सदा वयं तस्य पूजनीयस्य देवस्य सौम्ये मनसि, शुभे च प्रीति, स्थिताः स्याम। इन्द्रः, उत्तमसंरक्षणः महादानश्च, दूरतः अपि द्वेषं अस्मद्भ्यः अपाकरोतु। इन्द्राय एव प्रवहन्ति सिन्धवः, स्तोत्राणि, सामानि, प्रार्थनाः, हविः च; स इव विशालं धनं सोमपेषणे, हे वज्रिन्, बहूनि सोमबिन्दूनि एकत्र करोति। कः तम् स्तोतुं शक्तः? कः तम् तर्पयितुं वा? कः तम् पूजयितुं शक्नोति, यदा मघवान्, सर्वहन्ता, अग्रे गच्छति? स शक्तिभिः एकस्मात् अन्यम् इव पदैः आघातयन्, पूर्वम् अपि परं करोति। सः महाबलः, उग्रः, जयिन्, अन्यान् अत्यशेत्, स्वबलप्रेरितः श्रूयते। राजा इन्द्रः, पुरुषेषु, समृद्धिं च, क्षयम् च, उभयं उन्नयति। सः पूर्वसख्यं त्यक्त्वा, अन्येषु मित्रेषु अभिमुखः, नवानि मित्राणि इच्छन्, पुरातनात् अत्यगात्, अनुभूतं परित्यज्य, बहूनि वर्षाणि अतिक्रम्य गच्छति। सः सर्वरूपेषु प्रतिरूपः अभवत्; यः पश्यति, तस्य तस्य रूपम् एव सः। इन्द्रः, नानारूपधारी, शक्तिभिः विचरति; तस्य दशशतमश्वाः युक्ताः सन्ति। सः हरिताश्वान् रथाय योजयित्वा, अत्रैव महद् तेजः दीप्तवान्, हे त्वष्टः। कः नित्यं शत्रूणां पक्षं प्रतिरोद्धुं शक्तः, उपविष्टो वा, तेजस्विषु वा? वयं गोक्षेत्रम् आगच्छाम, हे देवाः; पृथिवी विस्तीर्णा, विशालत्वं प्राप्तवती। बृहस्पते, विजये अस्माकं चिन्तां कुरु; इन्द्र, गायकस्य मार्गं वेत्सि। प्रतिदिनं, गृहजाः कृष्णाः, अन्योऽन्यं समाना, नष्टाः। वृषभः दासं वस्नयम् अवधीत्, ववृते च वर्चिनं शम्बरं च। इन्द्रः प्रस्तोके दश रथान्, दश अश्वान्, दश दानानि दत्तवान्। दिवोदासात् अतिथिग्वाच्च, शम्बरस्य धनं प्राप। अहम् अपि दिवोदासात् दश अश्वान्, दश रथान्, दश वस्त्राणि, बहु अन्नं, दश सुवर्णपिण्डांश्च अलभे। अथर्वा दशासनान् रथान्, शतम् गावः अपि अलभत। अश्वथा पायवे दत्तवान्। सारञ्जयः भरद्वाजेभ्यः महद् सर्वजनकं धनं अददात्। हे वनस्पते, त्वं दृढबाहुः, अस्माकं मित्रः, तरणः, वीर्यवान् भूयाः। गावः युक्त्वा विजयी भूयाः; तव स्थितिः अस्मान् जयाय नयतु। स्वर्गपृथिव्योः, वृक्षेभ्यः, समाहृतं बलम्। आपां तेजः, गावाभिः परिवृतं, इन्द्रस्य वज्रं, रथं च हविषा यजाम। इन्द्रस्य वज्रः मरुतां पुरस्तात्, मित्रस्य गर्भः, वरुणस्य नाभिः। एतत् हविः गृहाण, हे देव, रथं स्वीकुरु। स्वश्वासं पृथिव्याम् अन्तरिक्षे च नय; तव सन्निधिः सर्वत्र प्रतीयताम्। हे दुन्दुभे, इन्द्रदेवैरस्माभिः सह, शत्रून् दूरादपि अपाकुरु, अधिकं दूरं नय। ध्वनिहि, हे दुन्दुभे, बलवता शब्देन; आपदः नुद, गर्जन्। दुरितं अपाकुरु; त्वं इन्द्रस्य भुजः—दुष्टेषु पत। उत्तिष्ठ, हे दुन्दुभे, एतान् अपशकुनान् निवर्तय; विजयलक्षणेन शब्दं कुरु। अस्माकं सारथयः, वातरंहसः अश्वैः सह, संयता