोः दुग्धकामः, त्वां प्रति स्तोत्राणि प्रेषयत्; सर्वे जनाः त्वां पशुपतिं इति आहुः, इन्द्र, तव प्रसादः अस्मासु आगच्छतु। इन्द्रः, सुदासाय, विस्तीर्णानि, गम्भीराणि आपः सेतुमतीः अकरोत्, शिम्युं सैन्यं च विनाशयत्, सिन्धूनां शापं च भग्नवान्। तत्र तुर्वशः यदवः च ऋत्विजः आसन्, मत्स्याः धनलोलुपाः, तीक्ष्णसंकल्पाः च; भृगवः द्रुह्यवः च संधिं कृत्वा, मित्रं मित्रात् वैरिणं अतिक्रान्तवन्तः। पक्ताः, भलानाः, अलीनाः, विषाणिनः, शिवाः च समागताः; यः आर्याणां गणं पशूनामर्थं नेतुम् अकरोत्, स इन्द्रः तृत्सूनां शत्रून् पराजयत्। ये अविवेकिनः, अदितेः कृपां प्रार्थयन्तः, परुष्णीं जिगृहुः; किन्तु इन्द्रः महिम्ना भुवं राज्याय विस्तारितवान्, पशून् च वितरन्, तान् विचालयन्। ते लाभाय, न हान्यै, परुष्णीं आगच्छन्; शीघ्रं धावन्तः विजयाय, किन्तु इन्द्रः सोमकामः, सुदासाय शत्रून्, वाचं विना, निरोधयत्। गावः, रक्षिण्यः इव, स्वाभावेन गोष्ठं अगच्छन्, अपि च शत्रुषु; चित्राङ्गनाः गावः, चित्रेण प्रेषिताः, मार्गं कृत्वा, सैन्यानि हृष्टानि अभवन्। स राजा एकविंशति सुप्रसिद्धान् वैकर्णानां गणान् अपातयत्; बलवन् इव, स्वगृहे उपविष्टः, इन्द्रः, वीरः, तेषां निमित्तं स्रोतः अकरोत्। ततः, इन्द्रः, बलेन, कवषं वृद्धं आप्सु, द्रुह्युम् च निगृह्य, मैत्रिणः मैत्रिं प्राप्नुवन्, त्वयि रममाणाः त्वां अन्वगच्छन्। इन्द्रः एकस्मिन्नेव क्षणे सर्वाणि बलवतः दुर्गाणि, सप्त पुरः, बलात् भग्नवान्; तृत्सवे गयं अपाकरोत्, स्पर्धायाम् पूरुं कटुवादिनं च निगृह्य। षष्टिः, शतम्, षट्सहस्रं च अनु- द्रुह्यूनां सैन्यानां सुप्तम्, षष्टिः वीराः षट् नायकाः; सर्वाणि एतानि कर्माणि इन्द्रस्य वीर्येण संपन्नानि। इन्द्रेण सह तृत्सवः, हृष्टाः, जलानिव स्रवन्तः, स्रवन्तः, अतिक्रम्य, दुष्टचेतसः स्वानि सर्वाणि द्रव्याणि सुदासे त्यक्तवन्तः। सोमपः इन्द्रः अर्धं अग्रगण्यं सैन्यं अपाकरोत्, दर्पिणः प्रतिषेधन्; इन्द्रः कोपं प्रति कोपं मापयन्, मार्गं चिन्तयन्, नियमनं अकरोत्। एकेन प्रहारें भीषणं कम्पितवान्, सिंहम् अपि बलात् पतितवान्; इन्द्रः शत्रूणां नेतॄन् छित्त्वा, सर्वं सम्पदं सुदासे दत्तवान्। शत्रवः, सदा द्वेषिणः, भग्नाः, ये च भेदयितुम् इच्छन्तः; यः त्वां स्तौति, तस्मै, इन्द्र, तीक्ष्णेन वज्रेण प्राहिणु। तृत्सवः यमुनया सह, प्रातः इन्द्रं प्रावर्तयन्, सर्वाणि प्रतिबन्धानि भित्त्वा; अजाः, शिग्रवः, यक्षवः च, बलिं वहन्तः, अश्वानां शीर्षाणि अपाहरन्। न पूर्वाः न नूतनाः उषसः, न इन्द्रस्य कृपा वा धनानि, तान् रक्षितुम् अशक्नुवन्; त्वं, इन्द्र, देवकं अपि, स्वबलं मन्यमानं, अपातयः, महान्तं शम्बरं च भग्नवान्। ये रिपोः गृहे हृष्टाः आसन्—पराशरः, शतयातुः, वसिष्ठः च—ते भोजस्य मैत्रीं न परित्यक्तवन्तः; एवं, विदुषां शुभदिवसाः उदिताः। सुदासः, देववतः पौत्रः, द्वे शते गावः द्वौ रथौ वधूभिः जिगाय; अग्ने, पैजवनस्य दानं नमामि, पुरोहित इव गृहं परितः परिक्रामन् स्तुत्या निनदन्। चत्वारि पायजवनानि दानानि, मम चिह्नितानि, कृशैः पृथक् कृतानि; सुदासस्य शीघ्राः, पृथिव्याम् स्थिताः, कीर्तिं सन्ततौ वंशे वहन्ति। तस्य कीर्तिः, द्यावापृथिव्योः मध्ये, सर्वेषु शिखरेषु विभक्तम्; सप्त सिन्धवः इन्द्रं स्तुवन्ति, प्रवहन्त्यः, संग्रामे च शत्रून् अभिभवन्। एते नराः मरुद्भिः सह, दिवोदासं, सुदासस्य पितरं, अन्वगच्छन्; त्वं, पायजवन, अस्मभ्यं चिन्हं, अक्षयं, अजरं बलं, रक्षाय ददास्व। सः तीक्ष्णशृङ्गः, वृषभ इव, भयङ्करः, एक एव सर्वान् जनान् प्रेरयति; यः सदा उदारं गयं रम्यतमं हविषि नेतुम् इच्छति, सः सर्वं जानाति। त्वं, इन्द्र, कुत्सं युद्धे सेवायां उत्सुकं स्वदेहेन रक्षितवान्; दासं शुष्णं कुयवं च निगृह्य, अर्जुनेयाय जयम् अदाः। त्वं, शूर, शौर्येण, सुदासं, सम्यग् यजमानं, सर्वैः सहायैः अनयः; पौरुकुत्सं त्रसदस्युं च रक्षितवान्, पूरुं भूम्यां विजयाय वृत्रघ्नाय च। त्वं, नराणां मध्ये, इन्द्र, नर्याणां हविषां हर्षितः, बहून् वृत्राणि हन्यः, हर्यश्व; दस्युं चुमुरीं धुनीं च अपातयः, तान् यजमानाय शयानान् अकरः। एतानि तव कर्माणि, इन्द्र, वज्रिणः, प्रसिद्धानि; यदा एकस्मिन्नेव समये नवति-नवति पुरः नाशयः; शतमे गृहे प्रविश्य, वृत्रं नमुचिं च हन्यः। एतानि प्राचीना दानानि, इन्द्र, सुदासे, प्रार्थनया यजमानाय; तव द्वौ बलिनौ, वाजीव, अश्वौ योजयामि, स्तोत्राणि त्वां बलेन योजयन्तु। मा अस्मान्, इन्द्र, अस्मिन्स्पर्धायां पराजितान् कुरु, महाबल; अस्मान् अव्ययैः रक्षोभिः रक्ष, वयं तव प्रियतमाः स्याम् उदारेषु।