श्रीरुद्राय नमः। शृणुत, ऋषयः यथाऽस्माकं पूर्वजाः दिव्यकथां प्रवदन्ति। एकदा सूर्यस्य दुहिता, महतीं कीर्तिम् उपगता, शतबलयोत्तमं रथं समारुह्य तस्थौ। तत्र मायाविनः स्वमायया विचित्राणि कर्माणि अकुर्वन्; यत्र यजमानानां मध्ये नर्तकाः अपि जाताः। सूर्यकन्यायाः सौन्दर्यं तेजश्चास्मिन्नेव समये भवद्भिः समाहृतम्; तस्यै महती शोभा दत्ता। तव यशः कृते तव शीघ्रगामिनः अश्वाः अन्वयुः; स्तुतिवाक्, हे यज्ञपतयः, आगमनस्य चिह्नम् अभूत्। तव शीघ्रगामिनः अश्वाः रथा च, हे अश्विनौ, त्वां समानीय, मनसा शीघ्रतरं रथं प्रेषयन्ति, पूर्वान् प्रेरयन्ति। यूयं बहुधनवन्तः, धेनुवत् पुनः पुनः विपुलं धनं दत्तवन्तः। तव मधुमतीः उत्तमाः स्तुतयः प्रशस्यन्ते, ये तव दानस्य अनुयायिनः, तेऽत्र आगताः। मम नगरे शीघ्रस्यां, शतम् अपूपानां शतम् अन्नानां च दत्तम्। शन्देन दानशीलस्य धनं, दश पुष्टिमतीः गावः, दत्ताः; तेन बलिनः अपि जयिताः। शतम् अथ सहस्रं चाश्वानाम्, हे अश्विनौ, पर्वतानां पन्थासु दत्तम्। अधुना, वीर, भरद्वाजाय पर्वते ददातम्; तव महता वीर्येण संहर्तारः निहतान् कुर्वन्तु। वयं तव प्रसादं, तव विशालं मार्गं, आर्यैः सह प्राप्नुमः। तदा प्रभाते दीप्तयः उषसाम् उदिताः, जलस्य उपरि स्थिताः, तेषां अश्वाः दीप्तिमन्तः। सा सर्वेभ्यः शुभान् मार्गान् सुगमान् च करोति; दानं विपुलं जातम्। सा सुन्दरी, व्यापकदीप्त्या विराजते; तस्याः किरणाः द्यावापृथिव्योर् व्याप्यन्ते। स्वं रूपं प्रकाशयन्ती, देवी उषाः, महत्या दीप्त्या भाति। लोहिताश्वाः तां वहन्ति, सा शुभां श्रियं व्याप्य स्थापयति। वीरः शत्रून् शलाकेव नुदति, तमः नाशयति, वहनं यथा शीघ्रगामि। तव शुभः पन्थाः, सुगमः पर्वतेषु; त्वं स्वदीप्त्या तमः अपाकरोषि। हे दिवः दुहितर्, अस्मभ्यं पुष्टये विपुलं धनं वह। युक्ताश्वया, हे उषः, उत्तमं वहसि; प्रीत्या काम्यं दानं वहसि। त्वं, हे देवी, दिवः दुहितर्, प्राचीने आह्वाने विराजसि, द्रष्टुं शोभनासि। गृहेषु पक्षिणोऽपि प्रातर् उत्पतन्ति, ये च पितरं सह भागं यजन्ति। त्वं, हे देवी उषः, यजमानाय गृहे विपुलं वहसि। एषा सा, अस्माकं दिवः दुहितर्, दीप्तिमती जाताऽस्ति, जनानां मध्ये उदियमानाऽस्ति, मानुषी च दैवी च। सा, स्वदीप्त्या शोभना, तमसः रजनीनाम् अपि परं प्रसिद्धा। दीप्तिमत्यः उषसः रक्तयुक्ताश्वाः शोभया प्रकाशन्ते; तासां सोमवत् रथाः महायज्ञस्य अग्रे यान्ति। ताः तरङ्गस्य तमो नुदन्ति। उषसः कीर्तिं, बलम्, पुष्टिं, तेजश्च यजमानाय, मर्त्याय वहन्ति। दानशीलाः, वीरपुत्रं ददाति; अद्य, यजमानाय प्रियं दानं ददातु। इदानीं, उषसः, प्रियं दानं दत्तवन्त्यः; वीराय, यजमानाय। कवये स्तोत्रं कुर्वाणाय, सदा अन्वहं वहसि, प्राचीनेभ्यः अपि कालात्। इदानीं, उषसः, अङ्गिरसः त्वां गवां कृते स्तुवन्ति। सूर्यरश्मिना प्रार्थनया च ते विदारयन्ति; सत्यम् आह्वानम् आसीत्। उत्थेहि, दिवः दुहितर्, पुरातना, भरद्वाजवत्, यजमानाय दानवती। अस्मभ्यं विपुलं धनं, वीर्यं च ददातु; कीर्तिं अस्मासु स्थापयतु। तद् रूपं विद्यात् प्राज्ञः—एकं नाम, गौः सामान्यं, सा वितर्यते। मर्त्याय दुहित्र्यं ददाति; एकदा पृश्निः दीप्तिमती