यान्तु; इन्द्र, अस्माकं वीराः जयन्तु। यज्ञे यज्ञे, स्तोमे स्तोमे, वयं अग्निं कौशलाय स्तुमः। अमृतं जातवेदसं मित्रवत् प्रियं वदामः। वीर्यस्य सूनुं, यः हविषां प्रार्थ्यः, तं सेवेमहि; सः अस्माकं युद्धे रक्षकः, वृद्धिदाता, तनूनां च रक्षकः अस्तु। अग्ने, त्वं महावीर्यः, अक्षयः, महत् तेजस्वी च। त्वदीया ज्वाला दीप्तिमती; अनवरतं दीप्त्वा, शुद्धः, उत्तमदानेन शोभस्व। त्वं देवांश्च पूजयसि, यज्ञान् बुद्ध्या शक्त्या च करोति। तान् समीपं आनय; बलं ददातु, धनं च प्रापयतु। आपः, अश्मानः, वनानि च तम् अमृतस्य गर्भम् पोषयन्ति। सः बलात् प्रज्वलितः, मनुष्येषु जातः, भूम्याम् उद्भूतः। सः, यः दिवं पृथिवीं च प्रकाशेन पूरयति, धूमेन गच्छन्, तमः तरति; हरितवृषभः कृष्णानां मध्ये दीप्तः। महाज्वलया, अग्ने, तेजसा अस्मान् प्रकाशय; भरद्वाजेन प्रज्वलितः, कनिष्ठः, अस्मान् दीप्त्या शोभय, तेजसा शोभय, प्रकाशेन शोभय। त्वं सर्वगृहपतिः, अग्ने, सर्वेषां जनानां मध्ये। कनिष्ठ, शतशः पापेभ्यः अस्मान् पाही; शतं हेमन्तान् ददातु स्तोतृभ्यः, दातृभ्यश्च। अद्भुतया सहाय्या, हे निधिदाता, अस्मान् प्रेरय; अस्य धनस्य त्वं सारथिः, अग्ने, समृद्धिं, सुरक्षितं स्थानं नय। अस्माकं पुत्रान्, पौत्रांश्च, त्वया अच्युतैः, अमोघैः नेतृभिः सुरक्षितान् कुरु; अग्ने, देवक्रोधं च, अधार्मिकाणां पापानि च, दूरं कुरु। आगच्छत, मित्राः, दुग्धवतीं धेनुं नूतनगीतैः समीपं यान्तु; ताम् विमोचय, न बन्धय। या कीर्तिः, हे मरुतः, यां यूयं सदा स्वगणे दत्तवन्तः, या अमर्यादा महती, या सत्कर्मभिः लभ्यते— तां द्विवारं भरद्वाजाय दत्त; या सर्वेभ्यः दुग्धदात्री धेनुः, या सर्वान् पोषयति। तम् इन्द्रं स्तौमि, यः वरुणवत् नीतिज्ञः, मायावान्, यथा अर्यमन् सौम्यः, दानवान्, विष्णुवत् नेतृश्च। मरुतां महती सेना, उग्रगर्जन्ती, पूषा च अजितः, शतशः सहस्रशश्च जनानां कृते आगच्छन्तु। गुह्यं धनं साधुभ्यः प्रकट्यताम्; सः अस्मभ्यं धनं ददातु। हे पूषन्, आगच्छ, शीघ्रं आगच्छ; स्तुतिं शृणु, तेजस्विन्। शत्रवः, हे महात्मन्, अस्मान् न हिंसन्तु। काकवत् वृक्षं मा विदारयः; मा अपदं कुरु, त्वं न हन्ता। न सूर्यः, न पक्षिणां ग्रीवा, तादृशं भारं वहन्ति। तव मैत्री स्थिरा अस्तु, यथा दृष्टिः न प्रमाद्यति; पूर्णकलशवत्, अखण्डा स्यात्। त्वं मर्त्येभ्यः परः, देवैरिव समः तेजसा। शोभस्व, पूषन्, अस्माकं युद्धेषु; यथा पूर्वं, तथा इदानीं रक्ष। तव सौम्या, मृदु प्रवृत्तयः, अस्मान् सम्यक् मार्गे नयन्तु; देवस्य, मरुतां, यश्च प्रयत्नवान् मनुष्यः, तस्य आशीषः अस्मान् अनुयान्तु। क्षणमात्रेण अपि तस्य स्तुतिः दिवं गच्छति, यथा सूर्यः देवः आरोहति। मरुतः उग्रबलम् अलभन्त, पूज्यं नाम, वृत्रहत्याय महत्तमं तेजः।