सोमः रुद्रश्च महाबलस्य पालनाय प्रार्थ्ये, तयोः अनुग्रहार्थं वयं याचामहे—यावद्विघ्नरहिताः सन्तः, सप्तरत्नानि धारयन्तौ, द्विपदां चतुष्पदां च कल्याणं दत्तं कुरुतम्। सोमरुद्रौ, यः व्याधिः अस्माकं गृहम् अविश्य व्याप्य अस्ति, तम् अपाकुरुतम्; दुरितानि दूरं नयतम्, शुभा कीर्तिः अस्मासु स्यात् इति प्रार्थयामः। सोमरुद्रौ, सर्वाणि भेषजानि अस्मासु, सर्वाङ्गेषु स्थापयतम्; यत् किञ्चित् पापं देहे बद्धं, तत् विमोचयतम्, पापं नयतम्। तीक्ष्णबाहू, तीक्ष्णायुधौ, सौम्यौ सोमरुद्रौ, अस्मासु कृपां कुरुतम्; वरुणस्य पाशेभ्यः मोचयतम्, सुमनसौ भूत्वा अस्मान् रक्षतम्। इदानीं युध्दस्य वर्णनं प्रवर्तते। यदा कवचधारी रणभूमिम् प्रविशति, तदा मेघस्य मुखवत् कवचः दृश्यते; अव्यथितशरीरः विजयी भवतु, कवचस्य महिमा तं पालयतु। धनुषा वयं पशून् जयेम, धनुषा युद्धं जयेम; धनुः शत्रूणां नाशं करोतु, सर्वतः जयेम। तन्त्री, यथावत् ज्ञायमाना, कर्णं प्रति समीपं गच्छति, प्रियं सहचरं आलिङ्ग्य; सा स्त्रीव, विस्तीर्णे धनुषि स्रवति, इयं तन्त्री, शरं क्षेत्रे वहन्ती। तन्त्रीः, स्त्रीणां समूहेन सह चलन्त्यः, यथा माता पुत्रं स्तन्ये धारयति, शत्रूणां सभायाम् अपि ताः शत्रून् हन्तु; कम्पमाना धनुस्तन्त्रीः रिपून् नाशयन्तु। तूणी बहूनां पिता, धनुः बहुत्वस्य पुत्रः; रणभूमौ मिलित्वा, तूणी, शराः, सर्वे च गणाः, पृष्ठे बद्धाः, विमुक्ताः विजयं यान्ति। रथस्थः कुशलः सारथिः अश्वान् यत्र इच्छति तत्र नयति; रश्मीनां महिमा स्तूयताम्, मनः तान् अनुसरति। दृढहस्ताः अश्वाः शब्दं कुर्वन्ति, रथैः सह धावन्ति; ते पादैः शत्रून्प्रति गच्छन्ति, रिपून् विनाशयन्ति, न कदापि निवर्तन्ते। रथः हविर्धारकः इति कथ्यते, यत्र आयुधं कवचं च स्थाप्यते; तत्र वयं सदा प्रमुदितचित्ताः दृढे रथे आरोढुम् इच्छामः। पितरः मधुरस्तुतयः, वृद्धाः, दुःखसहिष्णवः, बलिनः, गम्भीराः; नानावर्णपताकाः, शरशक्तिमन्तः, दृढाः, वीराः, विस्तीर्णाः, गणेषु विजिगीषवः। ब्राह्मणाः, अस्माकं पितरः, सोमयुक्ताः; द्यावापृथिव्यौ अविघ्नेन अस्मान् अनुगृह्णीताम्; पूषा अस्मान् पापात् रक्षतु, धर्मन्, अस्मान् पालयतु, न कश्चन द्वेष्टा अस्मान् अधिपतिः भवतु। शरः पक्षधरः, अग्रे मृगदन्तः, गोचर्मणा बद्धः सः पतति; यत्र जनाः समागच्छन्ति, तत्र अस्माकं शराः अस्मान् रक्षां ददतु। हे ऋजुपतन् शर, अस्मान् पालय; अस्माकं शरीरं शिलावत् अस्तु; सोमः अस्माकं पक्षे वदतु, अदितिः अस्मान् पालयतु। जघनं जङ्घां च ताडयन्ति, अश्वा इव बुद्धिमन्तः, युद्धे अश्वान् प्रेरयन्ति। धनुस्तन्त्री सर्पवत् भुजं परितः बद्ध्वा, शरं निगृह्णाति; हस्तः सर्वाणि मार्गाणि जानन्, सर्वतः जनं रक्षति। रक्तवर्णः, मृगशिराः, लौहमुखः—एषः दिव्यः