दूरात् एव तस्य निवसतः कर्णौ इन्द्रस्य गर्जितरवे प्रतिध्वनिते। स प्रबलः स्वरः इन्द्रस्य घोषयन् श्रूयते, यं देवानां स्तोत्रम् उपगतम्। मद्रा स्त्री अपि तम् एव स्तौति, तस्यैदं स्तोत्रं गायति। वयं प्राचीना मनसा, प्राचीनकालात् अनपगतायुषम् इन्द्रम् अभितः समागताः, स्तोत्रैः। तस्मिन् एव मन्त्राः गीतानि च समर्पितानि, तस्मिन्न् एव महत् स्तोमः वर्धते। यज्ञः, सोमः, इन्द्रः च, एतेषां वर्धनं यज्ञेन अभिवर्धन्ते। मन्त्राः, गीतानि, स्तोत्राणि, मम वाचः च तं वर्धयन्ति। उषसः, रात्र्याः पन्थानः, मासाः, संवत्सराः, दिवः च—एते सर्वे इन्द्रम् एव वर्धयन्ति। अतः अहम् अस्मिन् इन्द्रे, यो बलाय जातः, दानाय यशसे च प्रथितः, स्तुतिं करोमि। हे महाबलिन्, हे घोर, हे कवि, रक्षायै त्वां शत्रूणां युद्धेषु आवाहयामः। दिव्यः कविः, अग्निः, ऋषिः, मनः, वाक्, मधुरवाचः—एषां सख्यं देवेषु यः, तं नः प्रियं युवानं, गावां काम्याय, अनुगृहाणु। स दीप्तमान्, पर्वतान्, उषसः च परिभ्रमति, सत्यैः चिन्ताभिः धर्मे युक्तः। स दुर्गं शृङ्गं, गुह्यं शिखरं च भिन्दन्, इन्द्रः वाचः पाणिषु प्रहणति। स तेजस्वी, रश्मिमान्, रात्रिदिवसौ, ऋतून्, प्रकाशयन्, इन्द्रः। एषां चिह्नं दिवसेषु स्थापितम्, स शुद्धः जातः, उषसः सृजति। स तेजसा दीप्तिमान्, सत्येन पूर्वान् पूरयन्, धर्मयुक्तैः अश्वैः गच्छन्, सूर्यं जानन्, नेतारः नाभौ चरन्ति। अधुना, गायकः त्वां, पुरातनराजानम्, स्तौति; धनदाय पूर्वं निधानं समृद्धय। ओषधयः, वनानि, गावः, अश्वाः, नरः च—तान् अस्माकं प्रीत्यै ददातु। इन्द्र, त्वदर्थं निःसृतं सोमं पिब, आनन्दाय; तव अश्वाः सख्याय विमुक्ताः स्युः। आगच्छ, गाय, संजग्म, गणैः सह उपविश; यज्ञे आगच्छ, स्तुतिं वीर्यं च गृहाण। इन्द्र, एतत् पिब, यस्य त्वं जन्मना अर्हसि, आनन्दाय, बलाय, त्वं पितवान्, विश्ववेद्य। तुभ्यं गावः, नरः, आपः, पर्वतः च सोमं पानाय वहन्ति, केवलं तुभ्यं। यदा अग्निः प्रज्वलितः, सोमः सुतः, तदा तव श्रेष्ठाः अश्वाः त्वां आनयन्तु। भक्त्या मनसा त्वां आह्वयामि, इन्द्र, मह्यं कल्याणाय, शुभाय आगच्छ। इन्द्र, सततकाम्यया, महता मनसा सोमपानाय आगच्छ। अस्माकं इमे स्तोत्राणि शृणु, ततः यज्ञः तव शरीराय बलं ददातु। यत्र यत्र, इन्द्र, दिवि, वा धर्मे, वा स्वे धाम्नि, वा, यत्र तिष्ठसि—अत्र यज्ञाय आगच्छ, सखिभिः सह, पिब, गायक, मरुद्भिः सह। विघ्नरहितः, यज्ञाय आगच्छ, तव सोमरसो शुद्धः। वज्रिन्, स्वगृहे इव, गावः इव, आगच्छ, इन्द्र, यज्ञेषु श्रेष्ठः भव। येन ककुत्स्थेन तव कृते, येन श्रेष्ठेन, येन त्वं सदा मधुपानं पिबसि—तेन पिब। होताऽपि तव पुरस्तात् स्थापयति, तव वज्रः, इन्द्र, गावः कृते सज्जः अस्तु। एषः सोमः, सर्वरूपः वृषा, इन्द्राय महते सुतः। एषः पिब, हिरण्यवर्ण, धृतव्रत, घोर, यस्य अन्नं त्वं दिवि इच्छसि। सोमः सुतः, इन्द्र, तव आनन्दाय, एषः युद्धे बुद्धिमतां श्रेष्ठः। तितिर्व, यज्ञं