अहं वः तं महाबलिनं, अजितं वीर्यस्येशं, सर्वशक्तिमन्तं, सर्वरक्षकं देवं इन्द्रं स्तौमि। यं स्तोत्राणि बृंहयन्ति, सः बहुदानस्य स्वामी, तं दिव्ये लोके, देव्यो बलस्य कारणं, सम्मानयन्ति। तस्मै स्तुत्यासनं प्रसारयामि, यथा आपः वेगैः प्रवहन्ति, यत्र वासिनः पृथक् गच्छन्ति। मित्रः नित्यम् नवः कौशलं विवेद, सोमपानात् सः देवेषु सर्वदानदक्षिणः अभवत्। तौलायधौतरीयैः स्तोत्रैः सः मित्राणां विस्तीर्णरक्षकः अभवत्। सः पथ्यां ऋतेः, प्राज्ञः, सोमं अपिबत्; यशसे देवाः मनांसि अकुर्वन्। महत्त्वस्य नाम धृत्वा, वचोभिः रूपं विविधानां द्रष्टुं, तेजस्विनं, तन्तुवयं, तत्र तत्तनुः। प्रभास्वरं कौशलं नः ददातु; प्राचीनं मानववैरं प्राणुदातु। आयुः प्रावर्धयतु, शक्तिभिः, संपदाम् आप्तिं ददातु, अस्मान् च स्मरतु। इन्द्र, त्वदर्थं एव, महादानिन्, दानस्य वयम् न कदापि प्रमादिनः। हर्यश्व, अस्मान् मा परित्यज। अन्यः कोऽपि मर्त्येषु त्वत्तः दानशीलः न दृश्यते; कथं तव कृपणता कदाचन कथ्यते? हे वृषन्, गर्जनायां अस्मान् मा पराङ्मुखः कुरु; तेजस्विन्, सख्यं नः मा नश्यतु। इन्द्र, पुरातनं नूतनं च वरं जनानां मध्ये अस्मभ्यं ददातु; द्वेषिणः प्राणुदातु, स्तोतॄन् उन्नयतु। यथा मेघात् गर्जनं उदेति, तथा इन्द्रः अश्वानां गावां च धनं ददाति। दिवः प्रदाता त्वं, गायक, त्वदर्थं याचकः कश्चन निराशः मा भवतु, महादानिन्। यजमानः, वीरः, इन्द्राय सुतं सोमं वहतु, सः तस्य स्वामी। यः प्राचीननवेन स्तुत्या, ऋषीणां गीतैः च, बभूव बलीयान्। प्रमदाय विविधानि रूपाणि विज्ञाय, इन्द्रः शत्रून् अनायासेन अवध्यत्। तस्मै मधुमन्तं सोमं जुहोत, शिरोमणये वीराय, यः पातुम् इच्छति। इन्द्रः सुतं सोमं पिबतु, वज्रेण रिपुं हन्तु, प्रमुदितः। सः यज्ञं आगच्छतु, दूरादपि, हितकरः, चिन्तनरक्षकः, गायकस्य संरक्षकः। एषः पात्रं इन्द्रस्य पानाय, प्रियं, अमृतं सोमं, उपभुक्तम्। देवाय स तुष्टिं ददातु, द्वेषं वैरं च अस्मद् अपाकरोतु। एतस्मिन् प्रमुदितः, वीर, शत्रून् नुद; महादानिन्, वैरिनः नाशय; विरुद्धान् बलात् हन्याः, इन्द्र, संपूर्णतः विजयी भव। महादानिन् इन्द्र, अस्माकं कृते युध्य; महतीं सुलभां च गतिं नः ददातु। आपः अपत्यं पौत्रं च शत्रवः जय; अस्मान् अधिपतीन् कुरु, भागं च सुरक्षितम्। तव अश्वाः युक्ताः, बलिनः, तव रथाः दृढशृंखलाः, सिद्धाः। ते त्वां, वज्रधर, आनयन्तु, नः प्रमोदाय, सुप्रयुक्ताः, स्तोतॄन् प्रति। तव