इन्द्रः, यः विश्वदृग्, आनन्दाय बलाय च सोमरसस्य पानाय जातः, तस्मै गाः, मनुष्याः, आपः, पर्वतः च केवलं पानाय सोमं समर्पयन्ति। यदा अग्निः प्रज्वलितः, सोमः च निष्पीडितः, तदा उत्तमानि अश्वानि तं इन्द्रं यज्ञस्थले आनयन्तु। भक्त्या चित्तेन अहं तं आह्वयामि—सर्वकल्याणाय, महाभाग्याय इन्द्रः आगच्छतु। इन्द्रः, सततं तृष्णया, महात्मना सोमपानाय आगच्छतु। अस्माकं स्तोत्राणि शृणु, ततः यज्ञः तव देहे वीर्यं ददातु। स्वर्गे, धर्मे, स्वनिवासे वा यत्र यत्र वससि, तत्र तत्र, इन्द्रः, मित्रैः सह यज्ञाय आगच्छ, सोमं पिब, मरुतः सह गायकः भव। विघ्नरहितः यज्ञस्थले आगच्छ, तव सोमरसाः शुद्धीकृताः। गोवत्, वज्रधारिन्, स्वगृहे आगच्छ, यज्ञार्हेषु श्रेष्ठः भव। ककुत्स्थेन यत् तव कृते निर्मितं, यत् श्रेष्ठं, येन त्वं सदा मधुवेगं पिबसि, तेन पिब। ऋत्विजः तव पुरतः स्थापयति, तव वज्रः गाः रक्षणाय सदा सज्जः अस्तु। एष सोमबिन्दुः, सर्वरूपधारी वृषभः, इन्द्राय बलिनें निष्पीडितः। हे सुवर्णमय, स्थिर, उग्र, यस्य भोजनं त्वं परमं स्वर्गे इच्छसि, तं पिब। सोमः तव आनन्दाय निष्पीडितः, युद्धे बुद्धिमतां श्रेष्ठः। तितिर्वः, यज्ञस्थले आगच्छ, तेन सर्वबलिनः पूरय। वयं त्वां आह्वयामः, इन्द्रः समीपं आगच्छतु। एष सोमः तव देहे बलं भवतु। शतबलिन्, सोमनिष्पीडनस्य आनन्दं कुरु; युद्धेषु, जनसमूहेषु विजयं दातु। तस्य, पिब इच्छन्ति, सर्वज्ञः, तस्मै सर्वं समर्पय; आगमनाय, गमनाय, दूरात आगच्छन्ताय, उत्सुकाय च। एतेन सोमेन तं सोमपिबं समीपं गच्छतु; निष्पीडितैः, शुद्धैः, विजयी इन्द्रः सोमबिन्दुभिः आगच्छतु। यदा त्वं निष्पीडितैः सोमबिन्दुभिः तं अलंकारयति, सोमैः, तदा बुद्धिमान् सर्वं जानाति; साहसिकः, तन्तुं वेवति, तं अन्वेषयति। तस्य, तस्य, अध्वर्यु, निष्पीडितं सोमं समर्पय; सम्भवति अस्य शक्तिमतः विजयीस्य प्रभावेन, वयं शत्रून् जयंमः। यस्य प्रमोदेन त्वं शम्बरं दिवोदासाय अभिनत्, एष सोमः इन्द्राय निष्पीडितः—पिब। यस्य बलिनिष्पीडनप्रमोदेन मध्यं, अन्तं च रक्षयामास, एष सोमः—पिब। यस्मिन प्रमोदेन गवः मध्ये दृढाः शिलात् विमुक्ताः, एष सोमः—पिब। यस्य सोमसुखेन त्वं दानवतो महाबलम् धारयामास, एष सोमः—पिब। यः सर्वधनानां दातारः, यः सर्वयशसां अधिष्ठाता, एष निष्पीडितः सोमः तव प्रमोदः, बलस्य अधिपः। यः सर्वदातारः, सर्वधनविज्ञः, विद्या-धनदः, एष सोमः तव प्रमोदः, बलस्य अधिपः। येन बलिनः न अभिभूयन्ते, न शीघ्राः स्वसाधनैः, एष सोमः तव प्रमोदः, बलस्य अधिपः। तं अजेयम् बलिनं, सर्वरक्षकं, इन्द्राय स्तौमि। यम् स्तोत्रैः महयन्ति, धनदं, तं उभे दिव्ये लोक्ये, देव्या, तस्य बलाय पूजयन्ति। तं स्तोत्रासनं