सूतः कथाम् आरभते— सर्वेभ्यः शृणुत, ऋषयः यथाऽस्माकं पूर्वजानां ऋचः दिव्यं रहस्यं च प्रकाशयन्ति। सोमः एषः, सुतः, मम वाचं चोदयति, मम मनः प्रोत्साहयति। स एव प्राज्ञः सोमः वीर्यं मापयति, यस्मात् न किञ्चिदपि जगत् गुह्यं भवति। एषः सोमः पृथिवीमुत्तानां व्याप्तवान्, दिवः चोच्चमस्तम्भयत्। स त्रिषु प्रवाहेषु पुष्टिं न्यधत्त, अन्तरिक्षं च विस्तीर्णं धारयामास। सः महदद्भुतदर्शी ज्ञानवान्, सुषुम्नं धाम प्रविश्य, उषसां सन्निधौ तिष्ठति। स एव महात्मा महता स्थाम्ना द्यां बिभर्ति, मरुद्भिः सह वृषा। इन्द्र! त्वं सोमं सुतमास्वादय, वृत्रहन्, धनानां संचितौ वीर्यं दर्शय। मध्यन्दिने सुतपावने बलवान् भूत्वा अस्मभ्यं धनं यच्छ, यशस्विन्। इन्द्र! यथा पूर्वजान् दृष्टवान्, तथा अस्मान् अपि पश्य। अस्मान् धनस्य पारं नय, उत्तमः नाविकः भूत्वा, अस्मान् सुगमेन मार्गेण पारय, शूर नेतृत्वं कुरु। त्वं विज्ञाय अस्मान् विस्तीर्णे स्थले, ज्योतिष्मति, निर्भये, शुभे च प्रकाशे नय; वज्रिन्, तव प्राचीनयोः बाह्वोः आश्रयं प्राप्नुयाम। इन्द्र! अस्मान् श्रेष्ठे रथे स्थापय, शीघ्रगामिनि, शतशः पुरस्कारैः, अश्वैः च युक्ते। अस्मभ्यं समृद्धं धनं वह, द्रविणोदः! न स्पर्धमानः शत्रुः अस्मान् अतिवर्तेत। मयि सौम्यं कुरु, आयुः प्रायच्छ, मम स्तोत्राणि प्रेरय यथा तक्षकः धारां शीतलयति। यद् अहम् आयुषः काम्यया त्वां स्तौमि, तत् त्वया स्वीकृत्य, देवद्वेषं मा कुरु। इन्द्रं रक्षन्तं सहायं चाह्वे, सुलभप्रार्थनं वीरं सर्वेऽप्सु। शक्रं, बहुप्रार्थितं, मघवन्तं चाह्वे, सः अस्मभ्यं कल्याणं ददातु। इन्द्रः, उत्तमया रक्षया, महादानः, सर्वज्ञः, अस्मान् अनुगृह्णातु। द्वेषं नाशयतु, निर्भयं करोतु, अस्मान् वीर्यस्य ईश्वरान् करोतु। सः भगवतः प्रीत्या, सुखेन च मनसा अस्मान् अभ्यनुजानीयात्। इन्द्रः, उत्तमया रक्षया, महादानः, द्वेषं दूरतः अपि अस्मद् वियुनक्ति। त्वां प्रति, इन्द्र, स्त्रोतांसि, सामानि, प्रार्थनाः, हविर्यज्ञाः चावतारयन्ति। यथा सोमस्य स्रवणे धनं विस्तृतं, तथा वज्रिन्, बहूनि बिन्दूनि संगृह्णासि। कः तं स्तोतुं शक्नोति, कः तं तर्पयितुं, कः तं यजेत, यदा सर्वघ्नः मघवान् अग्रे गच्छति? सः शक्तिभिः पूर्वान् परान् करोति, चरणैः इव अनुक्रम्य। सः महाबलः श्रूयते, घोरः, निगृह्य, अन्यान् अतिक्रम्य, स्वबलप्रेरितः। इन्द्रः, राजेव, पुरुषेषु समृद्धिं चाप्यसमृद्धिं च उद्दधार। सः पूर्वसख्यान् परित्यज्य, अपरान् विन्दन्, नूतनान् सख्यान् इच्छन्, इन्द्रः, प्राचीनान् अतिक्रम्य, अनुभवहीनान् त्यक्त्वा, बहूनि वर्षाणि अतिक्रम्य गच्छति। सः सर्वरूपस्य प्रतिरूपं जातः, प्रतिवेक्ष्यं रूपं धारयति। इन्द्रः, नानारूपः, शक्तिभिः सञ्चरन्, दशशतं अश्वान् युनक्ति। हरितान् अश्वान् रथे योजयित्वा, सः अत्र महद् तेजः प्रदर्शयति, त्वष्टः। कः नित्यं शत्रून् प्रतिहेतुं शक्नोति, उपविष्टः वा, देवेषु वा स्थितः? वयं गोषु क्षेत्रं प्राप्तवन्तः, देवाः; पृथिवी विस्तीर्णा जाताऽस्ति। बृहस्पते, पुरस्कारस्य रक्षणं कुरु; इन्द्र, गायकस्य पन्थानं विद्वान् दर्शय। दिनेदिनं, गृहजाः