इन्द्रः अग्निश्च सोमं पिण्डयतः यजमानस्य आह्वानं श्रुणुतं, तयोः आहूतिं प्रतिगृह्य, मधुरं सोमं पातुं समागच्छताम्। अथ सरस्वती देवी, या बलवती दुर्निवार्या च, दिवोदासाय वध्र्यश्वाय च दानानि दत्तवती, या लोभिनः पाणीन् सदा प्रतिरक्षति, तस्याः एतानि महान्ति दानानि स्म। सा सरस्वती, स्वबलैः पद्मनालमिव पर्वतान् विवृशति, महद्भिः तरङ्गैः; शत्रुभ्यः सहाय्याय, दिव्यैः स्तुतिभिः, वयं तां सरस्वतीं धियः समाह्वयामः। सा देवेषु निवसन्ती, महायज्ञस्य सन्ततिं व्याप्य, पृथिव्याः विषमस्थलेभ्यः अप्सु संप्रवर्तयति, समृद्धे क्षेत्रे। अश्विन्या बलवत्या समृद्ध्या च युक्ता देवी सरस्वती, नः धियो धियः प्रेरयित्वा, पातु। या कश्चन त्वां धनाय श्रीयै च प्रपद्यते, स इन्द्र इव विघ्नेषु विजयी भवति। त्वं नः स्पर्धासु सहाय्यं कुरु, बलवत्याः समृद्ध्या; पूषेव नः प्रीतिं दत्तु। सरस्वती, तीक्ष्णा सुवर्णपथया, अस्मभ्यं अस्तु; या विघ्नान् हन्ति, सदा नः स्तुतिम् इच्छति। अनन्ता, अनिर्वृत्ता, महती, प्रवहन्ती, गर्जन्ती सा, दृढा सरस्वती प्रवहति। या स्वसुशु मध्ये ऋता, सर्वान् द्वेषिणः अतिक्रम्य, सूर्य इव प्रकाशते। सप्तसु सुहृदां मध्ये प्रियासु सरस्वती, सन्तुष्टा, नः स्तुत्यां भूयात्। या सरस्वती, पृथिव्याः लोकान्, विस्तीर्णं व्योम, अन्तरिक्षं च पूरयति, सा नः शत्रून् अपाकरोतु। सा त्रिषु स्थानेषु स्थित्वा, सप्त स्रोतांसि, पञ्च जन्मानि, सदा वर्धमाना, सर्वासु स्पर्धासु आहूता भूयात्। या स्वमाहात्म्येन महती, अन्याः तेजसा अतिक्रम्य, शोभायामिव रथः, सा सरस्वती, प्राज्ञैः स्तूयते। सरस्वती, अस्मभ्यं धनं दत्तु; तव समृद्धिं मा विवर्जय; सख्यं सौम्यतां च अस्मभ्यं दत्तु; मा अस्मान् तव क्षेत्रात् शुष्कं देशं नय। अथाहं दिव्यान् अश्विनौ स्तौमि, शीघ्रतरौ स्वर्गौ, वृद्धोऽपि स्तोत्रैः तौ आह्वयामि—ये प्रातः, उज्ज्वलस्य आगमे, दूरं शीघ्रं प्रक्रमन्ति। तौ उज्ज्वलौ, यज्ञे रथं वहन्तौ, शुद्धेन तेजसा, अन्तरिक्षं प्रकाशयन्तौ; अनन्तानि प्रदेशान् मापयन्तौ, नद्यः मरुस्थलानि च अतिक्रम्य, अबाधितौ गतौ। तौ एव, अश्रान्तौ, शीघ्राश्वैः युक्तौ, मनसा वेगिनः, पूजकस्य, मर्त्यस्य च सहाय्याय, धियः वहतः। नव्या सदा, तौ वृद्धस्य ऋषेः स्तोत्रं भूषयन्तौ, रथं युञ्जीताम्; शुभं वर्षं, अन्नं, बलं च वहन्तौ, होतुः आह्वाने, प्राचीना, अक्लिष्टा, युवानौ। तौ रम्यौ, अद्भुतौ, नृणां मध्ये श्रेष्ठौ, पुरातनैः नूतनैश्च वचोभिः आह्वयामि—ये स्तूयमाने, सुखदौ, स्तोत्रिणः प्रति उदारौ। तौ अश्विनौ भुज्युम् तुग्रस्य सुतं, आपः समुद्रं च अतिक्रम्य, रथे, निर्दूषपथैः, पक्षिभिः, सुरक्षं निन्यतुः। विजयी रथेन, उग्रौ, वध्रिमत्याः आह्वाने पर्वतं गतवन्तौ; शयानस्य अनुग्रहं कृत्वा, गावः पूरयित्वा, सौम्यौ, शुभं दत्तवन्तौ। यद् यत् स्वर्गस्य