इन्द्राय विस्तारयामि; यथा नद्यः तीरं प्राप्य प्रवहन्ति, यत्र वासिनः पृथक् गच्छन्ति। मित्रः नित्यम् नवः, कौशलम् अविन्दत्; पिबन्, देवेषु सर्वदातारः अभवत्। तौलायाः, धौतरीभिः स्तोत्रैः, मित्रः मित्राणां विस्तीर्णरक्षकः अभवत्। सत्यपथे, बुद्धिमान् पिबत्; यशः प्राप्त्यै, देवा मनः अकुर्वन्। महत्त्वनाम्ना, वचोभिः दर्शनाय रूपं सृजितम्, दीप्तिमान्, तन्तुवायः। अस्मभ्यं तेजस्वि कौशलं दातु; प्राचीना वैराणि अपाकरोतु। शक्तिभिः दीर्घायुषः कुरु; धनलाभं दातु; अस्मान् स्मर। इन्द्रः, केवलं तव कृते, वयं दानं न विफलयामः; पीतवर्णाश्वधारिन्, न अस्मान् त्यज। अन्यः कोऽपि मानवेषु दातारः न दृश्यते; तव दानविरामः कथं कश्चित् वदेत्? वृषभ, वज्रधारणे न अस्मान् विमुखः भव; तव मैत्री न नश्यतु, दीप्तिमान्। इन्द्रः, पुरातनं, नवं च अनुग्रहम् जनसमूहेषु दातु; शत्रून् अपाकरोतु, स्तोतृन् उत्थापयतु। यथा मेघात् गर्जनं उद्गच्छति, तथा इन्द्रः अश्वानां, गोषां धनं ददाति। त्वं दिवः दाता, गायकः; यः तव दानं इच्छति, दातारः, स न निराशः भवतु। यजमानः, वीर, निष्पीडितं हविः इन्द्राय समर्पय; स तस्य अधिपः। स प्राचीननवस्तुतिभिः, ऋषिभिः स्तोत्रैः, बलवन् अभवत्। स्वप्रमोदेन बहुरूपाणि ज्ञात्वा, इन्द्रः शत्रून् सहजं हत्वा। तस्मै मधुरं सोमं समर्पय, शिरोमणी वीराय, यः पिबतु। इन्द्रः निष्पीडितं सोमं पिबतु, वज्रेण शत्रुं हन्तु, प्रमुदितः। यज्ञस्थले आगच्छतु, दूरात् अपि, हितकरः, चिन्तारक्षकः, गायकस्य संरक्षकः। एष पात्रं इन्द्रस्य पानाय; प्रियं, अमृतं पानं इन्द्रः पिबति। तेन देवः प्रमुदितः भवतु, द्वेषं, वैरं च अस्माद् अपाकरोतु। एतेन प्रमोदेन, वीर, शत्रून् हन; दातारः, विरोधिनः विनाशय। बलात्, प्रतिरोधिनः आक्रम्य, इन्द्रः, तान् सर्वथा हत्वा जयतु। दातारः इन्द्रः, अस्माकं कृते युद्धं कुरु; महद्, सुखमार्गं दातु। आपः, अपत्यं, वंशं च विरोधिनः जयतु; अस्मान् स्वामिनः कुरु, इन्द्रः, भागं सुरक्षितु। तव अश्वाः, युक्ताः, बलिनः, तव रथाः दृढयन्त्राः सज्जाः। ते तव आनन्दाय, वज्रधारिन्, समीपं आनयन्तु, स्तोतृभ्यः। तव बलिनः पात्रं प्राप्ताः, वृषभः, घृतमधुना प्रमुदिताः। इन्द्रः, तव कृते, वृषभाः निष्पीडितं सोमं आनयन्ति, बलिनं पानाय। त्वं दिवः वृषभः, पृथिव्याः वृषभः, नद्याः वृषभः, स्त्रीणां वृषभः। बलिनं सोमं स्फुटितम्, मधुरं रसः, श्रेष्ठं, पानाय। एष देवः, बलसम्भूतः, इन्द्रं मित्रं कृत्वा, असुरं अभिभूतवान्। स पितुः शस्त्राणि गृहीत्वा, सोमः दुष्टस्य मायां दग्धवान्। स प्रभाताः शुभपत्नीः कृतवान्; स सूर्ये प्रकाशं स्थापयामास। स त्रिषु दिवि, दीप्तिस्थले, गुह्यं सोमं अन्वविन्दत्।