इन्द्राय नः नमः। नहुषाणां सन्ततिषु यद् यत् बलं वीर्यं च त्वया धार्यते, पञ्चसु जनसु यद् यद् तेजो दृश्यते, तानि सर्वाणि शक्तीनि अस्मभ्यं समवेतानि कुरु। त्रिक्षेषु, दृह्यु, जन, पुरु, वृष्णिषु च यद् यद् वीर्यं तवास्ति, तद् अस्मभ्यं प्रयच्छ, पुरुषदं, यथा वयम् रिपून् संग्रामेषु जयेम। त्रिवृद् अस्मभ्यं त्रिप्रकारं शरणं ददातु, इन्द्रः, पूर्णं स्वस्तये; स्वं कवचं दातु दानवताम् अहम् च, विद्युतं च एतेभ्यः जनात् अपास्यतु। ये गवां कामेन शत्रून् भीरुणा मनसा आक्रमन्ति, तेषां संग्रामे त्वं, इन्द्र, गीतेषु प्रियः, समीपस्थः रक्षिता भूयाः, बलं संनिहितं कुर्वन्। अस्माकं बलं, अस्माकं प्रतिष्ठां च युधि भव, इन्द्र; यदा व्योम्नि पक्षिणः पतन्ति, तीक्ष्णशिरसः विद्युतः, ताः अस्मान् निवारय। यत्र वीराः तनूनि प्रसारयन्ति, पितृणां प्रियं शरणं वितन्वन्ति, तत्र अस्माकं आत्मनः बान्धवानां च रक्षां कुरु, अचेतनं द्वेषं च अपाकुरु। यदा त्वं, इन्द्र, महद् धनस्य स्पर्धायां अश्वान् प्रेरयसि, विषमे पन्थानि, क्लिष्टे मार्गे, तदा ते अश्वाः खगवत् शीघ्रता यशसे प्रयान्तु। वेगेनापतन्तः नद्य इव, आह्वानानुगाः, खाद्यं प्रति पक्षिणः इव, ये स्पर्धायां बाहुभिः गृहीता, ते न प्रतिनिवर्तन्तु। एष सोमः मधुरः, एषः मधुमान्, एषः बलवान्, एषः सारपूर्णः; यं पीत्वा, इन्द्र, कश्चन त्वां युधि नातिवर्तते। एषः मधुरः पानं प्रिये, यस्मात् इन्द्रः वृत्रं हत्वा प्रमोदितः, यस्य वीर्येण तरुणः शम्बरस्य नवति-नवति पुरः अपावदत्। एषः सुतः सोमः मम वाचं प्रेरयति, उत्सुकं चिन्तनं जनयति; एषः प्राज्ञः वीर्यं मिमीते, यस्य न किञ्चन लोकं गुह्यं अस्ति। एषः एव पृथिवीं विस्तीर्णां अकरोत्, द्युः उन्नतम् अकरोत्; एष सोमः त्रिषु प्रवहद्भ्यः स्रोतःसु पोष्यं रसं दत्तवान्, उर्वीमन्तरिक्षं च धारयामास। एषः अद्भुतदर्शी, ज्ञानवान्, दिवि तेजस्विनि, उषसां सन्निधौ; एषः महता स्थेम्ना द्यां बिभर्ति, मरुद्भिः सह वृषा। इन्द्र, वीर्यं सोमं पात्रे पिब, वृत्रहन्, धनानां संचितौ वीर; मध्यन्दिने सवने बली भूत्वा, अस्मभ्यं धनं प्रयच्छ, त्वं धनवान्। पितॄन् यथा, इन्द्र, अस्मान् अपि पश्य; अस्मान् पारं धनस्य नय; उत्तमः नौ नाविकः भूत्वा, पारय, उत्तमः पथदर्शी भूत्वा नय। त्वं, विज्ञाय, अस्मान् विस्तीर्णं देशं, तेजस्विनं, अभयदं, शुभ्रं च प्रकाशं प्रति नय; महाबलिन् इन्द्र, तव प्राचीनयोः बाह्वोः शरणं गच्छेम। अस्मान् श्रेष्ठे रथे स्थापय, शीघ्रतमस्मिन्, शतप्रदाने, श्वेताश्वे च; अस्मभ्यं बहुधनं आनय; दुष्टः धनवान् न अस्मान् अतिवर्तेत, महादाने। इन्द्र, मयि अनुग्रहं कुरु, आयुः ददातु; मम स्तोत्राणि प्रेरय, यथा तक्षणः शस्त्रस्य धारां तीक्ष्णयति; यद् अहम् दीर्घायुषः कामेन त्वां प्रार्थये, तत् त्वया स्वीकृतं भवतु, देवद्वेषे न स्थापय। इन्द्रं रक्षन्तं सहायं च अहम् आह्वये, सुलभं वीरं सर्वे हविषि; शक्रं बहुधा स्तुतं आह्वये। मघवा इन्द्रः अस्मभ्यं स्वस्ति