पृथिव्याः च महान् महिमान्, अत्युत्तमं दिवि, देवेषु वा मर्त्येषु वा, तत् आदित्या, वसवः, रुद्राः, असुरस्य विरुद्धं दीप्तं शस्त्रं स्थापयन्ति। यो राजा, यः विचक्षणः अन्तरिक्षे राज्यं करोति—मित्रवरुणौ तं जानीतः—रक्षायै, शस्त्राय, वाक्याय, दुष्टाय च। तौ रथचक्रेण, सुतस्य कृते, तेजसा युक्तेन नरवाहनरथेन, शत्रुं नृणां अपाकुरुतं, स बलवानपि, तस्य शिरः छिन्धताम्। तौ उच्चात्, मध्ये, अधस्ताच्च लोकात्, गणैः सह आगच्छताम्; दृढं गोमन्तं गृहं स्तोत्रिणः कृते, उदारौ, विदारयताम्। कुतः तौ अश्विनौ, बहुप्रार्थितौ, ये स्तोत्रमित्रं नाधिगच्छन्, अमार्गेषु? तौ अस्मान् प्रति प्रवृत्तौ, प्रियतमौ; अस्यचित् धियः तयोः प्रति स्थिरा। आहूतौ, सोमपेयं प्रति, स्तुतिभिः, आगच्छताम्; यथा सोमं पिबेताम्। युष्माकं मार्गः परितः प्रवर्तताम्, अन्यत् किञ्चित् न विघ्नं न बाधां कुर्यात्। सोमपायिनः पन्था कृतः; बर्हिः विस्तीर्णम्, युष्मदागमाय योग्यतमम्। हस्ताभ्यां उत्थाय, युवा स्तुतिं कृतवान्; शिलाः, उज्ज्वलाः, आगमनं सूचयन्ति। युष्माकं अग्निः यज्ञेषु सम्यग् उपतिष्ठति; हविः घृतवती वहति। ऋत्विक् उत्साहेन अग्रे गच्छति; युष्माकं कृते हविः युज्यते, अश्विनौ। कृत्यै, सूर्यस्य दुहिताः, बहुधनवती, शतबलया रथे स्थितवती। मायया मायिनः अत्र कृतवन्तः; नराः, नर्तकाः, यजमानानां मध्ये जाता। युष्माभिः, शोभां तेजश्च, सूर्यदुहितरं प्रति, दत्तम्; शीघ्राश्वाः युष्माकं यशसे अनुयाताः; स्तुतिवाक्, यज्ञपतिः, आगमनं सूचयति। युष्माकं शीघ्राश्वाः रथाश्च, अश्विनौ, अत्र वहन्ति; मनोजविना रथेन, अग्रे प्रेरिता, पूर्वान् अतीव प्रेरयन्ति। युष्माभिः, बहुधनैः, पुनः पुनः, गवां पोषणं कृतम्, धनं दत्तम्; मधुमतीः उत्तमाः स्तुतयः, ये युष्माकं दानानुगाः, आगच्छन्ति। मम नगरे शीघ्रस्य, शता पक्वान्नानि, शता कोष्ठे दत्ता; शण्डेन उदारस्य धनं, दश गव्यः, दत्तम्, महतां च जयः कृतः। शतं सहस्रं च अश्वानां, अश्विनौ, पर्वतानां मार्गेषु दत्तम्। अधुना, वीर, भरद्वाजाय पर्वते ददातम्; विघ्नकर्तारः, युष्माकं महता शक्त्या, निहतान् कुर्वतम्। वयं युष्माकं प्रीतिं, विस्तीर्णं पन्थानं, आर्यैः सह प्राप्नुयाम। उषसः दीप्तयः उत्पन्नाः, उज्ज्वलाः, अप्सु स्थित्वा, अश्वैः दीप्तिमन्तः। सा सर्वेभ्यः शुभान् मार्गान्, सुखान् च पन्थान् करोति; उदारं प्रतिदानं समृद्धं जातम्। शोभना दृष्ट्या, सा विस्तीर्णं प्रकाशयति; तव किरणाः, उषः, दिवम् व्याप्य, तव रूपं प्रकाशयन्ति, देवी उषस्, महत्या दीप्त्या। रक्ताश्वैः सा वह्यते, उज्ज्वला, शुभं विशदं वितन्वती। वीरः शत्रून् शर इव नुदति, तमः अपाकरोति, त्वरितः वहन इव। एवं ऋषयः, यजमानाः, देवताः च, यज्ञेषु, स्तुतिभिः, आहूताः, प्रत्यूषसि, सोमपाने, बलदाने, रक्षायाम्, उदार्ये च, परस्परं अनुगृह्णन्ति।