पुरा कश्चन ऋषिः, पूषाणं प्रति भक्त्या ययाचे—“त्वं बुद्धिमान् असि, हे पूषन्! त्वं कृपणानां हृदयानि सञ्चालय, कम्पय, तान् अस्मभ्यं दानाय प्रवर्तय” इति। सः पुनः उवाच—“तेजस्विन् पूषन्! यं त्वं संयमस्य अङ्कुशं वहसि, तेन कृपणस्य हृदयं विदारय, कम्पय, सञ्चालय च।” पूषा यस्य गोपाशः धनस्य साधनं भवति, तस्मात् ऋषिः तस्य प्रसादं प्रार्थयत—“तेजस्विन्! तव गोपाशस्य कृपया वयं समृद्धिं प्राप्नुयाम” इति। पुनः सः प्रार्थयत—“गवां साधने बुद्धिं, अश्वेषु बलं, धनं च अस्मभ्यं ददातु; जनानाम् मध्ये अस्मान् समृद्धान् कुरु” इति। ऋषिः पूषाणं पुनः याचते—“हे पूषन्! अस्मान् तेन सह नय, यो वेद, यः सम्यक् उपदिशति, ‘एषः एव इति’ वदति च” इति। पुनरपि, “यः आज्ञापयति, ‘एषः एव इति’ वदति, तस्य गृहम् अस्माभिः सह गच्छाम” इति। पूषाणः चक्रं न कदापि भिद्यते, न अक्षः पतति; तस्य अङ्कुशः न कदापि जीर्णः भवति। यः तस्मै हविषा यजते, तस्मिन् पूषा तुष्यति; सः धनस्य प्रथमं साधकः भवति। पूषा अस्माकं पशून् पृष्ठतः गच्छतु, मार्गान् रक्षतु, बलं ददातु। सोमं पिण्डयतः यजमानस्य, स्तोत्रिणां च, पशून् पृष्ठतः पूषा गच्छतु। न कश्चन मार्गे भ्रश्येत्, न कश्चन हन्येत, न कश्चित् पृष्ठतः परित्यज्येत; ततः पूषा रक्षया आगच्छतु। वयं पूषाणं शृण्वन्तं, पन्थानं जानन्तं, धनस्य स्वामिनं, प्रार्थयामः। तव अधिनियमे, पूषन्, वयं कदापि न भ्रश्येम; वयं तव स्तोतारः स्मः। पूषा दक्षिणहस्तं दूरात् अस्माकं उपरि स्थापयतु; यत् नष्टं तत् पुनः प्राप्नुयाम। ततः ऋषिः नव्यं याचनं कृतवान्—“विमुचः पुत्राः, नपात् आघृणिः, आगच्छन्तु; वयं युष्माभिः सह सञ्जीयेम; सत्यम् अस्माकं सारथिः भूत्वा नयन्तु” इति। वयं दक्षतरं सारथिं, जटिलं, महाधनं स्वामिनं, मित्रं वाञ्छामः। “आघृणे! धनस्य स्रोतः, महादातः, वित्तस्य निकरः, वयं त्वत्तः सम्पदं प्रार्थयामः; त्वं बुद्धिमतां मित्रम्” इति। पूषाणं वयं स्तौमः, यः नवान् अश्वान् ददाति, बलवान् अस्ति; सूर्यः प्रियः इति कथ्यते। मातरं प्रति वदामि, प्रियं सूर्यं शृणोतु; इन्द्रस्य भ्राता मम मित्रम् अस्ति। यः जनाः पूषाणं रथे स्थापयन्ति, यशः वहन्ति, ते देवम् वहन्तु। यः पूषाणं ‘करम्भ’ इति निर्दिशति, तं देवम् अहम् एवं न जानामि। सः पुनः दक्षतमः सारथिः, सखाभूतः, उत्तमः स्वामी; इन्द्रः तेन सह शत्रून् हन्ति। सूर्यः हिरण्मयं चक्रं चित्रायां गाव्याम् अधत्त; दक्षतमः सारथिः तद् न्यधात्। यत् वयं अद्य त्वां प्रति भाषामहे, मह्यं स्तुत्य, अद्भुत, प्राज्ञ, तत् चिन्तनं अस्माकं साधय। अस्माकं गवां अन्वेषणं, समूहं च साधनाय ददातु; पूषन्, त्वं दूरात् प्रसिद्धः। वयं तव आशिषं प्रार्थयामः, दूरात् त्वां सम्प्रति सम्पदाय उपयामः; अद्य, श्वः, सर्वदा च। इन्द्रं पूषाणं च वयं मैत्र्यर्थं, शुभाय, बलप्राप्तये आह्वयामः। कश्चन सोमं, काम्वानां सुतं पातुम् इच्छति; अन्यः करम्भं वाञ्छति। एकस्य अग्नयः अजाः, अन्यस्य अश्वाः समाहृताः; ताभ्यां द्वाभ्यां सः शत्रून् हन्ति। यदा इन्द्रः महतीः, बलिष्ठाः आपः प्रावर्तयत्, तत्र पूषा तस्य सहचरः आसीत्। वयं पूषाणः कृपां पक्षिणः इव वृक्षात् इच्छामः, इन्द्रस्य अपि तद् गृह्णीमहि। वयं पूषाणं सारथिवत् सूत्रेण आह्वयामः, बलाय महान्तम् इन्द्रं च। तव तेजस् एकं, तव ब्रह्म अन्यत्; त्वं द्विविधः, अह्निश्च रात्रिश्च, द्यौरिव। त्वं सर्वमद्भुतशक्तिमान्, स्वयंज्योतिः; तव सौम्या कृपा अस्मासु अस्तु। अश्वनां अजातः, पशूनां रक्षकः, बलस्य दाता, चिन्तनस्य प्रेरकः, त्वं सर्वेषु लोकेषु प्रतिष्ठितः। पूषा, मृदुशृङ्गः, विशालान् देशान् निरीक्षते, देवः सर्वाणि भूतानि पश्यन् विचरति। तव हिरण्ययानि नौका, पूषन्, समुद्रे विचरन्ति, अन्तरिक्षे गच्छन्ति; ताभिः त्वं सूर्यस्य कार्ये गच्छसि, कामेन कृताः, यशः इच्छन्। पूषा, उत्तमः सखा, दिवः पृथिव्याः च, समृद्धेः स्वामी, बलवान्, अद्भुततेजाः—यम् देवाः सूर्यायै दत्तवन्तः, कामेन कृतम्, बलिनं, शोभनं च। अथ ऋषिः इन्द्राग्नी उवाच—“अद्य अहम् तव वीर्याणि सोमपेषु प्रवदामि, यानि त्वया कृतानि। तव पितरौ, इन्द्राग्नी, देवद्विषः हन्तारौ, हतौ, किन्तु युवां जीवथः।” इन्द्राग्न्योः महत्त्वं परमं, श्रेष्ठं; तयोः एकः एव उद्भवः, भ्रातरौ, जुहू, एकमाता च। तौ सोमपेषु सह वसतः, रथे युक्ताश्वाविव; तौ वज्रिणौ, देवौ, आवाहयामः। यः इन्द्राग्नी स्तौति सोमपेषु, तौ ऋतेन वर्धमानौ—सः प्रियं वचनं वदेत; तौ बलिनौ, देवाँ न हिंसतः, नान्यं च। एवं पूषाणं, इन्द्रं, इन्द्राग्नी च ऋषिः स्तुत्वा, तेषां कृपां, रक्षां, धनं च प्रार्थयत्।