मित्रवरुणौ सर्वेषां भूतानां श्रेष्ठतमौ सन्तौ, स्तोत्रैः वर्धितुं प्रार्थ्येते। यावुभ्यां स्वशक्तिभ्यां, तेजांसि इव, प्रियतमं निगृह्य, विषमौ जनौ रक्षेते। अहं हृदये स्नेहेन प्रेरितं चिन्तनं पवित्रे आसने प्रति प्रेषयामि; मित्रवरुणौ, युवां नः अभयम्, कवचं वा, दृढं रक्षां च दत्तं, उदारौ सन्तौ। युवां, मित्रवरुणौ, एष यज्ञः स्तुतिपूर्वकं समर्पितः, श्रद्धया आहूतौ, प्रीत्या आगच्छतम्। युवां जागरूकौ सदा, जनानां प्रार्थनाः शृणुतं, यतो हि युवयोः महिमा प्रसिद्धा। यदा अदितिः ऋतस्य गर्भं वहति, तदा युवां, शुद्धौ, युक्ताश्वाविव, सहौ, महाबलिनौ, जातौ, शत्रुं मनुष्याय निष्प्रभं कृत्वा पतयथः। यदा सर्वे देवाः, युवयोः महिम्ना हृष्टाः, ऐक्यम् आपन्नाः, युवाभ्यां स्वराज्यं दत्तम्, तदा युवां, मित्रवरुणौ, समग्रं द्यां च पृथिवीं च, अपि च, अव्यभिचारिभिः दृष्टिभिः, परिव्याप्य स्थितवन्तौ। युवां दिवा-निशं स्वराज्यं धारयथः, आकाशस्य सीमावद् उन्नतिं विस्तारयथः; स्थिरा युवयोः ऋता, पृथिवीं द्यां च धारयन्ति, ऋतधारिणौ सन्तौ। युवां पात्रं पूरयथः, गर्भं पूरयथः, यदा गार्हपत्याः गृहम् आपूरयन्ति; युवत्यः अक्षिण्णाः, क्षीरोदधिं वहन्त्यः, न कदापि श्रान्ताः सन्ति। युवां, प्राज्ञौ, जिह्वया एतत् हविः आस्वादयथः, यदा सत्यकामः कर्मणा तृप्यथः; युवयोः घृतवत् महिमा अत्र स्थातुं अर्हति—युवां, यजमानाय, सर्वं अमङ्गलं व्यपोहयतम्। यदा मित्रवरुणौ गच्छथः, तदा प्रियाणि युवयोः नियमाः युवानः पालयन्ति; न देवाः, न मनुष्याः, न अयज्वानः, न आपां अपत्यं, तान् उल्लङ्घयितुं शक्नुवन्ति। यदा स्तोत्रकाराः युवयोः स्तुतिं कुर्वन्ति, केचित् गायन्ति, केचित् मनीषिणः मन्यन्ते; एवम् वयं सत्यम् स्तोत्रं वदामः—न कश्चन देवेषु युवयोः महिम्नः समः अस्ति। एवं, मित्रवरुणौ, युवयोः रक्षां प्रार्थ्यते, साहाय्यं आहूयते; यथा गाः भीता अनुयान्ति, तथा वीरः युद्धे बलिनम् अश्वम् युनक्ति। युवयोः यज्ञः, श्रद्धया समर्पितः, श्रूयताम्—इन्द्रवरुणौ, स्तुतिपूर्वकं कुशान् विततानाः नरैः सह, अद्य महतीं प्रीतिं, महतीं दयां च, आगच्छतम्। युवां, हे देवौ, उत्तमौ, महाबलिनौ, शूराणां मध्ये बलिष्ठतमौ, तथा स्याताम्; दातारौ मध्ये श्रेष्ठौ, सत्येन वृत्रघ्नौ, सर्वसेनानां नेतारौ। युवां स्तुतिभिः पूज्यैः, प्रार्थनाभिः च, स्तूयेताम्—इन्द्रवरुणौ, प्रीतिम् आप्नुतम्; एकः वज्रपाणिः वृत्रं बलात् हन्ति, अपरः प्राज्ञः स्पर्धासु जयति। यदा देव्या: पुरुषाश्च ववृद्धुः, सर्वे देवाः, प्रसिद्धाः, बलेन अभिवर्धन्त; तदा, इन्द्रवरुणौ, युवयोः महिमा—द्यावापृथिव्यौ युवयोः विशालत्वं प्रार्थये। सः खलु सत्प्रदाता, इन्द्रवरुणौ, यः सत्येन सेवते; युवयोः अनुग्रहेण, शत्रून् अभिभवेत्, धनं जनं च प्राप्नुयात्। यस्मै युवां, हे देवौ, धनं, बहु, विविधम्, यजमानस्य कृते दत्तं; तत्, इन्द्रवरुणौ, अस्माकम् अस्तु—यः प्रयत्नवान्, सः अस्माकं शत्रून् अपाकरोतु। युवां, इन्द्रवरुणौ, ऋतस्य रक्षकौ, अस्माकं प्राज्ञेभ्यः धनं प्रयच्छतम्; यस्य वीर्यं युद्धेषु जयति—युवयोः तेजसा, विजेता सर्वान् शीघ्रं अतिगच्छति। इदानीम्, इन्द्रवरुणौ, स्तुवन्तः, अस्मभ्यं कीर्तये धनं दत्तम्, हे देवौ; एवं युवयोः महिम्नः गणं स्तुवन्तः, सर्वाणि क्लेशानि नौका इव अतीतराम। अधुना, महात्मने, प्रियाय, विश्वराय वरुणाय, मम स्तोत्रं