कृष्णाः नश्यन्ति, एकः एकस्य सदृशः। वृषा दासं वस्नयम् अहनत्, वर्चिनं च शम्बरं च वेष्ट्रे। इन्द्रः प्रस्तोके दश रथान्, दश अश्वान्, दश पुरस्कारान् ददौ। दिवोदासात् अतिथिग्वात् च शम्बरस्य धनं प्राप्नोत्। दश अश्वान्, दश रथान्, दश वासांसि, बहु अन्नं; दश सुवर्णलम्पटाः मया दिवोदासात् प्राप्ताः। दश रथान्, शतं गावः, अथर्वा प्राप्नोत्; अश्वथा पायवे दत्तवान्। सारञ्जयः भरद्वाजेभ्यः महद् सर्वजननं धनं दत्तवान्। हे वनस्पते! त्वं स्थूलाङ्गः, अस्माकं सखाः, तरणः, वीर्यवान् भूत्वा विजयी भव। गावः बद्ध्वा, अस्माकं जयाय स्थित्वा, सफलः भव। स्वर्गात् पृथिव्याः, वृक्षेभ्यः समाहृत्य, बलं सम्प्राप्तम्। आपां वीर्यं, गावाभिः परिवृतं, इन्द्रस्य वज्रं, रथं हविषा यजामः। इन्द्रस्य वज्रः मरुतां अग्रे, मित्रस्य गर्भः, वरुणस्य नाभिः। एषः यज्ञः स्वीकृत्य, भगवन्, रथं हवये गृह्णीष्व। पृथिव्यां च दिवि च तव श्वासः प्रवर्तताम्; जगति बहुषु तव प्रतिष्ठा दृश्यताम्। दुन्दुभे, इन्द्रेण देवैः च सह, शत्रून् दूरतः अपाकुरु, अधिकं दूरं नय। दुन्दुभे, बलवता प्रचण्डेन निनद; दुःखानि ताडय यथा गर्जसि। आपदः अपाकुरु, इन्द्रस्य हस्तः असि—दुष्टे पत। उत्थाय, दुन्दुभे, एतानि अपशकुनानि निवर्तय; विजयस्य चिह्नैः दुन्दुभिः घोषयतु। वायुवत् शीघ्राश्वा रथिनः संगच्छन्तु; इन्द्र, अस्माकं सेनाः विजयं प्राप्नुयुः। यज्ञात् यज्ञं, गीतात् गीतं, वयं अग्निं कौशलाय स्तौमः। अमृतं जातवेदसं, मित्रवत् वन्द्यं, प्रियमित्रं प्रकाशयामः। वीर्यपुत्रं, हविषां यज्यं, सेवामहे; सः अस्माकं युद्धे रक्षकः, वृद्धिकर्ता, शरीररक्षकः च भवतु। अग्ने, त्वं महाबलः, अक्षयः, महान्; ज्वलनया दीप्त्या प्रकाशसे। अनवरतया शोचिषा दहसि, विशुद्ध, शुभदानेन दीप्त्या दीधिहि। त्वं महादेवान् यजसि, प्राज्ञः शक्त्या च कर्माणि करोति। तान् समीपं वह, अग्ने, अस्माकं सहाय्याय; बलं देहि, धनं वह। आपः, अश्मानः, वनानि च तं पोषयन्ति, अमृतस्य गर्भं। सः बलवता प्रज्वलितः, मनुष्येषु जायते, पृथिव्यां संस्थितः। सः दिवं पृथिवीं च ज्योतिषा पूरयन्, धूमेन गच्छन्, तमसि तरङ्गैः विवेद, हरितो वृषा कृष्णेषु। अग्ने, तव महाज्वालया, शुभया दीप्त्या, अस्मान् प्रकाशय। भरद्वाजेन प्रज्वलितः, कनिष्ठ, अस्मभ्यं तेजसा प्रकाशय, ज्योतिषा दीधिहि। त्वं सर्वगृहाणां स्वामी, अग्ने, सर्वेषु जनेषु। कनिष्ठ, अस्मान् शतशः पापेभ्यः पालय; स्तोतृभ्यः, दातृभ्यः च शतं हेमन्तान् प्रयच्छ। अद्भुतया सहाय्यया, धनद, अस्मान् प्रेरय; अस्य धनस्य त्वं सारथिः। अस्मान् समृद्धये, सुरक्षितस्थले नेतु। अस्माकं पुत्रांश्च, पौत्रांश्च, अग्ने, अनवद्यैः, अव्ययैः नेतृभिः रक्ष। दिव्यं कोपं, अधर्मिणां च पापं, अस्मद् अपाकुरु। आगच्छत, मित्राणि, नवगीतैः सुस्निग्धां धेनुं समीपं गच्छाम। ताम् मुक्त्वा, न बध्नीत। एवं, ऋषयः सोमस्य तेजसा, इन्द्रस्य महिम्ना, अग्नेः च प्रकाशेन, यज्ञैः, स्तोत्रैः, दानैः, वीर्यैः च, स्वर्गं, पृथिवीं, धनानि, शत्रुहननं, विजयम्, दीर्घायुः, पुत्रपौत्रसमृद्धिं च प्रार्थयन्ति, भगवतः आश्रयणं कुर्वन्ति।