भारद्वाजस्य अपत्याः स्वचिन्ताभिः स्वस्तोत्रैश्च तं देवम् आद्रियन्ति। दिव्याः होतारः, वसवः, अजिताः, सर्वे स्तुताः, पूज्यत्वं प्राप्तवन्तः। तदा मित्रावरुणयोः महत्, अच्युतं चक्षुः, वरुणस्य प्रियं, शुद्धं, दीप्तं, सुशोभनरूपं, सुवर्णाभरणमिव आकाशात् प्रज्वलितम् उदेति। यः त्रयाणां देवानां सभां वेद, स बुद्धिमान्, पुनः पुनः जातः, सः मनुष्येषु समं पश्यति, विकृतमपि पश्यति; सूर्यः, अर्यमाणमिव, सर्वं पश्यति। अहं सत्यानां महतां रक्षित्रः स्तौमि—अदितिं, मित्रं, वरुणं, उत्तमजातान्; अर्यमाणं, भगं, निश्चलचित्तान्—यूयं तेजस्विनः, श्रेयस्कराः, मम वाक्यं शृणुत। मिथ्याविनाशकाः, सत्यस्वामिनः, निश्चलाः, महादातारः, युवानः, दृढशासनाः, दिवः अधिपतयः, आदित्या, अहं अदितिं नमस्कृत्य उपसर्पामि। द्यौः पितरौ, पृथिवी माता, स्थिरा; अग्निः भ्राता, वसवः, अस्मान् अनुगृह्णीत। सर्वे आदित्या अदित्याः सह, अस्मभ्यं विस्तीर्णं रक्षां दत्त। न केनापि वृको वा वृक्याः वा अस्मान् हिंसयेत्, न पूज्याः अस्मान् अनिष्टे स्थापयन्तु। यूयं हि अस्माकं सारथयः, तनूनां रक्षिणः, वाचः पावित्र्यस्य धारकाः। न वयं परस्य अपराधेन पीड्येमहि, न वसवः कृतं कर्मणा; यूयं सर्वदेवाः सर्वस्य अधिपतयः, शत्रुः अस्माकं तनुं न हिंस्यात्। नमो महद्भ्यः, नमः प्रघोषयामि; नमः तस्मै यः पृथिवीं दिवं च धारयति। नमः देवेभ्यः, नमः तेषां स्वामिने; यद्यपि किञ्चिदपि अपराधं कृतवान्, तत्र अपि नमस्कृत्य क्षमां याचे। सत्यरथानां, विशुद्धबुद्धीनां, निश्चलानां, सत्यधाम्नां, सर्वदर्शिनां, महतां, पूज्यानां, अहं सश्रद्धं नमामि। ते हि परमतेजसः, सर्वान् क्लेशान् अस्मान् तारितुम् अर्हन्ति; वरुणः, मित्रः, अग्निः, दृढशासनाः, सत्यचेतसः, राजानः, सत्यव्रताः। इन्द्रः, पृथिवी, पुष्टिवती भूमि, पूषा, भगः, अदितिः, पञ्च जनाः—सर्वे उत्तमरक्षिणः, स्वावलम्बिनः, श्रेष्ठमार्गदर्शिनः, अस्माकं दृढरक्षिणः, शुभपालकाः भूयुः। अधुना, पुरोहितरूपेण, भारद्वाजः दिव्यं धाम प्रार्थयति, स देवेषु प्रियताम् आप्नोति। उपविष्टः यजमानः समृद्धिं लभते; यः देवधनस्य कामयते, सः स्तोत्रं जुह्वति। अग्ने, तं पापिनं, शत्रुं, स्तेनं, यो अस्मान् क्लेशयति, दूरं कुरु; सुभगपतये, तस्य मार्गं सुलभं कुरु। सोम, तव मित्रत्वं पेषणाश्मानः इच्छन्ति; लोभिनं पणिं, यो वृकः, हन्याः। यूयं हि दातारः, परमबलिनः, इन्द्रवत् विजिगीषवः; गृहारक्षिणः, अस्माकं मार्गान् सुलभान् कुरुत। वयं तं मार्गं प्राप्नुयाम, यः श्रेयसे नयति, निष्कल्मषः, येन सर्वान् शत्रून् निष्कासयेम, धनं च प्राप्नुयाम। न अहं मन्ये तं दिवा वा पृथिव्या वा, न यज्ञेन, न दर्भेण, प्राप्य इति; महावन्तः पर्वता तं सहायन्ताम्, अति-यजमानः नीचीकृतो भवतु। ये, हे मरुतः, अस्मान् अतिक्रान्तुम् इच्छन्ति, वा प्रार्थनां विघ्नुम् इच्छन्ति—तेषां क्लेशाः, अनिष्टानि सन्तु; स्वर्गः