दुग्धम् अदात्। ताः अग्निवत् ज्वलन्ति, स्वस्थानानि; द्विः त्रिः मरुतः बभूवुः। तेषां रजः सुवर्णमिव; वीर्येण, पुरुषत्वेन च संयुक्ताः। ये रुद्रस्य पुत्राः, शुभदाः, स्थिराश्च, मातरं जानन्ति—महतीं, बलिनीं। पृश्निः गर्भं शोभायां स्थापयामास। ते न स्वमूलं त्यक्तुम् इच्छन्ति; शुद्धाः, दोषं वर्जयन्ति। दुग्धाः, शोभया भूषिताः, रूपं विमुञ्चन्ति। शीघ्रं दुग्धाय, मरुत्-नाम वहन्ति; स्तुत्या न श्रान्ताः; दानिनः क्रूरान् अपि अपास्यन्ति। ते क्रूराः, बलवीर्ययुक्ताः, द्यावापृथिव्यौ युनक्ति। तदा ताभ्यां द्यावापृथिव्यौ स्वदीप्त्या स्थिते; अन्तरिक्षं न व्यर्थम्। निर्बाधं, हे मरुतः, तव गमनं शीघ्रं; अश्वहीनाः, अरथाः, अबन्धनाः, अनपिडिताः, गच्छन्ति; द्यावापृथिव्योः पन्थाः अनुतिष्ठन्ति। न कश्चन तं निरुन्ध्याद्, नात्येति, हे मरुतः, यस्य त्वं बलवृद्धौ सहायः। सुतः, पशुषु, अप्सु वा, स बन्धनं भित्वा दिवम् आप्नोति। तेजस्विनः मरुतः, स्वशक्तये स्तोत्रं जुहोतु। ये महाकर्मणि स्थिताः, पृथिव्यग्नी कम्पन्ते। तेजस्विनः, यज्ञदीधितिवत्, तेषां शूलानि अग्निजिह्वावत्। त्रिविधाः स्तुतयः, गमनं वीरवत्; मरुतः जन्मनि दीप्तिमन्तः, अजेयाः। स वर्धमानः मरुत्, दीप्तदृशा, रुद्रपुत्रः, प्रार्थनया आह्व्यते। स्वच्छित्ताः दिव्यगणाः; गिरयः तं न स्पृशन्ति। सर्वेषां सत्तवानां श्रेष्ठौ, मित्रावरुणौ; स्तोत्रैः वर्धेताम्। यथारश्मयः, तौ प्रियं संयच्छतः; द्वौ जनौ, असमानौ, स्वबाहुभ्यां। मम धिया, स्नेहेन, यज्ञासनं प्रति व्याप्यते। मित्रावरुणौ, अस्मभ्यं रक्षां, कवचं वा, दृढं वा, ददातम्। आगच्छतां, मित्रावरुणौ, एष यज्ञः स्तुतिपूर्वकः, प्रीत्या आहूतः; एकत्र जाग्रतः, जनानां प्रार्थनाः शृणुतम्, युष्माकं माहात्म्यं प्रसिद्धम्। यथा शीघ्राश्वौ युक्तौ, शुद्धौ, मित्रे, अदितिः ऋतस्य गर्भं धारयति; तौ महावीर्यौ, जातौ, शत्रून् मर्त्याय नुदतः। यदा सर्वे देवाः, युष्माकं माहात्म्ये हृष्टाः, साम्राज्यं युष्मभ्यं यच्छन्ति; तदा, उपस्थितौ, द्यावापृथिव्यौ व्याप्नुतः, अव्यग्रम्, अच्युतं दृष्टिपातम्। दिव्यं साम्राज्यं धारयथः, दिवानिशम्; शीर्षं व्याप्तम्, यथा दिवः मापमाना। दृढं विधिं, सर्वदेवताः, पृथिव्यां दिवि च, धारयथः, ऋतधारिणौ। यूयं पात्रं पूरयथः, गर्भं पूरयथः, गृहेषु गृहिणः गृहं पूरयन्ति; युवतीः अशलकाः न श्रमन्ति, सर्वपुष्टिं वहन्त्यः। वाङ्मनसा, हे प्राज्ञौ, एतद् हविः आस्वादयथः; यदा सत्यम् इच्छन्ति, तदा विधिना तुष्टाः; युष्माकं माहात्म्यं घृतवद् अत्र स्थातु; यजमानाय सर्वं अमङ्गलं व्यपोहयताम्। यदा मित्रावरुणौ, प्रस्थितौ, प्रियाणि विधीनि युवानः पालयन्ति; न देवाः, न मर्त्याः, न अयज्वानः, न आपां सन्ततिः, अतिवर्तन्ते। यदा स्तुतयः गायन्ति, केचित् घोषयन्ति, अन्ये चिन्तयन्ति; एवम् वयं सत्यानि स्तोत्राणि वदामः—न कश्चिद् देवेषु युष्माकं समः अस्ति। एवं ऋषयः, यजमानाः, देवाः च, दिव्यकथायां, सूर्यदुहितरः, अश्विनौ, उषसः, मरुतः, मित्रावरुणौ च, स्वस्वैः कर्मभिः, यशसा, दानैः, तेजसा, ऋतेन च, लोकान् पुष्णन्ति, तमः नुदन्ति, स्तुतिभिः पूज्यन्ते, यजमानानां कामान् पूरयन्ति च।