सर्वेभ्यः श्रुतपूर्वं ऋषिवचः, वसिष्ठस्य यज्ञे अग्निः प्रमुखतया पूज्यते स्म। स ऋषिः, प्राज्ञः, दानशून्येषु दुर्गेषु विघ्नभञ्जनः, स्तोत्रं विशुद्धं कृत्वा, बहु अन्नं जनाय वहति। स हि होतारः, प्रीतियुक्तः, जनानां स्वामी, तमः नाशयन्, दीप्तिमन्तः मध्ये प्रकाशते। स अग्निः, अक्षयः, मुनिः, अदितिः, प्रभामान्, मित्रवत्सलः, अतिथिः, अशिवः, शुभदः। प्रभया दीप्तया स प्रातःस्मिन्नेव प्रकाशते; आपां गर्भः विष्णुम् प्रविष्टः। हे जातवेदः, त्वं युगान्युगेषु मानवानां मध्ये पूज्यः, विशुद्धः। शोभनया दीप्त्या त्वं प्रकाशसे; तव प्रज्वलने गावः जाग्रति। अग्ने, कार्याय आगच्छ, कदापि न प्रमाद्याः; स्तोत्रकारैः सह देवांश्च समीपय। सरस्वतीं, मरुतः, अश्विनौ, आपः, सर्वान् देवांश्च, धनदाय यज। वसिष्ठः त्वां अग्निं प्रज्वाल्य, रक्षां समृद्धिं च इच्छति; हे जातवेदः, बहुभिर् हविभिः वर्धस्व। सर्वे वयं सर्वदा अशिषा पालयेम। प्रातःस्मिन् यथा प्रियः कामुकः, उषाः, विस्तीर्णबलया, प्रभया दीप्त्या च प्रकाशते। सा सुवर्णवर्णा, विशुद्धा, तेजस्विनी, जागृच्छानां चेतांसि प्रेरयति। उषाः प्रकाशमण्डलं ददर्शयत्; जाग्रतः ऋत्विजः यज्ञं कुर्वन्तः, मनसि हविः यच्छन्ति। अग्निः सर्वजननानि वेद, प्राज्ञः दूतवत्, देवेषु त्वरितः, दिव्येषु सर्वश्रेष्ठः। देवभक्तानि स्तोत्राणि चिन्ताश्च अग्निं सम्प्रयान्ति, धनस्य कामनया। स सुमनाः, सुन्दररूपः, प्रियदर्शनः, हविभृत्, मानवानां प्रियतमः। अग्ने, इन्द्रं वसुभिः सह आनय; बलिनं रुद्रं रुद्रैः सह आनय; आदित्यैः सह सर्वस्य मातरं अदितिं च आनय; बृहस्पतिं गायत्रिभिः सह, सर्वव्यापिनं आनय। जाग्रतः अग्निं, यज्ञे युवा, प्रियं होतारं स्तुवन्ति। स हि रात्र्यां च धनानां च रक्षिता अभवत्, श्रान्तिहीनः दूतः, देवपूजायाम् अर्हः। महान् अस्य यज्ञस्य बोधः; त्वया विना, अग्ने, अमृताः न हृष्यन्ति। सर्वैः देवैः सह आगच्छ; प्रथमः होतारः अस्मिन्स्थाने उपविश। त्वं शीघ्रः, तव दूतकार्ये नरः सदा हविः यच्छन्ति। यस्य कृते, अग्ने, देवाः यज्ञे उपविशन्ति, तस्य दिनानि शुभतमानि भवन्ति। त्रिः अपि दिवसा ते धनानि इच्छन्ति, अन्तः स्थितं त्वां दानशीलस्य कृते। मनुवत्, अग्ने, देवांश्चात्र यज; अस्माकं दूतः भूत्वा, शापेभ्यः रक्ष। अग्निः महायज्ञस्य स्वामी, सर्वाहुतानां स्वामी। वसवः तस्य शक्तौ मुदन्ति; अतः देवाः तम् हविभृतम् स्थापयन्। अग्ने, अद्य देवाँस्त्रये हविषा आनय, इन्द्रेण सह, यथा ते हृष्येयुः। यं यज्ञं स्वर्गे देवेषु स्थापय; सर्वे वयं सदा अशिषा पालयेम। वयं महता श्रद्धया जातवेदसम् अग्निं प्राप्तवन्तः, यः स्वगृहे प्रज्वलितः दीप्तिमान् अस्ति—अद्भुततेजाः, दिवि