कदाचित् ऋषयः समवर्तन्त, पन्थानमध्वानं च चरन्तः, स्वजनस्य सौख्यम् अन्विच्छन्तः। तत्र ते प्रार्थयन्ते—"मा कश्चिद् विपथं गच्छतु, मा कश्चिद् हिंसां प्राप्नुयात्, मा कश्चिद् अध्वनि निपत्येत्। सर्वे स्वस्त्याः समागच्छेम।" तेषां हृदये पूषानं स्मरन्ति, यः शृणोति, यः पन्थानं वेद, यः धनानां स्वामी अस्ति। पूषन्नधिपते, तव शासनस्य प्रभावे, न कदाचिद् वयं विपथं गच्छेम; अत्र वयं तव स्तोतारः स्मः। पूषान् दूरतः स्वदक्षिणहस्तं अस्मासु स्थापयतु, यत् नष्टं तत् पुनः अस्मासु प्रतियातु। अथ वयं विमुचःपुत्रान्, नपात् आघृणिं च आह्वयामः—"आगच्छत, अस्माभिः सह संनद्धाः भवत। सत्यस्य रथ्यः भव।" वयं रथिनं विशारदम् इच्छामः, जटिलं महाधनिनं सखायम् अर्थाय वाञ्छामः। आघृणिं स्रोतसि धनस्य, दातारं महाधनस्य, मेधाविनां सखायम्, अस्मभ्यं सम्पदं वह। वयं पूषानं स्तुमः, यः नवाश्वान् ददाति, यः तेजस्वी अस्ति; सूर्यः प्रियः इति कथ्यते। मातरं प्रति वाक्यमुक्तम्—"प्रियः सूर्यः अस्मान् शृणोतु। इन्द्रस्य भ्राता मम सखा अस्ति।" रथचालयः पूषानं रथे स्थापयन्ति, ये जनानां कीर्तिं वहन्ति; ते देवम् वहन्तु। यः पूषानं 'करम्भः' इति निर्दिशति, अहं तं देवं नैव मन्ये। स त्वं विशारदः रथ्यः, सत्यबन्धुः, उत्तमः स्वामी; इन्द्रः तेन सह शत्रून् हन्ति। सूर्यः सुवर्णचक्रं चित्री गव्यां न्यधत्त; विशारदः रथ्यः तद् स्थापयत्। यत् किञ्चन वयं त्वां प्रति वदामः, स्तुत्य, अद्भुत, प्राज्ञ, तत् चिन्तनं अस्माकं साधय। अस्मभ्यं गाव्यान्वेषणं, संग्रहम्, पूषन्, दूरात् प्रसिद्धं, ददातु। तव अनुग्रहं वाञ्छामः, दूरात् सम्पत्तिम् उपयामः; अद्य, श्वः, सर्वदा च। वयं इन्द्रं पूषानं च सख्याय, कल्याणाय, बलस्य लाभाय आह्वयामः। कश्चन सोमम् इच्छति, अन्यः करम्भम्। एकस्य अजाः अग्नयः, अन्यस्य अश्वाः संगृहीताः; एतेन द्वाभ्याम् शत्रून् हन्ति। यदा इन्द्रः प्रबला आपः प्रावर्तयत्, तदा पूषान् तस्य सखा आसीत्। वयं पूषानः अनुग्रहं पक्षिवत् वृक्षात् पतामः; इन्द्रस्यापि तत् गृह्णीमहि। पूषानं रथिनं यथा आह्वयामः, तथा महेन्द्रं कल्याणाय। तव तेजः एकं, तव ब्रह्म अन्यत्; त्वं द्विरूपः, अह्निश्च रात्रिश्च, द्यौः इव। त्वमेव स्वयम्भूरसि, सर्वाश्चर्यशक्तिं वहसि; तव प्रीति: पूषन् अस्मासु स्यात्। अश्वन्यजातः, पशूनां रक्षिता, बलदः, प्रज्ञानप्रदाता, सर्वेषु लोकेषु प्रतिष्ठितः। पूषान् विमुक्तयोजनः, विशालान् देशान् पश्यन्, सर्वाणि भूतानि विचरन् देवः अस्ति। तव सुवर्णनावः, पूषन्, समुद्रे विचरन्ति, अन्तरिक्षे यात्रा कुर्वन्ति; ताभिः त्वं सूर्यस्य कार्यम् इच्छया करोति, कीर्तिं अन्विच्छन्। पूषान्, सखा, दिवा पृथिव्या च, धनदः, बलवान्, अद्भुततेजाः, यं देवाः सूर्याय ददुः, इच्छया कृतम्, बलवद् रूपम्। अथाहं तव वीर्याणि सोमपेषु प्रवदामि, यानि त्वया कृतानि। तव पितरौ, इन्द्राग्नी, देवद्विषः विनाशकौ, हतौ, त्वं जीवसि। इन्द्राग्नी, तवौ महिमा श्रेष्ठः, परमो, एकप्रभवौ, भ्रातरौ, जुडौ, एकमातरौ। सोमपेषु युक्तवत्, यथा द्वौ अश्वौ रथे, एवं इन्द्राग्नी, वयं स्तोत्रैः आह्वयामः, वज्रधारिणौ। यः इन्द्राग्नी स्तौति सोमपेषु, सत्यम् वर्धयन्तौ, स्नेहवचनानि वदेत; स्थिरौ, न कदाचित् देवांश्चान्यांश्च हिंसतः। इन्द्राग्नी, कः नरः वां स्वरूपं वेद? शीघ्राश्वान् योजयित्वा, एकः याति, उभौ रथे। इन्द्राग्नी, एष भूतो, पादिनः पूर्वं जातः; शिरः त्यक्त्वा, जिह्वया अवदत्, त्रिंशद्भिः पद्भिः अधः गतः। इन्द्राग्नी, नरः धनुषि तव कृते बाहुभ्याम् संनह्यन्ते; अस्मान् गोसंपदः महतो धनस्य वञ्चयितुं मा कुरुतम्। इन्द्राग्नी, माग्धाः, आर्याः, दीप्यन्ते, शत्रवः दूरस्थाः; द्वेषः नयतं, सूर्ये जयम् दत्तम्। इन्द्राग्नी, दिव्यानि भौमानि च वां धनानि; अस्मासु सर्वं सम्पदं ददतम्, या पूष्यति। इन्द्राग्नी, स्तोत्रधारिणौ, स्तुतिभिः प्रसिद्धौ, आह्वानेन आगच्छतम्, सर्वैः गीतैः सोमम् पिबतम्। यः इन्द्राग्नी, वीरौ, वृत्रहणौ, बलदौ, संयुक्तौ उपासते, सः दातारं, महाबलिनं, जयिनं सम्पदां प्राप्नोति। तौ इन्द्र, अद्य आह्वयामि, ये गावः प्रकाशाद् आपयताम्, अग्ने, प्रकाशदिग्भ्यः आपः सृज; अग्ने, गावः वह, गणैः सहितः। आगच्छतम्, वृत्रहणौ, वृत्रहननाय शक्तिभिः, समीपं नम्रः। दानैः, रक्षया, इन्द्राग्नी, अस्मासु परमोदयैः स्याताम्। तौ आह्वयामि, येन सर्वम् पुराकृतम्; इन्द्राग्नी, न विजिग्येते। एवं ऋषयः पूषानं, इन्द्रं, अग्निं च, स्तुतिभिः, प्रार्थनाभिः, सख्येन, मार्गदर्शकत्वेन, बलदानेन च आह्वयन्ति। तेषां कृते देवाः, रक्षां, सम्पदं, सत्यं, सौख्यं च ददाति।