शरः, पर्जन्यस्य सन्तानः, तुभ्यं महतीं नमः कुर्मः। विमुक्तः, हे शर, प्रार्थनया तीक्ष्णीकृतः, पत; शत्रून् हन, कञ्चन न अवशेषय। यत्र शराः बालकाः इव पतन्ति, तत्र बृहस्पतिः अदितिश्च अस्मान् सदा रक्षां ददतु। कवचेन ते प्राणस्थानि अच्छादयामि; सोमः राज्यमृत्याऽनुगच्छतु; वरुणः उरः विस्तारितु; देवाः त्वां विजयीं कुर्वन्तु च तव आनन्दं कुर्वन्तु। यः कश्चन, स्वजनः वा परजनः वा, अस्मान् हिंसितुम् इच्छति, तम् सर्वे देवाः हन्तु; प्रार्थना मम आन्तरिकं कवचं अस्तु। मनुष्याः, तेजस्विभिः चिन्ताभिः, अग्निं समिद्भ्याम् उत्पादयन्ति, हस्तचेष्टया, विश्रुतं, दूरदर्शिनं, गृहमुख्यं, अतिथिं च। तस्मै अग्नये, हे वसवः, वयं आह्वानं कुर्मः, यः सदा गृहस्थः, दक्षः, सदा सहायार्थं सजगः। प्रज्वालितः, हे अग्ने, अस्माकं गृहेषु तेजसा प्रकाशस्व; त्वां सदा पुरस्काराः समीपं यान्ति। तव कृते, अग्ने, अग्निभ्यः श्रेष्ठाः प्रज्वलिताः, बलिनः, दीप्तिमन्तः, यत्र साधवः समागच्छन्ति। अग्ने, बुद्ध्या अस्मान् धनेन, शूरपुत्रैः, समृद्ध्या, यशसा च योजय; यं न शत्रुः न यात्री अतिक्रामेत्। तस्मै अग्नये, युवती दक्षिणा सायं प्रातश्च घृतं वहन्ती, समर्पयति; तस्मै स्वं भक्तिं, धनार्थिनी, समीपं नयति। अग्ने, त्वदीयेन तापसा, शत्रुवर्गान् दह; अव्ययेन, अजरसा, सर्वं दुरितं व्यपनय। त्वं अग्ने, यः दीप्तमुखः, हे वसिष्ठ, प्रकाशमानः, शुद्धः, तव स्तुतिभिः एषा स्तुतिः त्वां आनीयात्; त्वं अस्माभिः सह भव। ये मनुष्याः, अग्ने, तव मुखं विभज्य, पितृणां वंशजाः, नानादेशेषु—त्वं तैः अस्मासु सुमनाः भूयाः। ते मनवः, वीराः, वृत्रहत्यायाम्, सर्वाणि अमानुषकृत्यानि जयन्तु, ये मम प्रेरितां स्तुत्यां चिन्तां पालयन्ति। अग्ने, न वयं जनानाम् मध्ये दीनाः स्याम, न त्वां परितः अपत्यानि वा बलं वा विना स्याम, कुलानां मध्ये दुःखिनाम्। यः, अश्ववत्, सदा यज्ञाय आगच्छति, पुत्रपौत्रसमृद्धं गृहं प्रति, स्वबन्धुभिः वर्धयन्। अग्ने, अस्मान् दुष्टबुद्धेः, अहितात्, पापात्, दुरात्मनः च रक्ष; त्वं युध्दे अस्माकं बन्धुः, विजयिनः स्याम। अग्निः एव अन्यान् अग्नीन् अतिक्रामति, शीघ्रश्वः, दृढबाहुः पुत्रः; सः अनवरतान् मार्गान् सहस्रशः गच्छति। अग्निः वै विरोधिनं पतति, प्रज्वलितः दुःखं निवारयतु; साधवः तं परितः गच्छन्ति। एषः सः अग्निः, बहुषु स्थानेषु आहूतः, प्रभुः, हविषा प्रज्वलितः; यजुषां पुरोहितः सः परिभ्रमति। तुभ्यं अग्ने, वयं सदा बहुधा हविः समर्पयेम, प्रभो; उभे अपि अस्माकं आहुती सभायाम् आनय। एवं सोमरुद्रयोः कृपया, धनुषः शक्त्या, अग्नेः तेजसा च, यजमानाः, वीराः, ब्राह्मणाः, पितरश्च, देवाः च अस्मान् सर्वतः रक्षन्तु, समृद्धिं, यशः, विजयम्, चिरं जीवनं च ददतु।