पृथिव्यां मध्ये, सर्वतः आहूतः, अस्मभ्यं प्रतिमुखः। तस्य महत्त्वेन, अग्ने जातवेदः, सर्वान् क्लेशान् गृहस्य अपहन्ति। स नः अनिष्टात्, आपद्भ्यः च रक्षतु, स्तोतॄणां च दानशीलानां च। त्वं अग्ने, वरुणः च मित्रः च; वसिष्ठाः त्वां चिन्तया स्तुवन्ति। तव मध्ये बहुधनं अस्तु। सर्वे वयं सर्वदा अशिषा पालयेम। अग्नये, सर्वपावनाय, अस्माकं मनः समर्पयामः; रक्षांसि हन्तारं स्तोत्रेण च प्रार्थयामः। हविः वहन्, वेदिस्थः प्रमुदितः, वैश्वानराय, चिन्तनां नायकाय। त्वं अग्ने, शोचिषा दीप्तः, दिवं पृथिवीं च व्याप्नोषि। वैश्वानर, जातवेदः, त्वं महत्त्वेन शापेभ्यः नः मोचय। त्वं जातः, अग्ने, लोकान् व्याप्य, पशूनां पालयितेव सञ्चरन्। वैश्वानर, प्रार्थनाय मार्गं अन्विष्य। सर्वे वयं सर्वदा अशिषा पालयेम। हविभिः, दिव्यैः आह्वानैः, वयं जातवेदसम् अग्निं सेवामः। शुद्धदीप्तिभिः, श्रद्धया, अग्निं यजामः। त्वां अग्ने, समिधा यज्ञेन पूजयामः; स्तोत्रेण त्वां सेवामः, यज्ञार्ह। त्वां, प्रभामानं, पुरोहितं घृतैः शुभैः हविभिः समर्पयामः। अग्ने, देवैः सह आगच्छ, अस्माकं आह्वानं च वषट्कारं च गृहाण। वयं तव भक्ताः स्याम; त्वं नः सदा अशिषा पालय। आसने समीपे स्थिताय, दयावानं, हविः समर्पयेम। स यः पञ्चसु जनसु प्रतिष्ठितः, एकैकं विजित्य, प्राज्ञः, युवा गार्हपत्यः अस्ति। अग्निः, सर्वज्ञः, अस्माकं बन्धून् सर्वतः पातु; स नः आपद्भ्यः रक्षतु। अधुना अहम् अग्नये, दिव्यगृध्राय, नूतनं स्तोत्रं निर्मितवान्; स नः इच्छितं धनं दद्यात्। तस्य तेजोवन्ति धनानि दृश्यन्ते, वीरसम्पन्नम्, यज्ञे अग्रे दीप्तिमान् अस्ति। अग्निः वषट्कारं वचांसि च गृह्णातु; स यज्ञाय अर्हः, हविभृत् अस्ति। त्वां वयं, जनानां स्वामिन्, प्रभामन्तं देवम्, आह्वयामः; अग्ने, आहूतः, अस्मभ्यं वीर्यं ददातु। निशासु दिवासु च प्रकाशस्व, अग्ने; त्वया वयं बलवन्तः स्याम; त्वं अस्माकं वीरः। मनुष्या, प्राज्ञाः, तव साहाय्याय चिन्तया उपसर्पन्ति; सहस्राक्षरं स्तोत्रं समीपं गच्छति। अग्निः रक्षांसि अपाकरोति; अमृतः, दीप्तशिखः, शुद्धः, प्रभामान्, स्तुत्यः। स बलस्य स्वामी, अस्मभ्यं दानानि ददातु; भगः च इच्छितं ददातु। त्वं अग्ने, वीर्यश्रीं प्रयच्छ; देवः सविता, भगः, दिति च इच्छितं ददातु। अग्ने, अस्मान् आपद्भ्यः पालय; ये नः हिंसन्ति अधार्मिकाः, तान् त्वं जरा अमृतशिखया दह। ततः, महाबल, अजित, संग्रामे अस्माकं रक्षिता; त्वं प्राचीनः, शतहस्तः। प्रातः सायं च, अग्ने, शीघ्रं नः आपद्भ्यः पालय; दिवा निशा च नित्यं रक्ष। एषा श्रद्धया अहम् अग्निं वः पुत्रं, प्रियं, तेजस्विनं, मित्रं, निष्कलङ्कं, अमृतदूतं आह्वयामि।