पर्वतेषु तव शुभा मार्गा: सुलभा: सन्ति, हे दिवः सुते। त्वं स्वेन तेजसा तमः अपाकरोषि। अस्माकं पोषणाय बहुधा धनानि वह, हे दिव्ये, अमृतनन्दिनि। युक्ताश्वया त्वं, हे उषः, श्रेष्ठानि वहसि; प्रीत्या काम्यान् दातॄन् आनयसि। त्वं, हे देवी दिवः दुहितरि, प्राचीने स्तोत्रे विशिष्टा, द्रष्टुं रम्या चासि। गृहवासिनो विहगाः अपि तव आगमे उत्थाय पतन्ति, ये च पितरं सह प्रातर् अर्चन्ति। त्वं, हे देवी उषः, यजमानाय गृहे बहु ददासि। एषा सा दिवः दुहिता अस्माकं, ज्योतिष्मती, जनानां मध्ये उदितवती। सा, स्वेन तेजसा शोभमाना, रम्या, तमः रात्र्यः च अतिक्रम्य अपि अभिज्ञायते। उषसः रक्तयुग्याश्वाः प्रभया विराजन्ते; तासां चन्द्रमिव रथाः महायज्ञस्य मार्गदर्शिनः। ताः तरङ्गाणां तमः अपाकुर्वन्ति। उषसः यशः, बलं, पोषणं, तेजश्च यजमानाय, मर्त्याय च वहन्ति। दातारः सन्तः, वीरसन्ततिं यच्छन्ति; अद्य, यजमानाय, प्रियं दानं दत्त। इदानीं, उषसः, तेनैव दानं अदत्त; वीराय, यजमानाय च। कवये, स्तोत्रं जपति, तस्मै च अद्यापि वहसि, यथापूर्वम्। इदानीं, हे उषसः, अङ्गिरसः त्वां गावः कृते स्तुवन्ति। सूर्यरश्मिना, प्रार्थनया च, ताः विदारयन्ति; सत्यम् आसीत् नराणां देवेषु आहुतिः। उत्थेहि, हे दिवः दुहितरि, प्राचीनि, भरद्वाजस्य समानवती, यजमानाय दात्री। अस्मभ्यं बहुधा धनानि, वीर्यं च देहि; कीर्तिं, विस्तीर्णां, अस्मासु स्थापय। ज्ञातव्यं तद् रूपं विदुषां—एकं नाम, गौः, सामान्यं, सा तु विभज्यते। मर्त्याय, दुह्यते अन्यत्; एकदा, दीप्तवती पृश्निः दुग्धं अदात्। ते अग्निवत् वह्नयः स्वेषु स्थानेषु दीप्ताः; द्विर्, त्रिर् मरुतः बभूवुः बलिनः। तेषां रजः हिरण्मयं; सामर्थ्येन, वीर्येण च, संयुक्ताः अभवन्। ये रुद्रस्य पुत्राः, शुभदा:, धैर्याय स्थिताः, मातरम् अवगच्छन्ति—सा महती, बलेन युक्ता। पृश्निः गर्भं सौन्दर्यार्थं अधत्त। ते स्वं मूलं विहातुम् न इच्छन्ति; शुद्धाः, दोषं वर्जयन्ति। दुह्यमानाः, शुद्धाः, स्वेच्छया, शोभया भूषिताः, रूपं विमुञ्चन्ति। शीघ्रं, दुह्याय अपि, मरुतां बलिष्ठं नाम वहन्ति। स्तुत्या न तृप्यन्ति महत्त्वेन; अद्यापि, दातारः, उग्रं शत्रुं अपाकुर्वन्ति। ते उग्राः, बलवीर्ययुक्ताः, दिवं पृथिवीं च युञ्जते। तदा, तेषां कृते, स्वेन तेजसा, द्यावापृथिव्यौ स्थिते; अन्तरिक्षं न व्यथते। निवारणं विना, हे मरुतः, तव गमनं शीघ्रं; अश्वहीनाः, अरथाः, अबद्धाः, अदमिताः, लोकं विचरन्ति; दिव्यपृथिव्योर् मार्गान् अन्विताः, कार्यं साधयन्ति। न कोऽपि तं निवारयितुं, नातिक्रमितुं शक्नोति, हे मरुतः, यस्य तं बलं दत्त। सुत्तौ, गवाम्, पुत्रेषु, आप्सु वा, सः बन्धनं भित्वा दिवं प्राप्नोति। तेषां महिम्नि, स्वबलाय, दिव्यं स्तोत्रं जुहोति। ये शक्त्या कर्माणि पान्ति, पृथिव्यग्नि च तेषां कर्मणां भीता। दीप्ताः, यज्ञस्य स्फुलिङ्गवत्, तेषां शूलानि अग्निजिह्वावद् दीप्तानि। त्रिधा तेषां स्तुतयः, गमनानि वीरवत्; मरुतः, जन्मनि दीप्ताः, अजिताः। सः वर्धमानः मरुत्, तेजस्वी दृष्ट्या, रुद्रस्य पुत्रः, प्रार्थनया आहूयते। दिव्याय गणाय, शुद्धचित्ताय; गिरयः महान्तो अपि तं न स्पृशन्ति। सर्वेषां सत्त्वानां, हे मित्रावरुणौ, यूयं श्रेष्ठौ; अस्माकं स्तुतिभिः