बलिनः पात्रे आगताः, वृषन्, घृतमधुमत्ताः। इन्द्र, तव कृते, वृषभाः सुतं सोमं वहन्ति, बलिनं पातुम्। त्वं दिवः वृषभः, पृथिव्याः वृषभः, आपां वृषभः, स्त्रीणां वृषभः। बलिनः कृते, सोमः आसूत, मधुरः, उत्तमाय पानाय युक्तः। एषः देवः, शक्त्या जातः, इन्द्रस्य साहाय्येन, असुरं अभिभूतवान्। एषः पितुः शस्त्राणि आदत्त; सोमः दुष्टस्य मायां दग्धवान्। एषः उषसः शुभपत्नीः अकुरुत; एषः सूर्ये ज्योतिः अयच्छत्। एषः त्रिषु दिवि, तेजस्विषु स्थानेषु, गुह्यं मधु प्राप। एषः दिवं पृथिवीं च अधारयत्; सप्तारश्मिं रथं युक्तवान्। कौशलात्, पक्तं सोमं गावः मध्ये स्थापयामास, दशधा स्रोतः स्थापयामास। यो दूरात् तुर्वशं यदुं च प्राज्ञेन नेतवान्, सः इन्द्रः, अस्माकं तरुणमित्रः, अस्माभिः सह अस्तु। अपि अकुशलाय, सः पोषणं यच्छति; शीघ्राय अश्वाय अपि, इन्द्रः विजयी, काम्यं धनं ददाति। महत्यः तस्य नेतृता, बहूनि च वराणि; तस्य सहायाः कदापि न क्षीयन्ते। मित्राः, प्रार्थनाधरं स्तोतारं गायन्तु, स्वरेणोन्नयन्तु; सः अस्माकं महत् आधारः। त्वं एव, वृत्रहन्, एकस्य द्वयोः च सहायः; वयं तादृशाः भवेम, यथा त्वं। त्वं द्वेषिणः दूरं नय; स्तोत्रद्विषः अपि पातय; नरः मध्ये वीर्ये त्वं महत्त्वेन प्रसिद्धः। वचोभिः मित्रं, गायत्रं, प्रार्थनाधरं आह्वयामि, यथा धेनुं दुग्धाय आह्वयेत्। यस्य हस्ते सर्वाणि धनानि अविभक्तानि, सः वीरः, युद्धे विजयी। अपि दृढानि जनानां पुराणि, बलस्येश, त्वं शिलापाणे, भिन्दसि; अकम्प्यं मायां पातय। त्वं, सत्य, सोमप, इन्द्र, पुरस्काराधिप, वयं कीर्तिकामाः, त्वां आह्वयामः। यः कश्चित्, पूर्वं वा, अधुना वा, त्वया सहायं प्राप, धनाय वा, यजमानः, तस्य आह्वानं शृणु। प्रार्थनाभिः शीघ्रैः च अश्वैः, इन्द्र, यशः नः ददातु; त्वया वयं काम्यं धनं जयेम। त्वं, वीर, गीतप्रिय इन्द्र, धनसंघर्षे महत्त्वं प्राप; त्वं आह्वेयः स्पर्धायाम्। तव सः सहायः, रिपुघ्न, यः सदा सिद्धः, तेन अस्माकं रथं चालय। तेन रथेन, श्रेष्ठरथकुशल, अस्माकं रथेन सह, विजयी, त्वं काम्यं धनं जयसि। तम् एव, प्राज्ञतमं जनानां मध्ये, महाव्रतं प्रभुं, स्तुत्यं कुरुत। यः स्तोतॄणां सखाभूत्, सहायं ददाति—स इन्द्रः अस्मान् अनुगृह्णातु। वज्रं हस्ते गृहाण, वज्रपाणे, असुरं हन्तुम्; रिपुषु अतिवीर्यं दर्शय। पुरातनः संपदां सखा, स्तुतिप्रेरकः, श्रेष्ठः प्रार्थनाधरः, तम् अहम् आह्वयामि।