ददातु। इन्द्रः उत्तमया रक्षया, महादानः, अस्मभ्यं सहाय्येन अनुग्रहं करोतु, सर्वज्ञः; द्वेषं अपाकुर्यात्, अभयं दद्यात्; वयम् वीर्यस्य अधिपतयः स्याम। वयं तस्य पूजनीयस्य प्रीतये, सुमनसे च स्याम। इन्द्रः उत्तमया रक्षया, महादानः, द्वेषं अस्मद् दूरादपि अपाकुर्यात्। त्वां प्रति, इन्द्र, प्रवहन्ति आपः, स्तोत्राणि, सामानि, प्रार्थनाः, हविषः; सोमपेषणे यथा व्यापकं धनं, तथा त्वं, वज्रिन्, बहूनि बिन्दूनि संज्ञाय समाहारय। कः त्वां स्तोतुं शक्नुयात्, कः त्वां तर्पयेत्, कः त्वां पूजयेत्, यदा मघवा सर्वहन् अग्रे गच्छति? पादैः पादैः इव, शक्तिभिः पूर्वं पश्चात् करोति। सः महाबलः श्रूयते, तीक्ष्णः, जयन्, अन्यान् अतिक्रान्तः, स्वशक्त्या प्रेरितः; राजा इव, इन्द्रः समृद्धान् च क्षीयमानान् च मानवेषु उन्नयति। पूर्वेषां सख्यं त्यक्त्वा, अन्येषु गच्छति, नवान् मित्राणि इच्छन्। इन्द्रः, पुरातनान् अतिक्रम्य, अननुभूतं त्यक्त्वा, बहूनि वर्षाणि अतीत्य गच्छति। सः सर्वरूपस्य प्रतिरूपः जातः; प्रत्येकद्रष्टुः सः रूपं भवति। इन्द्रः, अनेकैः रूपैः, शक्तिभिः गच्छति; तस्य दशशतम् अश्वाः युक्ताः। हरितः अश्वान् रथे योजयित्वा, सः अत्र महता तेजसा विराजते, त्वष्टः। कः सदा प्रतिरोधं कर्तुं शक्नुयात्, उपविष्टः वा, तेजस्विषु वा? वयं गोषु क्षेत्रं प्राप्तवन्तः, देवाः; पृथिवी विस्तीर्णा जाता। बृहस्पते, पुरस्कारस्य रक्षणं कुरु; विज्ञाय, इन्द्र, गायकस्य पन्थानं दर्शय। प्रतिदिनं, कृष्णाः, गृहजाताः, एकैकशः नष्टाः; वृषा दासं वस्नयम् अवधीत्, परिसरे, वर्चिनं शम्बरं च। इन्द्रः प्रस्तोके दश रथान्, दश अश्वान्, दश पुरस्कारान् अददात्; दिवोदासात् अतिथिग्वात् च शम्बरस्य धनं प्राप। दश अश्वान्, दश रथान्, दश वस्त्राणि, बहु भोज्यं; दश सुवर्णानि अहम् दिवोदासात् अलभे। दश उपविष्टान् रथान्, शतम् गावः, अथर्वा प्राप; अश्वथः पायवे अददात्। सारञ्जयः भरद्वाजेभ्यः महद् सर्वजननं धनं अददात्। वनस्पते, त्वं बलशाली, अस्माकं मित्रः, तर्तुः, वीरः भूयाः; गावोबन्धः, विजयी भव; तव स्थितिः अस्मान् जयाय नयतु। दिवि पृथिव्यां च, वृक्षेभ्यः, संग्रहीतं बलं; आपां तेजः, गावोपरिवृतम्, इन्द्रस्य वज्रं रथं हविषा समर्पयामः। इन्द्रस्य वज्रः मरुतां पुरस्तात्, मित्रस्य गर्भः, वरुणस्य नाभिः; एतां हविं गृह्णीष्व, देव, अस्माकं यज्ञाय रथं गृहाण। पृथिवीं द्यां प्रति स्वश्वासं दिश; तव सान्निध्यं बहुषु स्थानेषु प्रथय; दुन्दुभे, इन्द्रेण देवैः सह रिपून् दूरे अपाकुरु, अधिकं दूरं कुरु। दुन्दुभे, बलवता शब्दं कुरु; दुःखानि ताडय, यथा त्वं गर्जसि; अपमृत्युं दूरय, दुन्दुभे; त्वं इन्द्रस्य हस्तः, दुष्टेषु पत। उत्तिष्ठ, दुन्दुभे, एतान् अपशकुनान् निवर्तय; विजयशब्दः दुन्दुभे शृण्वतु; वायुवेगैः अश्वैः रथिनः सह गच्छन्तु; इन्द्र, अस्माकं वीराः जयन्तु। यज्ञेन यज्ञं, गीतैः गीतं, अग्निं स्तुमः कौशलाय; अमृतं जातवेदसं, बन्धुमिव मित्रं, वयं स्तुमः।