वर्धध्वम्। सह, रश्मिवत्, प्रियं निगृह्णीथः; द्वौ जनौ, विषमौ, स्वबाहुभ्याम्। मम प्रेरितं चिन्तनं, स्नेहयुक्तं, पवित्रे आसने प्रसार्यते। मित्रावरुणौ, अस्मान् पालयतम्, कवचं, वा दृढं रक्षां दत्तम्, हे दातारौ। आगच्छतम्, हे मित्रावरुणौ, अयं स्तुत्यः हविः; भक्त्या आहूतौ, सह, जागरूकौ, जनानां प्रार्थनाः शृणुतम्, युष्माकं महत्त्वं प्रसिद्धम्। शीघ्राश्ववत्, शुद्धौ, संयुक्तौ, आदित्यः सत्यस्य गर्भं धारयति; यूयं, महान्तौ, जातौ, शत्रुं निपातयथः। सर्वे देवाः, युष्माकं महत्त्वे हृष्यन्तः, सौम्यं युष्मभ्यं दत्त्वा; तदा, उपस्थितौ, व्याप्तवन्तौ, द्यावापृथिव्यौ, अच्युतौ, अच्युतदृष्टयः। यूयं राज्यं दिवसे दिवसे धारयथः, शिखरं व्याप्तवन्तौ, दिवः मितिवत्; दृढं नियमं, हे सर्वदेवाः, पृथिवीं दिवं च धारयथः, ऋतस्य स्थापकौ। यूयं पात्रं पूरयथः, योनिं पूरयथः, गृहेषु गृहिणः गृहम् पूरयन्ति; युवतयः, अविश्रान्ताः, न श्रान्ताः, सर्वपोषकं दुग्धं वहन्ति। वाचं, हे प्राज्ञौ, जुह्वथः, यदा सत्यं कामम् यज्ञेन तृप्यथः; युष्माकं महत्त्वं, घृतसमृद्धं, अत्र स्थितं अस्तु—यजमानाय, सर्वं दुःखं नाशयतम्। यदा, हे मित्रावरुणौ, गच्छथः, प्रियाः विधयः युवान् धारयन्ति; न देवाः, न मर्त्याः, न अयज्वानः, न आपां सुताः, तान् अतिक्रामन्ति। यदा स्तोतारः स्तुतिं वदन्ति, केचित् गायन्ति, अन्ये विविच्य चिन्तयन्ति; एवं वयं सत्यम् स्तोत्रं वदामः—कोऽपि देवेषु युष्माकं महत्त्वं न अतिवर्तते। एवं, हे मित्रावरुणौ, रक्षां याच्यते, सहायं आहूयते; गाः यथा कम्पमानाः, तथा धीरः अश्वं युद्धाय युञ्जते। वः यज्ञः, श्रद्धया उन्नतः, श्रूयताम्—इन्द्रावरुणौ, स्तोतृभिः, समिधं वितन्वत्भिः, अद्य आगच्छतम्, महतीं प्रीतिं दातुम्, महतीं दयां च। यूयं, हे देवौ, उत्तमौ, महान्तौ, वीर्येषु बलिष्ठौ—तथा भूयाताम्; दातारः, महाबलिनौ, सत्येन वृत्रहणौ, सर्वसेनापतिः। स्तुतिभिः, प्रार्थनाभिः, स्तुत्यौ स्तुत्व्या—इन्द्रावरुणौ, प्रीत्या हृष्यन्तौ; एकः वज्रेण वृत्रं हन्ति, अन्यः, प्राज्ञः, स्पर्धासु जयति। यदा देव्यो, नरश्च, ववृधुः, सर्वे देवाः, जनासु प्रसिद्धाः, बभूवुः; तयोः, हे इन्द्रावरुणौ, महत्त्वं, द्यावापृथिव्यौ वः विस्तीर्णे। सः एव सत्प्रदाता, हे इन्द्रावरुणौ, यः सत्येन युष्मान् सेवते; प्रीत्या, शत्रून् जयतु, धनं, जनं च, विभवान्वितं प्राप्नुयात्। यस्मै, हे देवौ, धनं दत्तं, बहुधा, यजमानस्य यज्ञाय; तत्, हे इन्द्रावरुणौ, अस्माकं अस्तु—यः प्रयते, शत्रून् अपाकरोतु। यूयं, हे इन्द्रावरुणौ, ऋतस्य रक्षिणौ, धनं दत्तं अस्माकं प्राज्ञेभ्यः; यस्य बलं युद्धेषु जयति—युष्माकं तेजसा, विजयी सर्वान् अतिवर्तते। अद्य, हे इन्द्रावरुणौ, स्तुवन्, अस्मभ्यं कीर्तये धनं दत्तं, हे देवौ; एवं, महत्त्वस्य समूहं स्तुवन्तः, सर्वाणि दुःखानि तराम, यथा नौका आपः। अधुना, अधिपाय, महत्यै, मम स्तोत्रं गच्छतु, प्रियाय, विश्वराजाय वरुणाय; यः, महाबलवान्, महाज्ञः, इच्छया दीप्तः, अमृतवत् शोभते। एवं, ऋषयः, मानवाः, देवाः च, दिवः दुहितरम् उषसम्, मरुतः, मित्रावरुणौ, इन्द्रावरुणौ च, स्तुत्वा, तेषां तेजसा, दानैः, रक्षया च, समृद्धिम्, कीर्तिं, शक्तिं, सुरक्षितं जीवनं च प्राप्नुवन्ति।