यथा बलवान् अश्वः बन्धनात् विमुक्तः हरितं तृणं चरति, तथा अग्ने तव ज्वाला वाायुम् अनुवर्तते; तदा तव कृष्णः पन्थाः दृश्यते। हे अग्ने, नवजातः शक्तिमान् च यदा त्वं प्रज्वलसि, तदा अमृताः ज्वलन्यः विचरन्ति; तव रक्तधूमः दिवम् आरोहति, त्वं दूतः सन् देवेषु गच्छसि। तव तेजः पृथिव्याम् व्याप्तम्, यदा जिह्वाभ्यां हविः ग्रससि; सेनया इव त्वं अग्रे गच्छसि, अद्भुतः सन् यवाः जिह्वया चुनोषि। सायं प्रातश्च नरः नवतमं तेजस्विनं अग्निं शुद्धयन्ति, अश्वमिव सम्यक् सञ्चिन्वन्ति; सदा दीप्तमानः, अतिथिरिव गृहे, बलिनः शिखा हविषा ज्वलति। सुविलिप्तमुखः सुवर्णसदृशः यदा त्वं वेद्याम् अधितिष्ठसि, तदा तव महिमा दिवः गर्जितमिव निनादयति, सूर्य इव तेजसा प्रकाशयसि। हे अग्ने, यथा वयं तव स्तुतिभिः हविषा च उपचरेम, तथा त्वं अनन्तया महत्या त्वया नः शतभिः आयसैः पुरः पालय। ये ते अजिताः स्तोत्राः उपासकस्य कृते, येन त्वं नरश्रीः सन्तोषयसि, तैः, बलसूनो, अग्ने जातवेदः, नः, अधिपतीन् स्तोत्रॄंश्च पालय। यथा तीक्ष्णः परशुः दारुभ्यः प्रकटते, तथा त्वं स्वप्रभया स्वस्वरूपे प्रादुरभवः; यः विस्तीर्णायाः मातुः गर्भात् जातः, शुचिः, प्राज्ञः, यज्ञाय योग्यः। हे अग्ने, एतानि वरदानि नः ददातु; वयं प्राज्ञं विवेकिनं बलं प्राप्नुयाम; सर्वे शुभानि स्तोत्रे गायके च आगच्छन्तु। यूयं सर्वे सदा नः कल्याणेन पालयत। तेजस्विनं शुद्धं हविः, शुद्धं मनः च अग्नये जुहोत, यः सर्वान् देवमानुषान् जात्वा विजिग्ये। सः प्राज्ञः अग्निः, अपि बालः सन्, यत्र कुत्रापि मातरः जातः, तत्रैव आगच्छतु; यः शुचिः शीघ्रं बहून् हविः प्रज्वलयति, सः सन्निहितं भोजनं अद्य ग्रसति। अस्य देवस्य सभायाम्, यत्र मृत्यवः उपविष्टाः, अग्निः मानवस्य बीजम् उद्घोषयति, दूरस्थाय च इच्छुकाय दीप्तः प्रज्वलति। एषः प्राज्ञः प्राज्ञेषु, अमृतः अग्निः मर्त्येषु प्रतिष्ठितः; वयं तव, महाबल, सदा सुमनसः स्याम, न चापराध्येम। सः देवैः कृतायां योषित्याम् उपविष्टः, तेन बलात् अग्निः अमृतान् अतिक्रान्तवान्; तमः, ओषधयः, वनस्पतयः, सर्वधरा च पृथिवी तं धारयन्ति। अग्निः अमृतस्य ऐश्वर्यस्य स्वामी, धनस्य च, वीर्यदायिनः च; वयं, महाबल, न कदापि पुत्रहीनाः वा शक्तिहीनाः त्वत्तः वा तव प्रीत्या वियुज्याम। हे अग्ने, वनेन नित्यम् अनुशोष्यमाणं अक्षय्यं धनं नः अस्तु; अन्यस्य, अचेतसः, अन्यत् जन्म नास्ति—त्वत्तः मा विचलाम। वनाग्निं न सुलभं गृह्णाति, न चान्यस्य उदरमना स्नेहितं; तथापि सः गृहं पुनः आगच्छति—नवः, बलवान्, अनिष्टेन विना नः आगच्छतु। त्वं, अग्ने, नः शत्रुभ्यः पालय; त्वं, महाबल, अपवादात् रक्ष; धूमस्य इव मार्गः एकीकृतः भवतु, धनं काम्यम् समृद्धं च एकीकृतं भवतु। हे अग्ने, एतानि वरदानि नः प्रकाशय; वयं प्राज्ञं सुसंकल्पं च प्राप्नुयाम। सर्वे दानानि स्तोतृभ्यः गायकेभ्यश्च सन्तु; त्वं सदा नः कल्याणेन पालय। त्वं, अग्ने, बलिनं स्तोत्रं स्वरेण समर्पय—दिवा पृथिव्याः च सहाय्याय। वैश्वानरः, अमृतेषु वृद्धः, जागर्ति जाग्रद्भिः सह। अग्निः दिवि प्रतिष्ठितः, भूमौ नेता, नदीनाम् ऋषभः, गणेषु बलवान्; वैश्वानरः मानवकुलेषु दीप्तमान्, श्रेयसा वृद्धिम् आप्नोति। तव भयात्, गणाः भोजनं त्यक्त्वा, एकीकृत्य, भोजनानि परित्यज्य, आगच्छन्ति। वैश्वानर, हे अग्ने, पूरवे तेजसा दुर्गाणि विदारयन् त्वं स्तूयसे। पृथिवी च दिवः त्रिधा रूपेण तव ऋतं अनुवर्तेते, वैश्वानर, हे अग्ने; तव तेजसा, द्वौ लोकौ व्याप्य, अनवरतया ज्वलन्या दीप्तमान् असि। तुभ्यं, अग्ने, हिरण्यवर्णाः स्तोत्राणि समागच्छन्ति, घृतमन्थनानि च; त्वं जनानां स्वामी, रयीनां सारथिः, वैश्वानरः, उषसां कीर्तीनां च प्रभा। त्वयि, वसवः ऐश्वर्यं न्यधत्त; तव प्राज्ञं मन्त्रं स्वीकृतवन्तः, मित्रस्य सखायं; त्वं, अग्ने, दस्यून् तमश्च अपाकरोषि, आर्याय विस्तीर्णं ज्योतिः करोति। दिवि उच्चैः जातः, त्वं शीघ्रं मार्गान् पालयसि, वात इव; त्वं, जातवेदः, लोकान् सृजसि, सन्ततिं समृद्धिं च ददासि। हे अग्ने, वैश्वानर, जातवेदः, तद् तेजस्वि, काम्यम् धनं नः ददातु; तेन त्वं दातॄन् पुष्णासि, यजमानाय विस्तीर्णां कीर्तिं यच्छसि। हे अग्ने, दातॄणां कृते बहु, विश्रुतं धनं नः ददातु; बलं यशश्च ददातु; वैश्वानर, रुद्रैः वसुभिश्च सह महत् रक्षां नः ददातु। अहं असुरस्य महतो यशः स्तौमि, जनानां नयन्तारं, प्राज्ञं; इन्द्रस्य इव वीर्यकर्माणि स्तौमि; स्तोतारः इव समिधं भाषे। ऋषिं, दीप्तिं, प्रभाम्, पर्वतस्य वह्निं आह्वयामि; उभौ लोकौ राज्यम् ददातः, गीतैः पुराणं व्रतं अग्नेः दुर्गहन्तुं आह्वयामि। सः दुर्बलान्, दम्भिनः, कटुवाचः, अविश्वासिनः, अकुशलान्, अयज्वनः अपासरत्; अग्निः दस्यून् निष्क्रान्तवान्, पूर्वान् परांश्च अयज्वनः अपाकरोत्। सः स्वामी, तमसि रममाणान् पूर्वदिशं नयत्, वीर्येण श्रेष्ठः; अहं अग्निं, धनस्य अधिपतिम्, अजितं, शत्रुहन्तारं स्तौमि। सः शत्रून् गृहात् प्रबलः अपासरत्; आर्यपत्नीः उषसामिव प्रकाशयामास; सः बलवान् नवः अग्निः शत्रून् निगृह्य, गणान् स्वेन बलात् स्थिरान् अकार्षीत्। सर्वे जनाः तस्य रक्षायाम् शरणं यान्ति, तस्य अनुग्रहम् इच्छन्ति; वैश्वानरः, द्वयोः लोकयोः श्रेष्ठः, अग्निः, पितरौ मध्ये उपविष्टः। देवः वैश्वानरः गूढस्य निधेः धनानि अदात्, सूर्येण सहोत्थितः; अग्निः समुद्रात्, परं, अधः, ऊर्ध्वं, दिवः पृथिव्याः च अदात्। अहं अग्निं, बलस्य देवम्, शीघ्राश्वमिव, श्रद्धया आह्वयामि; सः दूतः, यज्ञं जानाति, देवेषु विवेकवान्, सत्यकर्मा। सम्यक् मार्गेण, हे अग्ने, देवगणस्य सख्ये प्रीत्या आगच्छ; तेषां मैत्रीं सन्तोष्य; तव शक्तिभिः, भूमेः शिखरम् आहत्य, तव प्रहारैः ओषधीः प्राणिनश्च कम्पयसि। पूर्वदिशं यज्ञः मुखं करोति; सम्यक् समिधः उपन्यस्तः; अग्निः आहूतः होतृवत् तुष्टः; सर्वावृताः मातरः आह्वयन्, नवतमः सन् शुभः जातः। यज्ञे, प्राज्ञाः शीघ्रं सारथिं निर्मिमुः, तेषां मध्ये विवेकिनं; अग्निः, जनानां स्वामी, गृहं प्रतिष्ठितः, मधुरजिह्वः, सत्यवक्ता, ऋतस्य धारकः। प्राचीने अग्निः आसाद्य उपाविशत्; अग्निः, पुरोहितः, पुरुषेषु सभायाम् उपस्थाता; दिवः पृथिव्याः च तं बलेन संवर्धयतः, होतृः तं सर्वावृतं उपतिष्ठते।