उपगच्छ, तेन सर्वान् बलिनः पूरय। त्वाम् आह्वयामः, इन्द्र, समीपं आगच्छ; एषः सोमः तव शरीराय बलं भूयात्। शतक्रतो, सुतैः मुदस्व; नः विजयम् युद्धेषु, जनासु च ददासु। यः पातुम् इच्छति, सर्वज्ञः, तस्य सर्वं, आगमनाय, यात्राय च, ददातु; दूरात् आगच्छतः, उत्सुकस्य च। एतैः सोमैः, सुतरसं, शुद्धं च, विजिगीषुणा इन्द्रेण, सोमपाय पिब; स्रवद्रवैः। यदा त्वं तं स्रवद्रवैः, सोमैः, अलङ्करोषि, तदा स विद्वान् सर्वं वेद; वीरः, तन्तुः, तम् इच्छति। तस्मै तस्मै, अध्वर्यु, सुतं सोमं वह; अस्य महतः विजिगीषोः बलात्, वयं शत्रूणां प्रहारं जयेम। यस्य हर्षेण त्वं शम्बरं दिवोदासाय अभिनत्, एषः सोमः, इन्द्र, तव सुतः—पिब। येन दृढेन, सुतरसेन हर्षेण, मध्ये अन्ते च त्वं रक्षसि, एषः सोमः, इन्द्र, तव सुतः—पिब। यस्य हर्षेण गावेषु त्वं दृढानि अश्मात् मुमोचः, एषः सोमः, इन्द्र, तव सुतः—पिब। यस्य सोमे हर्षेण त्वं महद् वीर्यं दानाय धारयः, एषः सोमः, इन्द्र, तव सुतः—पिब। यो धनानां दातारः श्रेष्ठः, यशसां च समृद्धतमः—एषः सुतः सोमः, इन्द्र, तव हर्षः, बलस्य अधिपते। यो दानशीलः, महादाता, विद्यानां च दाता—एषः सुतः सोमः, इन्द्र, तव हर्षः, बलस्य अधिपते। येन वीरः न जय्यः, न शीघ्रः स्वैः साधनैः—एषः सुतः सोमः, इन्द्र, तव हर्षः, बलस्य अधिपते। तम् अजितं बलिनं, सर्वरक्षकम्, अहम् इन्द्राय स्तौमि। यम् स्तोत्राणि वर्धयन्ति, विपुलदायिनं, तं दिवौ देव्या, देव्या, तस्य बलं पूजयन्ति। तं स्तोत्रस्थानं इन्द्राय विस्तारयामि; यथा सिन्धवः वेगं वहन्ति, यत्र वासिनः पृथक् गच्छन्ति। मित्रः, नित्यनूतनः, कौशलम् आविन्दत्; पित्वा, देवेषु दातृश्रेष्ठः अभवत्। तौलायाः धौतरीयस्य च स्तोत्रैः, स मित्रायुः सखिभ्यः विश्वतोवृधः अभवत्। सत्यस्य पन्थाः, प्राज्ञः पपौ; यशसे, देवाः मनांसि अकुर्वन्। महत्त्वस्य नाम्ना, वाचा रूपं चक्रुः, दीप्तमानं, तन्तुवायिनम्। नः तेजिष्ठं कौशलं प्रयच्छ; प्राचीनं वैरं पुरुषाणां नुद। आयुः अस्माकं बलैः वर्धय; धनस्य लाभं ददातु—स्मर नः। इन्द्र, केवलं तव, महादानिन्, वयं दानात् न प्रमादिताः; हर्यश्व, मा नः परित्यज। अन्यः कश्चन मनुष्येषु दानशीलः न दृश्यते; कथं त्वां कश्चन अदातारं वदेत्? मा, वृषन्, वज्रेण अस्मान् व्यावर्तयः; मा नः सख्यं त्वया नश्यतु, दीप्तमान्। इन्द्र, अस्मासु प्राचीनं नूतनं च प्रियं ददातु; शत्रून् अपाकुर्यात्, स्तोतृन् उत्तिष्ठतु। यथा मेघात् गर्जनं उदेति, एवं इन्द्रः अश्वानां गावां च धनं ददाति। त्वं दिवः दाता, गायक; त्वां यः कामयते, दानिन्, स न निराशः भवेत्। अध्वर्यु, वीर, सुतं हविः इन्द्राय वह; स ह्यस्य स्वामी। स यः पुरातनैः नूतनैः च स्तोत्रैः, ऋषीणां गीतैः, बृहद् अभवत्। एवं स इन्द्रः, दूरात् घोषमशृणोत्, स्तोत्रैः वर्धितः, सोमपानाय आहूतः, यज्ञैः पूजितः, दानाय स्तुतः, विश्वस्य रक्षिता, पुरातनः नूतनः च, सर्वदा अस्मान् अनुगृह्णातु।