गच्छतु; यः, महाबलः, महाशासनः, इच्छया प्रकाशते, अमृतः इव ज्वलति। इन्द्रवरुणौ, एषः सोमः पीयताम्, हर्यताम्, दृढव्रतानौ युवाम्। युवयोः रथः, देवहिताय, यज्ञे आगच्छति, पूर्णपात्रं प्रति सोमपानाय। इन्द्रवरुणौ, महाबलिनौ, मधुतमं, शक्तिमन्तं सोमं रमताम्। एषः हविः अस्माकं कृते उपप्लुतः, इह उपविशतं, कुसुम्भे, तेन तुष्याताम्। संयुक्तया बुद्ध्या अहं युवाभ्यां, इन्द्रविष्णू, समर्पयामि, यावुभ्यां एतत् कर्म अतीतम्। यज्ञं गृह्णीतं, अस्मभ्यं धनं दत्तम्, अनायासेन मार्गे नयतम्। युवां, सर्वचिन्तनयोः कर्तारौ, सोमपात्राणि युवयोः; अस्माकं स्तोत्राणि, स्तुतिपूर्वकं, प्रीतये भवन्तु, गीतानि, सामानि, श्रद्धया गीयमानानि, युवां पालयेताम्। इन्द्रविष्णू, मदा-ईशानौ, सोमाय आगच्छतम्, धनं वहन्तौ। प्राज्ञानां चिन्ताः युवयोः एकीकुर्युः, स्तोत्राणि गीतानि संह्रियन्ताम्। शीघ्राश्वाः युवां, इन्द्रविष्णू, विरोधिनौ, भोज्याय आनयन्तु; सर्वाः आहूतयः, चिन्तनानि च, गृह्णीतं, मम प्रार्थनाः, वाचः च शृणुतम्। इन्द्रविष्णू, सोमस्य मादकत्वं स्वार्थाय विस्तारितवन्तौ; अन्तरिक्षं विस्तीर्णं कृतवन्तौ, लोकान् प्रजायै विततान। इन्द्रविष्णू, हविषा वर्धमानौ, पूज्यौ, हविर्ग्रहिणौ, अस्मभ्यं धनं दत्तम्। युवां समुद्रे, सोमपात्रे स्थितौ। इन्द्रविष्णू, मधुमद् सोमं पीतं, अद्भुतौ, उदरं पूरयतम्। मादकाः सोमाः युवां प्रति आगताः; मम प्रार्थनाः शृणुतम्, आह्वानं गृह्णीतम्। युवां, विजिगीषू, न कदापि पराजितौ, नापि कदाचित् जय्यौ; यदा सह, इन्द्रविष्णू, प्रयतध्वे, त्रैगुण्येन सहस्रशः विजेष्यथः। व्याप्ते, विशालायाम्, पृथिव्यां च द्यौः, घृतशोभिते, मधुमत्तरे, रम्यरूपे, वरुणस्य ऋतेन संस्थापिते, अजरायै, अमृतायै, सर्वभूतधारिण्यै। ताः पृथिवी-द्यावः, प्रचुरं क्षीरं वहन्त्यः, ऋजुभिः घृतं प्रयच्छन्ति; विश्वस्य ईश्वरी, अस्मभ्यं मनोः इच्छितं बीजं सिञ्चताम्। यः, पृथिवी-द्यावः, अनुग्रहेच्छया, श्रद्धया यतते, सः सफलः भवति। सः सन्तानैः परिवृतः, ऋतेन जातः, तयोः इच्छया विविधाः अनुग्राहाः लभ्यन्ते। घृतेन पृथिवी-द्यौः अलंकृते, घृतप्रभे, घृतसंयुक्ते, घृतेन वर्धमानाः; व्यापकौ, विशालौ, पुरोहितौ, नेतारौ, प्राज्ञौ, सौम्यं वरं प्रयच्छन्तु। पृथिवी-द्यौः अस्मभ्यं माधुर्यं दत्ताम्, मधुना सिक्ते, मधु वहन्त्यः, माधुर्यव्रते स्थिते; यज्ञं च धनं च देवाय वहन्त्यः, अस्मभ्यं महतीं कीर्तिं, बलं, वीर्यं च दत्ताम्। द्यावापृथिवी, पितरौ, मातरौ, सर्वज्ञे, सुभद्रचेतनौ, अस्मभ्यं पोषणं वर्षतम्; संयुक्ते, सर्वं सौभाग्यं दत्तम्, बलं धनं च यच्छतम्। सविता देवः स्वर्णभुजौ कर्मणि प्रसारितवान्, कृत्ये प्राज्ञः; घृतेन हस्तौ अभिषिञ्चति, उदारः, यवान्, दक्षः, विश्वस्य ऋतस्य धारकः। सवित्रे अनुग्रहे, उत्तमे द्रव्ये, वयं स्याम; द्विपदाम् चतुष्पदाम् च, गच्छन्यां जन्मनि च, त्वं सर्वस्य अधिपतिः, विश्वस्य स्वामी। सवितः, धैर्ययुक्तैः रक्षिभिः, अस्माकं गृहम् अद्य शुभया पालय; सुवर्णजिह्वः, नूतनं श्रेयः अस्मभ्यं ददातु, न कश्चन द्वेष्टि अस्मान् अभिभवेत्। दिव्यः सविता, गृहपतिः, सुवर्णहस्तः, प्रति प्रातः उदेति; तस्य अचलः भुजः, मृदुजिह्वः, पूजकाय बहूनि दानानि वहति। एवं, मित्रवरुणेन्द्रविष्णवः, द्यावापृथिव्यौ, सविता च, सर्वे देवाः, ऋतेन, स्नेहेन, यज्ञेन च, अस्माकं रक्षां, धनं, कीर्तिं, बलं च ददतु।