अपि प्रार्थान्द्वेषिणः प्रति दह्यताम्। किम् सोम, प्रार्थारक्षिन्, यदि त्वां नः अनिष्टारक्षिणमिति वदन्ति? किम् यदि त्वं पश्यसि अस्मान् निन्द्यमानान्? तदा त्वं तपनमस्त्रं प्रार्थाद्वेषिणि प्राहिणु। ये जाताः, ते मां पान्तु; स्रवन्त्यः आपः मां पान्तु; स्थिराः पर्वताः मां पान्तु; पितरः, ये देवैः पूज्यन्ते, मां पान्तु। सर्वदा वयं सुमनसः स्याम, उदितं सूर्यं पश्येम; तदा निधिपतिः, श्रेष्ठसहायकः, देवेषु प्रियः, अस्मान् आगच्छतु। इन्द्रः समीपसहाय्येन आगच्छतु; सरस्वती, आपोभिः पूर्यमाणा; पर्जन्यः ओषधीभिः हरिमाणः; अग्निः, सुष्टुतः, सुप्रार्थ्यः, पितेव, आगच्छतु। सर्वे देवाः, इमां मे आहुतिं शृणुत; एष कुशः उपविशत। यः कश्चित् यूयं देवाः, घृतवतीनां हविषां पूज्यः, सर्वे समागत्य तम् उपतिष्ठध्वम्। दिव्याः पुत्राः, स्तुतिं शृण्वन्तु, अमृताः, अस्मान् अनुगृह्णन्तु। सर्वे देवाः, सत्येन वृद्धाः, यः यथाकालं आहुतिं शृण्वन्ति, ते यथार्हं हविः उपभुञ्जीरन्। इन्द्रः, मरुतां गणः, त्वष्टा, मित्रः, अर्यमाण्—ते अस्माकं एतानि हविः प्रतीयन्ताम्। अग्ने, होतः, अस्माकं यज्ञं कुशलतया कुरु, दिव्यं वंशं विद्वान्। सर्वे देवाः, इमां मे आहुतिं शृणुत—ये अन्तरिक्षे, ये दिवि समीपस्थाः; ये अग्निजिह्वाः, वा यज्ञियाः, एष कुशः उपविशत, मुदं कुरुत। सर्वे पूज्याः देवाः, मां शृण्वन्तु—द्यावापृथिव्यौ, आपां अपत्याः, मम स्तोत्रं शृण्वन्तु। न मम वाक्यानि विक्षिप्तानि भवन्तु; वयं वः प्रीतौ सम्पद्येम, हे देवाः। ये, महाबलिनः, पृथिव्याः वा दिवः वा जाताः, आपां धाम्नि निवसन्ति—ते देवाः अस्मभ्यं आयुः, ज्योतिः ददतु, मार्गांश्च विस्तारयन्तु। अग्ने, पर्जन्य, अस्य प्रार्थनायाः साहाय्यम् कुरुतम्; सुप्रार्थ्यौ, सुष्टुतौ भूत्वा अस्मान् अनुगृह्णीतम्। एकः पोषणं जनयतु, अपरः प्रजां; अस्मभ्यं बहुधनं, जीवनदं रयिं दत्तम्। विस्तीर्णे कुशे, अग्निं सन्दध्या, अहं स्तोत्रेण, महता श्रद्धया आह्वये। अस्मिन्सभायाम् अद्य, हे पूज्याः देवाः, हविषि मुदं कुरुत। हे पथः पतिः, यथा रथः विजये, एवं त्वां पूषन्, चिन्तायाम् योजयामः। त्वं, आर्य, दातृ, वीरं, दक्षं, सुमित्रं गृहेपतिम् अस्मभ्यं नय। हे दयालु पूषन्, यदि सः न दाता अपि स्यात्, त्वं तं दाने प्रेरय; म्लानस्य मनः दानाय परिवर्तय। बलाय मार्गान् प्रशोधय, शत्रून् विक्षिप, तान् हन्याः; अस्माकं दृढाः चिन्ताः सफलाः स्युः। कृपणान् मोहजालेन परिवेष्टय, हे बुद्धिमन्, स्वशक्त्या; ततः तान् अस्मभ्यं वशे कुरु। हे पूषन्, कृपणं स्वशक्त्या हन्याः, तस्य हृदि प्रियं अन्विष्य, ततः तं अस्मभ्यं वशे कुरु। एवं ऋषयः, देवाः, पृथिव्यन्तरिक्षदिवस्थाः, सर्वे पूज्याः, सत्यधृतयः, अस्माकं स्तोत्रैः, नमस्कारैः, प्रार्थनाभिश्च संतुष्टाः, अस्मान् रक्षन्तु, सम्पदः ददातु, मार्गान् प्रशोधयन्तु, शत्रून् दूरयन्तु, श्रेयसे नयन्तु च।