एते सोमाः, अद्भुतमृत्युः, पवित्रीकृताः, अद्वार्युणा समर्पिताः, इन्द्रस्य विजयिनः प्रियं पानं स्रवन्ति। यदा तं सोमरसैः स्रवणैः भूषयन्ति, तदा स बुद्धिमान् सर्वं वेद, साहसी तन्तुं अनुसरति। तस्मै, तस्मै, हे अद्वार्युः, सोमं निःस्रावय; अस्य शक्तिमतः विजिगीषोः प्रभावेन वयं शत्रूणां आक्रमणं जयेम। यस्य प्रमदेन त्वं दिवोदासाय शम्बरं अभिन्दः, स सोमः, हे इन्द्र, तव पानाय निःस्रुतः—पिब। यस्य बलिनः, निःस्रुतस्य प्रमदेन त्वं मध्यं च अन्तं च रक्षसि, स सोमः तव पानाय निःस्रुतः—पिब। गोषु यस्य प्रमदेन त्वं दृढान् अश्मात् विमोचयः, स सोमः तव पानाय निःस्रुतः—पिब। सोमे प्रमदेन यस्य त्वं उदारस्य महतीं शक्तिं वहसि, स सोमः तव पानाय निःस्रुतः—पिब। यो धनानां दातृणां श्रेष्ठः, यो कीर्त्या समृद्धः, स निःस्रुतः सोमः तव प्रमदा, हे इन्द्र, शक्तिपते। यो उदारतमः, विपुलं दानं, धनं च विद्या च ददाति, स निःस्रुतः सोमः तव प्रमदा, हे इन्द्र, शक्तिपते। यस्य बलिनः न अभिभवः, न शीघ्रः स्वैः साधनैः, स निःस्रुतः सोमः तव प्रमदा, हे इन्द्र, शक्तिपते। तं अजितं बलिनं तव स्तौमि, इन्द्रं सर्वशक्तिमन्तं, महान्तं, विश्वस्य रक्षकं। यं स्तुतयः महयन्ति, दानवतः प्रभुं, तं देव्या उभे लोक्ये, देव्या, तस्य बलं पूजयन्ति। स्तुतिस्थानं तव इन्द्राय विस्तारयामि; नद्यः इव तरंगाः प्रवर्तमानाः, यत्र वासिनः पृथक् गच्छन्ति। मित्रः, नित्यनूतनः, कौशलं अविन्दत्; पानं कृत्वा, देवेषु सर्वदानदः अभवत्। तौलायाः धौतरीणां स्तुतिभिः, स मित्रस्य मित्राणां विस्तृतः रक्षकः अभवत्। सत्यपथेन, बुद्धिमान् पिबत्; कीर्त्यर्थं, देवाः मनः अकुर्वन्। महत्त्वस्य नाम्ना, वाक्यैः रूपं दृष्टये निर्मितवन्तः, दीप्तिमन्तं, तन्तुवायम्। अस्माकं तेजस्वी कौशलं दत्तु; प्राचीनं मनुष्यानां वैरं दूरं कुरु। तव शक्तिभिः आयुः दीर्घं कुरु; धनं प्रापय—नः स्मर। इन्द्र, केवलं तव, उदार, वयं दानं न विफलयामः; हरिताश्वधारिन्, नः न त्यज। अन्यः कोऽपि मनुष्यो दानदः न दृश्यते; कथं तव दानस्य संकोचः कथ्येत? हे वृषन्, गर्जने नः न विमुखः भव; तव मैत्र्यं न नष्टं कुरु, हे दीप्तिमन्। इन्द्र, अस्माकं मध्ये तव प्राचीनं नूतनं च अनुग्रहं देहि; शत्रून् दूरं कुरु, स्तुतिप्रदं उत्थापय। मेघात् गर्जनमिव, इन्द्रः अश्वानां गोत्राणां धनं ददाति। दिवः दाता त्वं, हे गायक; तव दानकामः, उदार, न निराशः भवतु। यजमानः, वीर, सोमनिःस्रुतं इन्द्राय समर्पय; स तस्य प्रभुः। प्राचीननूतनस्तुतिभिः, ऋषीणां गीतैः, स बलवत्तरः अभवत्। प्रमदेन बहुरूपाणि ज्ञात्वा, इन्द्रः शत्रून् अविरोधान् हत्वा। तस्य वीरस्य शिखिनः मधुरं सोमं समर्पय, यथा पिबेत्। इन्द्रः सोमं पिबतु, वज्रेन शत्रुं हत्वा, हर्षितः भवतु। यज्ञाय आगच्छतु, दूरात् अपि, हितकारी, चिन्तारक्षकः, गायकारक्षकः। अयं पात्रं इन्द्रस्य पानाय; प्रियं, अमृतं पानं इन्द्रः पिबति। देवाय हर्षं कुर्यात्, द्वेषं वैरं च दूरं कुर्यात्। एतस्मिन्हर्षे, हे वीर, शत्रून् हन; दुष्टान् नष्टान् कुरु, उदार, अप्रियान्। तव शक्त्या, विरोधिनः आक्रम्य, इन्द्र, तान् सर्वथा पराजित्य हन। उदार इन्द्र, अस्माकं कृते युद्धं कुरु; महतीं, सुखां गच्छतिं देहि। शत्रून् जलस्य, सन्ततिः, अपत्यस्य पराजय; अस्मान् स्वामिनः कुरु, भागं सुरक्षितु। तव अश्वाः, युक्ताः, बलवन्तः, तव रथाः दृढरश्मयः, सज्जाः। ते त्वां, गर्जनधारिन्, आनयन्तु, अस्माकं हर्षाय, सुयुक्ताः, स्तुतिकर्तॄणां समीपम्। तव बलवन्तः इन्द्रपात्रे आगच्छन्ति, वृषन्, तृप्ताः स्नेहेन मधुना च। इन्द्र, तव कृते, वृषभः सोमं निःस्रावयन्ति, बलिनः पानाय। त्वं दिवः वृषभः, पृथिव्याः वृषभः, नदीनां वृषभः, स्त्रीणां वृषभः। बलिनः सोमः वृद्धः, मधुरः रसः, श्रेष्ठाय, पानाय। एषः देवः, बलसम्भूतः, इन्द्रस्य साहाय्येन, दानवं अभिभूतवान्। एषः पितुः आयुधानि गृहीत्वा, सोमः दुष्टस्य मायां दग्धवान्। एषः उषाः शुभाः पत्न्यः कृतवान्; एषः सूर्ये प्रकाशं स्थापितवान्। त्रिषु दिवो प्रदेशेषु, दीप्तिस्थानेषु, एषः गूढं मधु प्राप्तवान्। एषः दिवं पृथिवीं च अधारयत्; सप्तरश्मिच्छत्रं युक्तवान्। कौशलात्, एषः पक्वं सोमं गोषु स्थापयित्वा, दशवृत्तं स्रोतः स्थापितवान्। यः दूरात् तुर्वशं यदुं च बुद्ध्या अनयत्, स युवा मित्रः इन्द्रः अस्माकं सन्निधौ अस्तु। अयुक्ताय अपि, स पोषणं ददाति; शीघ्राय अश्वाय अपि, इन्द्रः विजयिनः, इच्छितं धनं ददाति। महान् तस्य निर्देशनं, बहवः तस्य अनुग्रहाः; तस्य सहायाः न कदाचित् क्षीयन्ति। मित्राः, प्रार्थनाधारिणं गायकं स्तुत्यं गायन्तु; स हि अस्माकं महान् आधारः। त्वमेव, वृत्रहन्, एकस्य द्वयोः च सहायकः; वयं तव सदृशाः भवेम। त्वं शत्रून् दूरं नयसि, स्तुत्यविरोधिनः अवनमयसि; मनुष्येषु, वीर्ये बलिनः कथ्यसे। वाक्यैः मित्रं, गायकं, प्रार्थनाधारिणं आह्वयामि, धेनुं दुग्धाय आह्वयन्ति इव। यस्य हस्ते सर्वधनानि अविभक्तानि स्थापितानि—स वीरः युद्धे विजयी। स्थिराणि जनानां दुर्गाणि, हे बलपते, त्वं भिन्दसि, अश्मधारिन्; अकठोरं मायां अवनमय। एवं ऋषयः, सोमं निःस्रावयन्ति, इन्द्रं स्तुवन्ति, तस्य दानं, बलं, रक्षणं च प्रार्थयन्ति। इन्द्रः, सोमपानः, स्तुत्यः, शत्रुहन्, मित्राणां रक्षकः, सर्वेषां अनुग्राही।